ตอนที่ 433 มาเยี่ยมอีกครั้ง

มอนสเตอร์ที่เจ้าแดงกำลังสู้คือมอนสเตอร์ร่างมนุษย์ มันมีแขนขาเหมือนคนและเดินด้วยสองเท้า มันดูราวกับเด็ก7-8ขวบสูงประมาณ1.2เมตร ใบหน้าคล้ายกับมนุษย์เด็ก อย่างไรก็ตาม ผิวมันกลับเป็นสีฟ้า และมีเขาดำยาว10เซนติเมตรบนหัวมันและหางสีฟ้าด้านหลัง หลิน ฮวงรู้ทันทีว่ามันคือบุตรปีศาจที่เจ้าแดงกำลังมองหา

หลิน ฮวงสับสนขณะที่เฝ้าดูการต่อสู้ เจ้าแดงมีความสามารถการปรสิตผ่านเงา มันสามารถควบคุมมอนสเตอร์โดยตรงได้แทนที่จะสู้ในระยะประชิด  อย่างไรก็ตาม เขาสังเกตเห็นว่าบุตรปีศาจไม่มีเงาภายใต้แสงอาทิตย์ ในขณะเดียวกัน บุตรปีศาจ ก็ร่ายภาพลวงตาใส่เจ้าแดงแต่มันก็ไม่คิดว่าเจ้าแดงจะมีจิตวิญญาณที่ทรงพลังกว่ามัน ดังนั้นภาพลวงตามันจึงไร้ผล เจ้าแดงสามารถควบคุมปรสิตได้นับหมื่นในคราเดียว พลังจิตมันทรงพลังกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นใดในระดับเดียวกัน

เมื่อการโจมตีของทั้งสองต่างไร้ผล การต่อสู้จึงกลายเป็นการแสดงปาหี่ มีจุดบอดทุกที่เมื่อหลิน ฮวงมอง และการต่อสู้ก็เละเทะไปทั่ว อย่างไรก็ตาม หลิน ซินไม่อาจมองการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ระดับทองสมบูรณ์ได้ด้วยตาเปล่า ทั้งหมดที่เธอสามารถเห็นคือเงาสีฟ้าและแดง

ร่างของเจ้าแดงในตอนนี้คืออสรพิษยักษ์ ซึ่งเป็นรูปลักษณ์เดิมมัน บุตรปีศาจสามารถหลบการโจมตีมันได้ตลอด โชคดี บุตรปีศาจด้อยเรื่องพลังโจมตีกายภาพ ดังนั้นการโจมตีของมันจึงไร้ผล

“ทำไมถึงยังคงไล่มัน?ด้วยความสามารถการประเมินของแก แกควรจะสามารถบอกได้ว่ามันจะหนีไปไหน ทั้งหมดที่แกต้องทำคือการปิดกั้นเส้นทางหลบหนีและโจมตีอีกครั้ง?”หลิน ฮวงสามารถเห็นได้ว่าเจ้าแดงขาดประสบการณ์ต่อสู้ เขาพิจารณาถึงมอนสเตอร์ตัวอื่นที่ไม่มีโอกาสสู้เพื่อฝึกของเขา

เจ้าแดงได้รับแรงกระตุ้นโดยการเตือนของหลิน ฮวง สามนาทีต่อมา ขาของบุตรปีศาจก็ถูกจับเมื่อมันกำลังหนีและปรสิตก็ถูกปล่อย จากนั้นเจ้าแดงก็พันทั่วร่างบุตรปีศาจราวกับอสรพิษยักษ์ มันเป็นหลิน ฮวงที่สั่งเจ้าแดงให้ทำอย่างนั้นเพราะเขาไม่อยากให้หลิน ซินรู้เกี่ยวกับความสามารถปรสิตของเจ้าแดงและจึงให้มันแสร้งทำเป็นจับรัดบุตรปีศาจ ในขณะเดียวกัน เจ้าแดงก็ยังสามารถสกัดความทรงจำได้อยู่ดี

“พี่คะ เด็กชายตัวเล็กสีฟ้าที่เจ้าแดงกำลังรัดคืออะไร?”หลิน ซินเคยอ่านเกี่ยวกับสารานุกรมมอนสเตอร์ฉบับเริ่มต้นเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่รู้จักมัน

“นี่คือบุตรปีศาจ มันเป็นมอนสเตอร์อันเดทระดับทอง”จากนั้นหลิน ฮวงก็บอกหลิน ซินเกี่ยวกับตัวบุตรปีศาจถึงความโหดเหี้ยมและพลังสะกดจิตของมัน

“ทำไมมอนสเตอร์หลายตัวถึงชอบกินมนุษย์?”หลิน ซินถามอย่างจริงจังหลังได้ยิน จุดโฟกัสของเธอแตกต่างจากคนอื่นมาก

“บางทีเนื้อมนุษย์คงอร่อยกว่ามอนสเตอร์อื่น”หลิน ฮวงไม่รู้เหมือนกัน

โชคดี เจ้าแดงจัดการธุระมันเสร็จแล้ว ดังนั้นบทสนทนานี้จึงดำเนินต่อไปไม่นาน เจ้าแดงหดร่างมันกลับเป็นขนาดเล็กและมุดไปในแขนเสื้อหลิน ฮวงหลังจากฆ่าบุตรปีศาจไป

“เสร็จแล้ว?”หลิน ฮวงติดต่อกับเจ้าแดงในหัว

“ข้าได้สกัดความทรงจำมันเรียบร้อย ข้าต้องใช้เวลาเพื่อศึกษา ข้าหวังว่าท่านจะไม่เรียกข้ากลับเป็นการ์ดเมื่อเรากลับไปเมืองหลวงขาวขจี”เจ้าแดงขอ

“ก็ได้ อยู่ในแขนเสื้อฉันไปก่อน ฉันจะปล่อยแกออกมาเมื่อเรากลับเมืองหลวงขาวขจี”หลิน ฮวงยอมรับ

“เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ!”หลิน ฮวงอัญเชิญสมบัติมิติเขา

“เรากำลังไปไหนค่ะ?”หลิน ซินถาม

“บ้านเจ้าอ้วน!”

