ตอนที่ 361 สถาบันนักล่ายุทธ์

การปลดผนึกเหยี่ยวสายฟ้าไม่ซับซ้อน ทั้งหมดที่มันต้องการคือเลือดของมอนสเตอร์วิหคโบราณสามหยด มันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่ดำรงอยู่ในสมัยโบราณแต่เป็นมอนสเตอร์ที่มีเลือดโบราณอยู่ในตัว สิ่งมีชีวิตตำนานเช่น มังกร ฟีนิกส์และร็อก(นกยักษ์ในตำนาน)ถือเป็นมอนสเตอร์ประเภทนี้ เนื่องจากมอนสเตอร์โบราณส่วนใหญ่มีเลือดเช่นนั้น มันจึงน่ากลัวแต่กำเนิด

แม้กระทั่งมังกรแท้จริงที่ยังไม่กลายพันธ์ก็ยังมีความสามารถเทียบได้กับมอนสเตอร์หลุดพ้นกลายพันธ์สามครั้งตั้งแต่มันยังเด็ก เช่นเดียวกับมอนสเตอร์เลือดฟีนิกส์และร็อก

“เสี่ยว เฮย ฉันสามารถใช้เลือดของมอนเสตอร์โบราณที่ยังไม่กลาพยันธ์เพื่อปลดผนึกเหยี่ยวสายฟ้าได้ไหม?”หลิน ฮวงถามทันทีที่เขาออกจากตลาดมืด

“ได้ ท่านสามารถแต่ยิ่งประสิทธิภาพสูง มันย่อมดีกว่า”

“มันต้องเป็นมอนสเตอร์โบราณตัวเดียวกันไหม?หรือไม่ต้อง?”

“มันต้องเป็นมอนสเตอร์โบราณประเภทเดียวกัน สิ่งที่ดีสุดย่อมต้องเป็นมอนสเตอร์โบราณตัวเดียวกัน”

“เอาละ”หลิน ฮวงเข้าใจ เขาแวะไปที่ร้านซื้อขายข้อมูลในตลาดมืดเพื่อถามเกี่ยวกับร่องรอยของมอนสเตอร์กลายพันธ์สองครั้งประเภทดาบเพื่อแลนเซล็อตรวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับมอนสเตอร์วิหคโบราณ เขาไม่ได้รับอะไรเกี่ยวกับเลือดของมอนสเตอร์โบราณแต่เขาได้รับข้อมูลเกี่ยวกับมอนสเตอร์ประเภทดาบมาจากผู้ขาย เขาฝากเงินบางส่วนให้ผู้ขายเพื่อรวบรวมข้อมูลให้เขาเพิ่ม หลิน ฮวงได้โพสต์ถามคำถามในรูปแบบภารกิจบนหน้าเพจนักล่าหลายวันก่อนแต่กลับไม่มีใครให้ข้อเสนอแนะใดๆที่มีประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงเลือกมาตลาดมืด

มันเกือบจะ6โมงเช้าเมื่อเขาถึงบ้าน หลิน ซินได้สั่งอาหารและลงบันไดมารับอาหารไม่ถึงสามนาทีก่อนหลิน ฮวงจะถึงบ้าน

“พี่คะ หนูสั่งอาหารมา ช่วยกินตอนที่มันยังร้อนอยู่ด้วยนะคะ”หลิน ซินชี้ไปที่ถ้วยราเม็ง

“พี่กำลังคิดอยู่พอดีเลยว่าควรจะกินอะไรดี”หลิน ฮวงยิ้มและนั่งลงบนโต๊ะอาหาร

“ราเม็งร้านนี้อร่อยมาก หนูลองมันอยู่หลายครั้งแล้ว”

“หนูสั่งมาสามชาม เจ้าแดงกินไปถ้วยหนึ่ง”

