ตอนที่ 474 คัมภีร์ดาบ

“ระยะเวลาการอัญเชิญเพียงหนึ่งชั่วโมงแต่นั่นก็พอแล้วเนื่องจากมันไม่ได้ถูกผนึก”

ขณะที่หลิน ฮวงกำลังมองการ์ดจอมสังหารดาบราชันย์ เสียงของเสี่ยว เฮยก็ดังขึ้น

“มีการตรวจพบหน้าลับในร่างจอมสังหารดาบราชันย์!”

ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลังจากประกายไฟถูกสกัดและติดขึ้น มันจะปลดปล่อยข้อมูลจำนวนมหาศาลไปยังเจ้าของประกายไฟ ข้อความเหล่านี้มักรวมถึงความทรงจำจากมอนสเตอร์ที่ถูกฆ่า

อย่างไรก็ตาม หลิน ฮวงไม่ได้รับความทรงจำอะไร แต่อึดใจต่อมา การแจ้งเตือนจากเสี่ยว เฮยก็มาถึง

“มีหน้าลับอยู่งั้นหรอ?”นี่เป็นข่าวแปลกสำหรับหลิน ฮวง

“มันได้รับการระบุว่าเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ด้วยความที่จอมสังหารดาบราชันย์ตายไปแล้ว หน้านี่จึงเริ่มหายไป แต่ข้าสามารถจับภาพเอาไว้ได้ มีส่วนที่ขาดหายไปอยู่ แต่ผลกระทบจากส่วนนั้นไม่ได้มากนัก หากข้าไม่ผิด ความทรงจำจากประกายไฟของจอมสังหารดาบราชันย์อาจหายไปเพราะคัมภีร์หน้านี้ได้ดูดซับมันไป”

“มันอยู่ไหน?”หลิน ฮวงถามทันที

วัตถุสีทองสัมฤทธิ์ขนาดเท่าฝ่ามือค่อยๆลอยออกจากร่างจอมสังหารดาบราชันย์ หลิน ฮวงจ้องมันอยู่สักพักและจารึกข้อความสีดำบนวัตถุก็ส่องแสงระยิบ

“ฉันสามารถสกัดข้อมูลจากมันได้ไหม?”หลิน ฮวงถามทันที

“ระดับของวัตถุนี้สูงเกินไปและไม่อาจเปลี่ยนเป็นการ์ดได้ ข้อมูลไม่อาจสกัดได้และข้าสามารถบีบบังคับมันได้เท่านั้น ใส่มันลงไปในร่างท่านและพยายามสื่อสารกับมัน”

ทันทีที่เสี่ยว เฮยกล่าวจบ หลิน ฮวงก็ยื่นมือออกไปและสัมผัสกับหน้าคัมภีร์

อึดใจต่อมา หลิน ฮวงก็รู้สึกเวียนหัว

ขณะที่เขาฟื้นคืนความรู้สึก เขาก็ไม่ได้อยู่บนเกาะอีแลมอีกต่อไปแต่เป็นดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยดาบปักบนพื้น

“เสี่ยว เฮย!”หลิน ฮวงติดต่อกับเสี่ยว เฮยผ่านจิตเพราะเขาอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทว่า เสี่ยว เฮยกลับไม่ตอบเขา

“ดูเหมือนว่าเราจะขาดการเชื่อมต่อ”หลิน ฮวงขมวดคิ้ว กวาดตามองแดนรกร้างซึ่งไม่มีอะไรอื่นนอกจากดาบที่ปล่อยกลิ่นอายน่าสะพรึงออกมา

เพียงเมื่อหลิน ฮวงกำลังสงสัย ความคิดแปลกๆก็แล่นมาในหัวเขา

“ตราบเท่าที่เจ้าสามารถค้นหาดาบที่เป็นของเจ้าท่ามกลางดาบทั้ง18800เล่ม หน้าแรกของคัมภีร์ดาบจะถูกส่งต่อ เจ้ามีเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น คัมภีร์ดาบจะหายไปด้วยตัวมันเอง....”

