ตอนที่ 325 คริสตัลลาวา

ฝนดาบดำได้ปกคลุมทั่วทะเลสาบขณะที่แสงสีดำได้ทะลวงลึกลงไปในลาวาทุกๆสิบเมตร ผลของดาบแต่ละเล่มถูกจำกัดให้เป็นการโจมตีวงกว้าง อย่างไรก็ตาม มันเป็นแค่แผนเพื่อล่อมังกรลาวาให้ออกจากทะเลสาบ มังกรดำขนาดมหึมากำลังนอนอยู่ที่ด้านใต้ทะเลสาบ มันไม่ได้หลับแต่กำลังดูดซับพลังงานจากคริสตัลลาวา การนอนราบคือท่าที่สบายที่สุดสำหรับมัน

ทันใดนั้น มังกรดำก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หางมัน มันหันไปมองและเห็นดาบสีดำครึ่งเล่มโผล่ออกจากโคนหางมัน เสียงหวีดแหลมดังขึ้นอีกครั้งและดาบอีกเล่มก็ทิ่มใส่ตาซ้ายของมังกรดำ แทบจะทำให้มันตาบอด

โฮกกก!

มังกรดำโกรธเมื่อถูกโจมตีสองครั้ง ในฐานะหนึ่งในสามราชันย์แห่งโลกนี้ มันไม่ได้ถูกใครบางคนท้าทายมาเนิ่นนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงคำรามก้องจากด้านใต้ทะเลสาบ ลั่ว หลี่ก็ยิ้ม

“มันได้ผล”

ในไม่ช้า คลื่นขนาดใหญ่บนผิวทะเลสาบก็กระเพื่อม มอนสเตอร์ขนาดใหญ่โผล่ออกจากทะเลสาบ ลั่ว หลี่ตรวจสอบสิ่งมีชีวิตสีดำขนาดยักษ์ด้วยการเอียงคอเล็กน้อย มังกรลาวาดูราวกับจระเข้ยักษ์ที่มีปีก ช่วงท้องของมันสั้นเมื่อเทียบกับอัตราส่วนอื่นของร่างมันและมีส่วนล่างที่หนัก หลังมันไม่เหมือนกับเกล็ดของมอนสเตอร์เลือดมังกรแต่ราวกับหนังหนาของจระเข้

“ช่างน่าเกลียดเสียจริง…”ลั่ว หลี่แสดงความคิดเห็นหลังจากที่ตรวจสอบมังกรลาวาอยู่สักพัก ในไม่ช้า เธอก็นึกถึงบางสิ่งและเลียริมฝีปาก

“แต่ฉันเคยได้ยินจากนักล่าอาหารว่าสิ่งที่น่าเกลียด จะมีรสชาติที่ดี”

ขณะที่ลั่ว หลี่กำลังสำรวจมังกรลาวา มันเองก็ศึกษาเธอเช่นกัน ขนาดของร่างเธอสร้างความสับสนให้แก่มัน มันไม่เคยเห็นมนุษย์ตัวเล็กเช่นนี้มาก่อน อย่างไรก็ตาม พลังโจมตีที่รุนแรงของเธอกลับสามารถทำลายผ่านการป้องกันมันโดยง่าย

บางที มนุษย์ตัวเล็กตรงหน้าอาจจะทรงพลังกว่าพวกมัน เมื่อมังกรลาวากำลังคิดเช่นนั้น มันก็ได้ยินคำเยาะเย้ยของลั่ว หลี่ ซึ่งสร้างความโกรธเคืองให้มันอีกครั้ง

“มนุษย์เด็ก เจ้ากำลังยั่วโทสะข้า?”นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ากล่าวว่ามันน่าเกลียดและมันก็ไม่อาจทนรับคำพูดเช่นนี้ได้

ในขณะเดียวกัน ลั่ว หลี่เองก็ดูจริงจัง

“แกเรียกใครว่าเด็กนะ?”ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปกับคำที่มังกรดำใช้เรียกเธอ

เมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของลั่ว หลี่ มังกรลาวาก็ตัดสินใจโจมตีก่อน เมื่อปากของมันเปิดขึ้น เปลวไฟก็พวยพุ่งออกมาและห้อมล้อมลั่ว หลี่ในพริบตา เพราะมังกรลาวาไม่ใช่มอนสเตอร์เลือดมังกร เปลวไฟของมันจึงไม่ใช่ไฟมังกรแต่เป็นแกนหลอมเหลวแทน มันมีความร้อน10000องศาเซลเซียสเหมือนกันแกนโลก แกนหลอมเหลวพุ่งออกมาราวกับน้ำตก ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ที่ลั่ว หลี่ยืนอยู่ มังกรดำมั่นใจว่าลั่ว หลี่ไม่อาจหลบหลีกการโจมตีนี้ได้ แม้ว่าเธอจะไม่ตาย เธอก็ต้องบาดเจ็บสาหัสจากไฟความร้อนสูง

“งั้น นี่ก็คือมังกรฟ้างั้นรึ หึ แกไม่อาจเทียบกับมังกรจริงๆได้”เงาร่างหนึ่งเดินออกจากกองไฟ ไม่เพียงแต่ลั่ว หลี่จะไร้ซึ่งบาดแผล เปลวไฟยังไม่อาจทำอะไรกับเสื้อผ้าเธอได้ เธอยิ้มขณะที่มองมังกรลาวาอย่างเหยียดหยาม

“ฉันขอโทษที่ลืมบอกแกไปว่ามอนสเตอร์ไฟชีวิตที่ฉันฆ่าไปเพื่อบรรลุระดับเพลิงสวรรค์ก็คือมังกร แม้ว่ามันจะเป็นมังกรทั่วไป มันก็ยังทรงพลังกว่าแกมาก ด้วยระดับของแก แกจะถูกฆ่าในเวลาไม่ถึง10วินาที และฉันก็ทรงพลังยิ่งกว่ามอนสเตอร์ตนนั้น เพียงแค่ฉันกระดิกนิ้วครั้งเดียวแกก็ตายแล้ว”ลั่ว หลี่ชี้นิ้วไปที่มัน

มังกรลาวาสัมผัสได้ถึงภัยพิบัติ สัญชาตญาณมันช่วยให้มันรอดตายอยู่หลายครั้ง ดังนั้นมันจึงเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณ มันกระพือปีกและถอยหนีจากลั่ว หลี่ เมื่อมันบินไปได้ไกล มันก็เริ่มหุบปีกพยายามดิ่งลงไปในทะเลสาบ

“มันสายไปแล้ว!”ลั่ว หลี่ชี้ไปในทิศทางที่มังกรดำดิ่งลงไป

แสงสีดำหนาเท่านิ้วโป้งพุ่งออกจากปลายนิ้วเธอและปรากฏข้างหัวมังกรดำ มันพุ่งใส่หัวมังกรดำและโผล่ออกจากอีกด้าน ร่างของมังกรดำราวกับอุกกาบาตขณะที่มันตกลงไปในทะเลสาบ ก่อให้เกิดคลื่นสูงนับร้อยเมตร

ศพของมังกรดำลอยอยู่บนผิวทะเลสาบ แต่เมื่อลั่ว หลี่ลอยลงไปหยิบศพขึ้นมา เธอก็ตระหนักว่านี่เป็นเพียงหางที่ขาดเท่านั้น

“มันหนีไปได้?!”ลั่ว หลี่ขมวดคิ้ว

หลังจากที่เก็บซากเอาไว้ ลั่ว หลี่ก็ตรงไปหาจระเข้เพลิงที่ริมทะเลสาบอีกครั้ง มันสั่นราวกับลูกไก่ แม้มันจะไม่เห็นเธอฆ่ามังกรดำ มันก็ยังสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ได้พยายามดิ้นรนหลังจากที่รู้ว่าเธอสามารถฆ่ามังกรดำได้ในพริบตา

“นอกจากคริสตัลลาวาแล้วมีอะไรอีกที่ด้านใต้ทะเลสาบ?”ลั่ว หลี่ถามจระเข้เพลิง

“มีอุโมงค์ธรรมชาติที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำลาวาขนาดใหญ่”จระเข้เพลิงตอบทันที แม้ว่ามันจะไม่รู้ว่าเธอถามทำไม มันก็ยังตอบอย่างซื่อตรง

“งี้สินะ...”ในที่สุดลั่ว หลี่ก็เข้าใจว่าทำไมมังกรลาวาจึงสามารถหนีจากทะเลสาบลาวานี้ไปได้

“พาฉันไปหาคริสตัลลาวาและอย่าคิดทำอะไรโง่ๆ!”ลั่ว หลี่ดีดนิ้ว ดาบดำที่ตรึงหางจระเข้เพลิงไว้จางหายไปและเปลี่ยนเป็นหมอกดำที่ลอยเข้าไปในบาดแผลมัน

จระเข้เพลิงลังเลขณะที่คิดว่ามันควรจะหนี หลังจากที่คิดอยู่สักพัก มันก็ตัดสินใจยอมแพ้และพาเธอไปหาคริสตัลลาวาเพราะมนุษย์ตรงหน้ามันนั้นน่ากลัวเกินไป ขณะที่ลั่ว หลี่ลอยตามหลังจระเข้ลาวาลงไปในทะเลสาบ ร่างของเธอก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นพลังงานที่มองไม่เห็นซึ่งกันตัวเธอออกจากลาวา ลาวาวิญญาณมักจะแทรกซึมเข้าไปในพลังชีวิตของคนแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลกับเธอเลย

ภายใน2นาที ทั้งคู่ก็มาถึงด้านใต้ทะเลสาบ ดวงตาของลั่ว หลี่สว่างขึ้นเมื่อเธอเห็นคริสตัลสีทองขนาดยักษ์กว้างสองเมตร อย่างไรก็ตาม เธอคิดว่าเธอคงไม่อาจนำมันออกไปได้ด้วยตัวเธอ แม้คริสตัลลาวาจะเป็นสมบัติ มันก็ไม่ใช่บางสิ่งที่สามารถนำออกไปได้ เมื่อมันขยับ พลังงานในคริสตัลก็จะระเบิดออกมา และการที่คริสตัลลาวาครึ่งหนึ่งถูกฝังไว้ในพื้น มังกรลาวาจึงจำต้องดูดซับพลังงานที่ด้านใต้ทะเลสาบแทน

“มังกรดำน้อยนี่โง่หรือไง ทำไมมันถึงไม่ขุดดินรอบๆแทน?”ลั่ว หลี่พูดไม่ออก

“ช่วยฉันขุดดินรอบๆมัน ฉันจะปล่อยแกไปทันทีที่ฉันเอาคริสตัลนี่ออกไปได้”ลั่ว หลี่กล่าวกับจระเข้เพลิง

“เราไม่รู้ว่าพื้นนั่นทำจากอะไร มันแข็งมากและไม่อาจขุดได้ หากเราสามารถทำได้ มังกรดำคงจะเอามันไปแต่แรกแล้ว”จระเข้เพลิงส่ายหัว

ลั่ว หลี่ไม่เชื่อมัน ดังนั้นเธอจึงไปหยุดข้างๆคริสตัลและเคาะพื้น จากนั้นเธอก็สร้างดาบดำขึ้นจากนิ้วเธอและพยายามแทงลงไปในพื้น แต่ทว่า มันกลับถูกสะท้อน

“เอ๊ะ...แปลกมาก!”ลั่ว หลี่เข้าใกล้คริสตัลและสังเกตมันอย่างระมัดระวัง เธอสังเกตเห็นว่าดินรอบคริสตัลนั้นถูกขุดออกไปโดยมังกรดำ แต่พื้นรอบคริสตัลกลับยังปกติดี

“พวกแกเป็นคนขุดตรงนี้?”

“ใช่ นายท่านให้เราขุดมัน แต่ทว่า เพราะดินดำนั้นแข็งเกินไป เขาจึงยอมแพ้”

“เอาละงั้น เนื่องจากฉันไม่อาจเอามันไปได้ ฉันก็จะทิ้งมันไว้ที่นี่”ลั่ว หลี่ตัดสินใจปล่อยมันไป

“แกไปได้แล้ว”ลั่ว หลี่โบกมือเธอและพลังงานสีดำก็ลอยออกจากบาดแผลจระเข้เพลิง จากนั้นก็หายไปในลาวาวิญญาณ เธอพุ่งขึ้นเหนือทะเลสาบและหายไปจากสายตาของจระเข้เพลิง........