หลิน ฮวงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีชามว่างเปล่าบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นและมันดูราวกับชามที่ถูกล้างแล้ว เจ้าแดงมองหลิน ฮวงและพยักหน้าให้เขา ดูเหมือนจะอารมณ์ดี จากนั้นหลิน ฮวงก็หยิบตะเกียบขึ้นมาและลิ้มรสชาติ เขาพยักหน้าอย่างพอใจ เส้นมีความเหนียวนุ่มและน้ำซุบก็รสชาติดี

“เหลืออีก20วันน้องก็จะสอบจบการศึกษาแล้ว เตรียมตัวถึงไหนแล้ว?”หลินฮวงถามแม้จะไม่เคยกังวลถึงการเรียนของเธอ

“เกือบหมดแล้วคะ”หลิน ซินยืดอก

“น้องตั้งใจจะเข้าโรงเรียนไหน?”เขาถาม

“หนูคิดว่าจะเข้าสถาบันนักล่ายุทธ์ ซึ่งเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้และการใช้ปืน”หลิน ซินได้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว

สถาบันนักล่ายุทธ์คือสถาบันขั้นสูงที่เปิดโดยสมาคมนักล่า และยังเป็นสถาบันที่ดีที่สุดในโลกมนุษย์ หากมันมีบนโลก มันคงคล้ายกับมาตรฐานของมหาลัยชั้นนำ แน่นอน เมื่อมันเป็นที่นิยม มันจึงสอบเข้าได้ยาก มันมีสาขาอยู่ทุกเขต ซึ่งแต่ละเขตจะยอมรับนักเรียนมากกว่า5หมื่นคนต่อปี อย่างไรก็ตาม มันก็ยังยากที่จะเข้าเพราะประชากรของแต่ละเขตมีมากกว่าคนบนโลกอย่างน้อย10เท่า มีนักเรียนจำนวนมากที่หวังจะเข้าที่นี่

แม้เมืองหิมะจะเป็นเมืองเกรดB มันก็ยังมีเพียงสามคนที่ได้รับการยอมรับให้เข้าสถาบันนักล่ายุทธ์ในทุกปี ในเมืองหิมะ มันมีอยู่4โรงเรียนที่มีมาตรฐานเดียวกันกับที่หลิน ซินกำลังเรียนอยู่รวมถึงหลายโรงเรียนที่ไม่ค่อยนิยม เป้าหมายของหลิน ซินถือเป็นสิ่งที่ท้าทายตัวเธออย่างมาก

“ทำไมน้องถึงอยากเข้าสถาบันนักล่ายุทธ์?”หลิน ฮวงเลิกคิ้วขึ้น

“หนูได้เปรียบเทียบหลายองค์กรและพบว่าสิทธิ์ในการเข้าร่วมสมาคมนักล่าเข้มงวดกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น สถาบันนักล่ายุทธ์ยังแตกต่างจากวิทยาลัยการทหารของรัฐบาลกลาง พวกเขาจะสอนเราตามหลักแนวคิดขององค์กร ในทางกลับกัน สถาบันนักล่ายุทธ์จะสอนหลักการต่อสู้โดยไม่เก็บงำ”

“น้องมั่นใจมากแค่ไหน?”หลิน ฮวงถาม

หลิน ซินคิดถึงมันและส่ายหัว

“ทักษะปืนของน้องไม่ควรจะเป็นปัญหา ดังนั้นมันไม่ควรจะยากสำหรับน้องที่จะได้คะแนนเต็มในการสอบยิงเป้า พี่คิดว่าน้องคงไม่มั่นใจในการสอบต่อสู้หรือการศึกษาวัฒนธรรมสินะ?”หลิน ฮวงถาม

“หนูไม่มีปัญหาในด้านวัฒนธรรมแต่มันเป็นการต่อสู้ที่หนูไม่มั่นใจ มีหลายคนที่เก่งกว่าหนูในปีนี้ การสอบต่อสู้รอบแรกจะห้ามไม่ให้ใช้ปืนหรืออาวุธอื่น”หลิน ซินเป็นกังวล