หลิน ฮวงไม่รู้ว่าทำไมแต่จู่ๆเขากลับเข้าใจกฏ เขารีบกวาดตามองรอบๆทันที

เขาสามารถมองเห็นได้ว่าไม่มีดาบเล่มใดคล้ายกันเลย ดาบต่างมีเจตจำนงเป็นของพวกมันและเขาก็ไม่รู้ว่าพวกมันทรงพลังกว่าสมบัติสูงสุดเขาแค่ไหน หลิน ฮวงสับสน

เมื่อเขากำลังสงสัยว่าควรหยิบดาบเล่มไหน เขาก็รู้สึกราวกับถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็ก

จากนั้นหลิน ฮวงก็หันหลังและวิ่งตรงตามแรงดึงดูดไปกว่าครึ่งชั่วโมง ท้ายที่สุด เขาก็มาถึงที่ที่แรงดึงดูดมากเป็นพิเศษ

เขายังคงยืนนิ่ง เหม่อมองดาบรอบตัวเขา ในที่สุดก็มองเห็นเล่มหนึ่ง

แรงดึงดูดนั่นมาจากดาบเล่มนี้

มันดูธรรมดาและด้ามจับก็ทำจากไม้ ไม่มีร่องรอยการแกะสลักใดๆบนตัวดาบ ดาบมีสีเงินปกติและไม่มีการออกแบบที่โดดเด่นอะไร

มันมีลักษณะปกติและค่อนข้างไม่สวย กลิ่นอายมันสงบนิ่งและไม่บ้าคลั่งเหมือนกับดาบเล่มอื่นที่พากันปลดปล่อยจิตสังหาร....

“ฉันไม่สนว่ามันถูกหรือไม่ แต่วันนี้ฉันจะเลือกแก!”แม้มันจะไม่ต้องตา แต่มันกลับดูลี้ลับในสายตาหลิน ฮวง แม้ว่ามันจะใช้ต่อสู้ไม่ได้ มันก็ยังสามารถใช้ฝึกได้

จากนั้นเขาก็คว้าจับด้ามดาบ ค่อยๆดึงมันออกจากพื้น

ทันทีที่มันถูกดึงออกจากพื้น แสงสีทองก็พวยพุ่งออกมา ดาบที่ไม่น่ามองกลับปลดปล่อยลำแสงสีทองเจิดจ้าออกมาและปกคลุมไปทั่วแดนรกร้าง

เมื่อแสงสีทองจางหายไป วิสัยทัศน์ของหลิน ฮวงก็ฟื้นคืนและเขาก็กลับมาเกาะอีแลม

“ท่านไม่เป็นไรนะ?”เสียงของเสี่ยว เฮยดังขึ้น

“ไม่เป็นไร”เห็นได้ชัดว่าเสี่ยว เฮยไม่รู้ถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น เขารู้สึกว่าเขาอยู่ในแดนรกร้างอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แต่ทว่า เมื่อเขากลับสู่ความเป็นจริง เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงแค่วินาทีเดียวเท่านั้น

ทันทีที่หลิน ฮวงพูดจบ หน้าคัมภีร์ทองคำก็เปลี่ยนเป็นลำแสงและลอยไปในร่างเขาผ่านนิ้ว

“ดูเหมือนว่าท่านจะได้รับการยอมรับแล้ว”

เมื่อหน้าคัมภีร์ขยับ เสี่ยว เฮยก็อยากสะกดข่มมัน แต่ในไม่ช้า มันก็พบว่าคัมภีร์ไม่ได้มีเจตนาร้ายและยอมให้มันเข้าไปในร่างหลิน ฮวง

เมื่อจิตสำนึกเขาติดอยู่ในร่าง หลิน ฮวงก็สามารถจับการดำรงอยู่ของหน้าคัมภีร์ในร่างเขาได้ทันที มันกำลังลอยอยู่ใกล้กับเสี่ยว เฮยและการ์ดอื่นๆ

เมื่อหลิน ฮวงเชื่อมต่อกับมัน ข้อมูลจำนวนมากก็เริ่มไหลเข้ามาในหัวเขา

หลิน ฮวงตกใจแต่ในไม่ช้า เขาก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจเมื่อพบว่าเนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับเต๋าดาบ

มันไม่ใช่เต๋าดาบของมนุษย์แต่เป็นมอนสเตอร์!

สำหรับมอนสเตอร์ที่ไม่เคยผ่านการกลายพันธ์ใดๆจนถึงตัวที่กลายพันธ์สามครั้ง ตราบเท่าที่ระดับพลังต่ำกว่านิรันดร์ มอนสเตอร์ประเภทดาบทุกตนจะถูกบันทึกไว้ เต๋าดาบของมอนสเตอร์ทั้งหมดล้วนถูกบันทึกลงคัมภีร์ทองคำนี้

หลิน ฮวงยินดี เขาไม่ได้รับเพียงเต๋าดาบประเภทหนึ่ง แต่ยังมากกว่าหนึ่งหมื่น!