เมื่อพวกเขาก้าวไปในสมบัติมิติ พวกเขาก็มาถึงบ้านเกิดเจ้าอ้วนในเมืองหนานมู่ บ้านเจ้าอ้วนอยู่ห่างจากเมืองเก่าไม่ถึง2กิโลเมตร มันเป็นตอนบ่ายโมง หลิน ฮวงพาหลิน ซินไปร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนจะพาไปบ้านเจ้าอ้วน มันเป็นตอนบ่ายโมง40เมื่อพวกเขามาถึงบ้านเจ้าอ้วน

ยามหน้าประตูสังเกตเห็นว่าพวกเขาเพิ่งมาที่นี่ก่อนหน้า ดังนั้นเขาจึงแจ้งพ่อบ้าน และในไม่ช้าพวกเขาก็ได้รับอนุญาติให้เข้าบ้าน พ่อบ้านทักทายพวกเขาที่ประตูและพาพวกเขาตรงไปชั้นสอง ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มในครั้งนี้ หญิงชราเพิ่งตื่นขึ้นจากการงีบหลับและไม่คิดว่าหลิน ฮวงจะมาเยี่ยม เธอให้พวกเขาเข้าพบทันทีที่พ่อบ้านแจ้งเธอ

ครั้งนี้ สองป้าไม่อยู่ด้วย ดังนั้นมันจึงมีแค่หญิงชราเพียงลำพัง หญิงชราดูไม่ดีอย่างที่เห็นตอนแรก

“เสี่ยว หลินจื่อ เธอต้องว่างแน่ๆถึงได้มาเยี่ยมหญิงชราผู้นี้”หญิงชราหัวเราะเบาๆ ปิดซ่อนอารมณ์ของเธอ

ตาของหลิน ฮวงกระตุกเมื่อได้ยินหญิงชราหยอกล้อเขา ชื่อเล่นที่เธอเรียกเขาเหมือนกับขันทีในนิยายจอมยุทธ์บนโลกไม่มีผิด

“ผมกำลังทำธุระแถวนี้พอดี ดังนั้นผมจึงคิดมาเยี่ยมคุณสักหน่อย”หลิน ฮวงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มันคืออะไร?เสร็จแล้วรึยัง?เธอต้องการให้เราช่วย?”หญิงชรากระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรครับ ผมมาที่นี่หลังจากจัดการธุระเสร็จแล้ว”หลิน ฮวงยิ้มและส่ายหัว

“คุณเป็นไงบ้าง?”หลิน ฮวงถาม

“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ปวดตรงนี้และตรงนี้ มันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนแก่อย่างฉัน”หญิงชรากล่าว

“พวกป้าไม่อยู่บ้าน?”หลิน ฮวงเรียกพวกเธอเหมือนที่เจ้าอ้วนเรียก และหญิงชราก็ไม่ได้ว่าเขาที่เรียกป้าๆอย่างนั้น

หญิงชราดูมืดมนเมื่อได้ยินคำถาม

“ไม่ต้องพูดถึงทั้งคู่หรอก”

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”หลิน ฮวงถาม คาดเดาว่ามันต้องเกี่ยวกับโรงแรมเคอ ไล่ซึ่งเป็นจุดประสงค์การมาเยี่ยมของเขา

“เนื่องจากเธอเป็นเพื่อนหยางยี่ เธอคงเคยได้ยินเขากล่าวถึงโรงแรมของตระกูลมาก่อน?”หญิงชราลังเลก่อนจะพูดอีกครั้ง

“ครับ ผมรู้ หยางยี่เคยพาผมไปโรงแรมเคอไล่ในเมืองปาฉีเมื่อปีก่อน คุณลุงเองก็อยู่โรงแรมเช่นกัน และเขาก็ทำให้ผมไม่มีวันลืมรสชาติอาหารในวันนั้น”

หญิงชรามีหยาดน้ำตาในดวงตาเมื่อได้ยินหลิน ฮวงพูดถึงลูกชายและหลานชายเธอ แต่เธอก็สามารถสะกดกลั้นมันได้

“งั้นเธอก็เคยไปที่นั่นมาก่อน มันเป็นยังไง?”หญิงชราหลับตาสักพักก่อนจะถาม

“มันเยี่ยมมาก ทักษะการทำอาหารของคุณลุงคือที่สุดของที่สุด นักล่าอาหารบางคนยังทำได้ไม่ดีเท่าเขา”หลิน ฮวงแสดงความคิดเห็นเชิงบวกเกี่ยวกับฝีมือการทำอาหารของพ่อเจ้าอ้วน

“หากเขาฝึกฝนตัวเอง เขาคงได้เป็นนักล่าอาหารชื่อดัง”เขากล่าวเสริม

หญิงชราก้มหน้านิ่งสักพักหลังได้ยิน

“เสี่ยว หลินจื่อ เธอสนใจจะซื้อโรงแรมเคอ ไล่ไหม?”หญิงชราถามหลังจากที่เธอดูเหมือนจะตัดสินใจได้