“งั้น น้องก็มีปัญหาเรื่องต่อสู้ระยะประชิด?”หลิน ฮวงเข้าใจถึงปัญหาทันที

“คะ”หลิน ซินก้มหน้าอย่างสิ้นหวัง

“งั้นพี่จะเป็นคนสอนน้องเอง”หลิน ฮวงแนะนำ

หลิน ซินพยักหน้าทันที เธอรู้ว่าหลิน ฮวงคือนักดาบอัจฉริยะที่ทรงพลังในการต่อสู้ระยะประชิด ไม่มีใครในระดับทองที่สามารถเอาชนะเขาได้ แม้จะไม่มีดาบ เขาก็ยังไร้เทียมทาน หลังจากมื้อกลางวัน หลิน ฮวงได้ทำความสะอาดครัวและตามหลิน ซินไปในเกมส์จ้าวแห่งปืน ในความเป็นจริง ลานประลองนักล่าจะเหมาะสมยิ่งกว่าแต่เพราะหลิน ซินไม่ใช่นักล่า เธอจึงไม่สามารถเข้าไปได้ หลิน ฮวงมีแหวนพิเศษเหลืออยู่แต่ลานประลองนักล่าได้เชื่อมต่อกับแหวนหัวใจจักรพรรดิเขาและหลิน ซินก็ไม่สามารถใช้แหวนเขาเพื่อเข้าลานประลองได้

โชคดี สนามฝึกในเกมส์จ้าวแห่งปืนมีความหลากหลาย หลิน ฮวงสร้างสถานจำลองขึ้นตามเวทีประลองในลานประลองนักล่าและเชิญหลิน ซินเข้ามา ทันทีที่เธอเข้ามาในห้องจำลอง ห้องก็ถูกล็อคด้วยรหัสผ่านเพื่อไม่ให้ใครสามารถเข้ามาได้

“พี่ได้พัฒนาความสามารถของพี่โดยการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า และพี่ก็เชื่อว่าน้องสามารถทำได้เหมือนกัน”หลิน ฮวงกล่าว

“ภายใต้สถานการณ์ปกติ พี่จะสอนน้องถึงทักษะต่อสู้อย่างวิชาสังหาร แต่เนื่องจากน้องมีเวลาไม่มาก พี่ก็จะฝึกให้น้องเชี่ยวชาญเทคนิคที่น้องรู้อยู่แล้วเท่านั้น”

“พี่จะสร้างบัญชีปกติทีหลังและสร้างอวตารที่มีความสามารถเหมือนกบน้องเพื่อสู้กับน้อง ในการต่อสู้ พี่จะใช้เทคนิคที่น้องรู้อยู่แล้วรวมถึงเทคนิคขั้นสูงบางอย่างเพื่อให้น้องมีความกดดัน พี่จะไม่ออมมือในระหว่างการต่อสู้ พี่จะแม้กระทั่งฆ่าร่างอวตารที่น้องสร้าง ดังนั้น พี่หวังว่าน้องจะไม่ถือว่านี่คือเกมส์แต่เป็นการต่อสู้จริงๆ”

“คะ!”หลิน ซินตอบรับอย่างตื่นเต้น

ในไม่ช้า หลิน ฮวงก็ออกจากเกมส์และสร้างภารกิจใหม่จากบัญชีเขา จากนั้นเขาก็เข้าไปในสนามฝึกหลังจากที่ตั้งค่าบางอย่าง

“พี่คะ?”หลิน ซินแปลกใจเมื่อเธอเห็นหลิน ฮวงเข้ามาใหม่เพราะตอนนี้เขาดูเหมือนชายหนุ่มอายุ20ปีที่ดูหยิ่ง เขาไม่ดูเหมือนหลิน ฮวงเลย

“พี่จงใจเปลี่ยนรูปลักษณ์พี่รวมถึงน้ำเสียงเพื่อให้น้องจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ จากวันนี้ไป พี่คือศัตรูของน้อง ไม่ใช่พี่ชาย”หลิน ฮวงอธิบาย

“ขึ้นไปบนเวที!”

เขาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงเดินตรงไปบนเวทีและโบกมือให้หลิน ซิน  เธอสูดหายใจลึกและเดินตามเขาไป...