กระบวนท่าของทักษะดาบแต่ละมอนสเตอร์ล้วนถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน หลิน ฮวงราวกับผู้ชมที่ยืนอยู่ห่างไม่ถึงสามเมตร เฝ้ามองทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น

มันเป็นตอนดึกแล้วเมื่อเขาหลุดจากความคิด หลิน ฮวงไม่ได้สังเกตขณะที่กำลังอ่านเต๋าดาบ ขอบเขตดาบในร่างเขากำลังพัฒนาโดยไม่รู้ตัว เมื่อหลิน ฮวงหลุดจากความคิดมันก็เป็นเวลา4ทุ่มแล้ว

เขาเหลือบมองเวลาและนึกได้ว่ามันถึงเวลาต้องกลับแล้ว

เมื่อมองดูศพของจอมสังหารดาบราชันย์ หลิน ฮวงก็ตัดสินใจทำตามคำขอสุดท้ายมันและแบกศพไปพร้อมกับสามปีศาจ เขาพามันไปทางตะวันออกของเกาะ ซึ่งอยู่ใกล้กับริมหน้าผา

ไม่กี่นาทีผ่านไปและทั้งสี่ก็มาถึงหน้าผา

หลิน ฮวงเดินตรงไปยังสถานที่ที่จอมสังหารดาบราชันย์เคยอยู่ก่อนหน้าและสั่งพวกปีศาจ“พวกแกตนหนึ่ง มาช่วยฉันขุดหลุมตรงนี้”

ปีศาจมองหน้ากัน จากนั้นหนึ่งในพวกมันก็ก้าวออกมา ยื่นกรงเล็บมันและขุดหลุมยาวสามเมตรและกว้างหนึ่งเมตรด้วยความเร็ว มันลึกประมาณ2-3เมตร

เมื่อปีศาจยื่นมือมันอีกครั้ง ศพของจอมสังหารดาบราชันย์ก็ลอยขึ้น แม้กระทั่งดาบยาวที่มันถือก็ค่อยๆลอยลงไปในหลุมเช่นกัน ในไม่ช้า ทรายดำก็เริ่มกลบหลุมใหญ่และศพก็ถูกฝัง

หลิน ฮวงพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับผลงานของอิมพ์“แกค่อนข้างคุ้นเคยกับเรื่องนี้ ฉันจะคิดถึงแกเมื่อต้องการในอนาคต”

จากนั้นเขาก็เรียกพวกมันกลับ จ้องมองไปที่เนินเขา“แกคือคู่ต่อสู้ที่คู่ควร ฉันจะยกเว้นมันในครั้งนี้ ฉันจะไม่ทำอะไรกับศพแก จงพักผ่อนให้สงบเถอะ”

หลังพูดจบ หลิน ฮวงก็อัญเชิญหมึกดำทันทีและหายไป

เสียงลมดังก้องกังวานผ่านความเงียบบนเกาะอีแลม

ดวงจันทร์สองดวง หนึ่งแดงและหนึ่งม่วงกำลังส่องแสงท่ามกลางความมืดมิด

ตอนเที่ยงคืน ภายใต้ดินดำ แสงสีทองจางๆกลับปรากฏบนหน้าอกของจอมสังหารดาบราชันย์ซึ่งโหว่เป็นรู

หากมองเข้าไปในร่างมันโดยละเอียด ผู้คนจะค้นพบเศษคัมภีร์สีทองขนาดเท่านิ้วโป้ง รูปทรงมันตรงกับส่วนที่ขาดหายไปของคัมภีร์ดาบที่หลิน ฮวงได้รับ

บนเกาะ กลิ่นอายสังหารถูกใส่ลงไปในชิ้นส่วนนั้นบนบาดแผลของจอมสังหารดาบราชันย์

ในเวลาเดียวกัน ร่างของจอมสังหารดาบราชันย์ก็เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด

จนกระทั่งตี4 ดินแดนที่ตายไปแล้วก็กลับเป็นปกติ ดอกไม้และต้นไม้เริ่มโตขึ้น

ก่อนรุ่งอรุณ เมื่อแสงแรกสาดกระทบบนเกาะ นิ้วของจอมสังหารดาบราชันย์ก็เริ่มขยับโผล่ขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย....