ตอนที่ 430 ปลดผนึกเซียนดาบไร้ปราณี

หลิน ฮวงค่อยๆออกจากการต่อสู้และลดดาบเขาลง สีแดงในดวงตาเขาและปีกโลหิตทั้ง4บนหลังเขาหายไป

เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงหยุดนั่นเพราะการปลดผนึกแลนเซล็อตจะทำให้เกิดปรากฏการณ์ มันมีมอนสเตอร์ระดับนิรันดร์อยู่ในเขตอันตรายระดับกลาง และพวกมันจะต้องสร้างปัญหาให้พวกเขาอย่างแน่นอน

เมื่อไป่ปลดผนึกในนรกภูเขาไฟ มันได้ดึงดูดมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากมาย และแม้กระทั่งเกิดฝูงมอนสเตอร์ หลิน ฮวงไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง

เขาได้วางแผนไว้ตั้งแต่เลือกจอมดาบเป็นมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายแล้ว มันเป็นเพราะมิติแยกของอสูรแสงดาวอยู่ในทะเลทรายอุกกาบาต ตราบเท่าที่จอมดาบถูกจับไปแบบเป็นๆและพาไปในมิตินั้นก่อนฆ่า ปรากฏการณ์ระหว่างการปลดผนึกก็จะเกิดขึ้นในนั้น มอนสเตอร์ที่ทรงพลังตัวอื่นๆจะไม่ค้นพบมัน

แผนแรกเริ่มของหลิน ฮวงคือการล้มจอมดาบและจากนั้นก็จะอัญเชิญวิญญาณกระดูกเพื่อปลดผนึกมันก่อนพาไป อย่างไรก็ตาม มันดูเหมือนว่าการปลดผนึกจะไม่จำเป็นแล้วเพราะจอมดาบได้ใช้พลังชีวิตมันจนหมด

“แลนเซล็อต อย่าเพิ่งฆ่ามัน กระบวนการปลดผนึกอาจเกิดขึ้น เข้าไปในมิติแยกกันก่อน”หลิน ฮวงตบไหล่แลนเซล็อต

แม้มันจะไม่อยากรอ มันก็ยังคงอดทน

จากนั้นหลิน ฮวงก็หันหลังกลับและมองไคลี่“ไคลี่ พามันไปมิติแยกของอสูรแสงดาวและคอยดูมัน ฉันจะตามไปกับสายฟ้าทีหลัง”

จากนั้นไคลี่ก็คว้าแขนจอมดาบและบินไปในท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังมิติแยกของอสูรแสงดาว เธอคุ้นเคยกับทะเลทรายดี

จากนั้นหลิน ฮวงก็อัญเชิญสายฟ้า หลังจากที่คิดอยู่อีกครั้ง เขาก็ตัดสินใจไม่เรียกแลนเซล็อตกลับ จากนั้นทั้งสามก็มุ่งหน้าไปมิติแยก

สถานที่ที่จอมดาบซ่อนตัวอยู่ห่างจากโอเอซิสที่มีมิติแยกอยู่ไม่ถึง600กิโลเมตร

สายฟ้าใช้เวลาไม่ถึง20นาทีเพื่อพาทั้งสามมาถึงด้านบนมิติแยก

“ลงไป!”หลิน ฮวงสั่งและในเวลาเดียวกัน เขาก็เปิดใช้งานโล่ทมิฬ และโอบอุ้มร่างหลิน ซินไว้

อึดใจต่อมา สายฟ้าก็ดิ่งลงไปในทะเลสาป

หลังจากนั้นสักพัก จากนั้นพวกเขาก็ผ่านประตูมิติและมาถึงสถานที่ที่อสูรแสงดาวอยู่

ไคลี่กำลังรอหลิน ฮวงและคนอื่นอยู่ทางเข้า จอมดาบดูน่าสมเพชกว่าเดิม บางทีมันคงพยายามหนี ดังนั้นไคลี่จึงทุบตีมัน แต่เดิม ความสามารถมนัเทียบได้กับไคลี่ อย่างไรก็ตาม มันไม่มีพลังชีวิตแล้ว และไม่อาจใช้ทักษะใดได้ มันทำได้เพียงนอนรอการทุบตี

“เข้าไปลึกหน่อย เราอยู่ใกล้ทางเข้าเกินไป”หลิน ฮวงยังกังวลอยู่เพราะเขากลัวว่ากลิ่นอายอาจหลุดไปด้านนอก

จากนั้นไคลี่ก็คว้าจอมดาบและบินลึกเข้าไป สายฟ้ากระพือปีกมันและตามหลังไป

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ไปไกลเกินทางเข้ากว่า1000กิโลเมตร จากนั้นสายฟ้าก็ค่อยๆร่อนลง

ไคลี่ยังคงยืนนิ่ง จากนั้นก็หันหัวกลับและมองหลิน ฮวงราวกับเธอกำลังจะพูดว่า“พอได้แล้วมั้ง”

จากนั้นหลิน ฮวงก็พยักหน้า“เรามาไกลพอแล้ว”

จากนั้นเขาก็กระโดดออกจากหลังสายฟ้าและเดินไปทางแลนเซล็อตและจอมดาบ ดาบดำในมือแลนเซล็อตทิ่มใส่หน้าอกด้านขวามันทันทีและเจาะใส่หัวใจมันอย่างไร้ความปราณี

มันไม่อาจป้องกันการโจมตีของแลนเซล็อตได้โดยไม่มีพลังชีวิตแม้มันจะทรงพลังก็ตาม พลังโจมตีของแลนเซล็อตนั้นเทียบได้กับเพลิงขาว

ดาบดำดูเหมือนจะทะลวงผ่านร่างมันโดยไม่มีอุปสรรคใด

หลิน ฮวงหันกลับไปและมองหลิน ซิน เขากลัวว่าเธอจะไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม หลิน ซินกลับดูสงบ และจ้องมองภาพตรงหน้าเขม็ง

เขาตกใจ แต่ทว่า ในไม่ช้า หลิน ฮวงก็รู้สึกโล่งใจ บางทีหลิน ซินคงเคยเห็นเลือดมานับไม่ถ้วนในเกมส์จ้าวแห่งปืน

“พี่คะ ทำไมแลนเซล็อตถึงต้องแทงหน้าอกด้านขวาด้วยละ?ไม่ใช่ว่าหัวใจมันอยู่ทางซ้ายหรอค่ะ?”หลิน ซินสังเกตว่าหลิน ฮวงกำลังมองเธอและถามเบาๆ

“หัวใจของจอมดาบอยู่ทางขวา”หลิน ฮวงอธิบายด้วยรอยยิ้ม“ตำแหน่งหัวใจของมอนสเตอร์จะแตกต่างออกไปตามประเภท”

ขณะนั้นเอง การแจ้งเตือนจากเสี่ยว เฮยก็ดังขึ้น

“ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับการ์ดมอนสเตอร์ระดับสุดยอด-จอมดาบ(ทาสดาบ)”

ลำแสงสีขาวคล้ายกับสปอตไลท์ส่องลงบนแลนเซล็อต

ร่างของแลนเซล็อตค่อยๆลอยขึ้นไปในท้องฟ้าราวกับมันถูกแสงสีขาวฉุดดึงขึ้นไปและไม่ถูกจำกัดด้วยแรงโน้มถ่วงอีก

หลิน ฮวงและคนอื่นต่างถอยออกไปเพราะพวกเขากลัวว่าพวกเขาจะส่งผลกระทบต่อการปลดผนึกของแลนเซล็อต

สิ่งเดียวที่แตกต่างจากการปลดผนึกไป่คือมันดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงบนร่างแลนเซล็อต แต่กลิ่นอายมันกลับแข็งแกร่งขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น ภายในไม่กี่นาที มันก็เลื่อนจากระดับทองสมบูรณ์เป็นระดับเพลิงขาว

ไม่นานหลังจากนั้น แสงสีขาวก็หายไป และร่างของแลนเซล็อตก็ค่อยๆลอยลงมาจากอากาศ พร้อมกับการแจ้งเตือน

“ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้ปลดผนึกการ์ดเซียนดาบไร้ปราณีระดับสุดยอดของท่าน และเลื่อนเป็นระดับเพลิงขาว”

“เงื่อนไขซ่อนของการปลดผนึกยังไม่สมบูรณ์ เซียนดาบไร้ปราณีไม่อาจเลื่อนเป็นการ์ดระดับตำนานได้”

“ขอแสดงความยินดีด้วย เซียนดาบไร้ปราณีได้รับทักษะใหม่ นายแห่งดาบ”

หลิน ฮวงรีบตรวจสอบสภาพใหม่ของแลนเซล็อตทันที

“การ์ดมอนสเตอร์”

“ความหายาก : สุดยอด”

“ชื่อมอนสเตอร์ : เซียนดาบไร้ปราณี”

“ระดับพลัง : เพลิงขาว”

“ทักษะ 1 :  ชีวิตสัมบูรณ์”

“ทักษะ 2 : ย่างก้าวดาบ”

“ทักษะ 3 : ดาบไร้ปราณี”

“ทักษะ 4 : จิตวิญญาณดาบดำ”

“ทักษะ 5 : โล่ทมิฬ”

“ทักษะ 6 : อาณาเขตแห่งความตาย(เริ่มต้น)”

“ทักษะ 7 : นายแห่งดาบ”

“สิทธิ์การอัญเชิญ : เปิดใช้งาน”

“หมายเหตุการ์ด : ใช้ได้”

…

“นายแห่งดาบ : สามารถควบคุมทาสดาบทั้ง9ได้รวมถึงใช้งานทักษะใดก็ตามของทาสดาบ”

“หมายเหตุ 1 : ทักษะของทาสดาบที่ถูกใช้โดยนายแห่งดาบจะแตกต่างกันไปตามพลังของนายแห่งดาบ มันไม่เกี่ยวข้องกับพลังของทาสดาบ”

“หมายเหตุ 2 : หากทาสดาบตาย มันจะไม่ฟื้นคืน มันจะมีตำแหน่งทาสดาบว่าง และสามารถแทนที่ได้ด้วยทาสดาบตนใหม่”

“หมายเหตุ 3 : จำนวนสูงสุดของทาสดาบคือ9”

“หมายเหตุ 4 : หากนายแห่งดาบตาย ทาสดาบทั้งหมดจะตายเช่นกัน”

เมื่อเห็นทักษะใหม่ หลิน ฮวงก็ตระหนักว่าสถานะของทาสดาบบางตัวได้เปลี่ยนไป กลายเป็นสามารถอัญเชิญพวกมันได้

แม้เขาจะมีความสุข  เขาก็รู้สึกแย่เมื่อเห็นหนึ่งในการแจ้งเตือน

“เสี่ยว เฮย เงื่อนไขซ่อนหมายถึงอะไร?”

“มันก็หมายถึงเงื่อนไขลับ”

“ฉันจำเป็นต้องขอให้แกอธิบายเพิ่มรึไง?ฉันกำลังถามว่าไอเงื่อนไขลับนั่นคืออะไร”หลิน ฮวงถามต่อ

“เนื่องจากมันเป็นเงื่อนไขลับ ท่านก็ต้องค้นหามันด้วยตัวเอง ข้าไม่อาจบอกคำตอบได้”

“หากแกไม่บอกฉัน งั้นก็บอกใบ้หน่อย”หลิน ฮวงอยากรู้เพราะเขาต้องการรู้ว่าอะไรคือเงื่อนไขลับ

“ข้าไม่อาจ”

“ตอนนี้มันอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ ทำไมแกไม่สามารถบอกฉันได้?เงื่อนไขลับยังมีอยู่?หากฉันบรรลุมันทีหลัง การ์ดก็จะเลื่อนระดับ?”หลิน ฮวงคาดเดา

เสี่ยว เฮยยังคงเงียบ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเสี่ยว เฮย หลิน ฮวงก็รู้มัน

“เอาละ ในที่สุดฉันก็ผ่านมันไปหลังจากที่เหนื่อยมาหลายวัน พวกแกทั้งคู่ควรจะไปพักได้แล้ว”หลิน ฮวงเหลือบมองไคลี่และแลนเซล็อต เรียกพวกมันกลับเป็นการ์ด จากนั้นก็อัญเชิญชาโคล...