ตอนที่ 256 การค้นพบของเจ้าแดง

ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงในตอนเช้าและอากาศในป่าเขียวชอุ่มก็สดชื่นเป็นพิเศษ หลิน ฮวงนอนยืดร่างกายในเปลที่แขวนอยู่ระหว่างกิ่งไม้ จากนั้นเขาก็ลืมตาและลุกขึ้น เขามองไปรอบๆ ใบไม้เขียวชอุ่มเตือนเขาว่าเขาอยู่ในโอเอซิส หลังจากที่ยืนยันทิศทางของทะเลสาบแล้ว หลิน ฮวงก็กระโดดลงจากเปลและเดินไปทางทะเลสาบด้วยเท้าเปล่า

มีมอนสเตอร์ขนาดเล็กสองตัวกำลังดื่มน้ำ เมื่อเห็นหลิน ฮวง พวกมันก็มองเขาด้วยท่าทีระมัดระวัง พวกมันดูไร้พิษสง ดูโง่แต่ก็เป็นมอนสเตอร์ที่น่ารัก หลิน ฮวงโบกมือให้พวกมัน

“อรุณสวัสดิ์!พวกแกมาที่นี่เพื่อดื่มน้ำ?แกจะว่าอะไรไหมหากฉันจะอาบน้ำที่นี่?”

พวกมันไม่เข้าใจในสิ่งที่หลิน ฮวงกำลังพูด มือของหลิน ฮวงที่ยกขึ้นได้จุดความกลัวของพวกมัน พวกมันรีบวิ่งหนีไปทันที พวกมันสองตัวแม้กระทั่งวิ่งชนกันและล้มลง ก่อนที่จะดีดตัวขึ้นและหายไป

“โอ้ พวกมันช่างใจเสาะเสียจริง...”แม้ว่ามอนสเตอร์ที่แตกต่างจะมีบุคลิกที่ต่างออกไป มันก็เป็นครั้งแรกที่หลิน ฮวงเห็นพวกขี้กลัว มอนสเตอร์ที่เขาเผชิญมักจะโจมตีมนุษย์ มอนสเตอร์จะหนีก็ต่อเมื่อพวกมันเห็นมอนสเตอร์ที่ทรงพลังกว่า เขาส่ายหัวและหัวเราะ  จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าและเก็บทุกสิ่งลงไปในช่องเก็บของก่อนที่จะกระโดดลงไปในทะเลสาบ

มันเป็นฤดูใบไม้ผลิและแม้ว่าอุณหภูมิในทะเลทรายจะสูงเล็กน้อย น้ำในทะเลสาบก็ยังเย็น ด้วยสภาพร่างกายของหลิน ฮวงที่เทียบได้กับระดับทองขั้น3 เขาจึงไม่คิดว่ามันหนาว เมื่อกระโดดลงไปในน้ำ เจ้าแดงก็กลับเป็นขนาดปกติของมันด้วยเถาวัลย์ที่ยาวกว่า1000เมตร แหวกว่ายอยู่ในน้ำ แม้ว่ามันจะเป็นปรสิต มันก็ยังเป็นพืชที่ชอบน้ำ เมื่อเห็นว่ามันมีความสุข หลิน ฮวงก็ไม่ต้องการจะหยุดมัน

“เล่นในน้ำไปก่อนนะ ฉันจะกลับไปที่เปลหลังจากอาบน้ำเสร็จ”

เจ้าแดงพยักหน้าเมื่อมันได้ยินหลิน ฮวงและดำดิ่งลงไปในน้ำ หลิน ฮวงว่ายเล่นอยู่สักพักหลังอาบน้ำเพื่อที่เขาจะได้ยืดร่างกายเขาก่อนจะลุกขึ้น ร่างกายที่เขาใช้สำหรับตัวตนเย่ ซิวเหมือนกับร่างเก่าของเขาบนโลก แม้ว่าสัดส่วนร่างกายจะเหมือนกัน เขาก็ดูเหมือนชายกล้ามโตที่สูงประมาณ1.83ในวัยกลาง20 ตอนนี้เขาได้อยู่ในโลกนี้ ซิกแพคของเขาถูกพัฒนาเป็นแปดและกล้ามเขาก็ยิ่งคมชัดกว่าเดิม

เขาเดินไปที่ริมทะเลสาบโดยปราศจากเสื้อผ้า เช็ดตัวเขาด้วยผ้าแห้งและสวมชุดเสื้อผ้าเขา ทะเลสาบเงียบสงัด เขาไม่รู้ว่าเจ้าแดงอยู่ไหนและมันไปไหน อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้กังวลถึงความปลอดภัยของมัน แม้ว่ามันจะเผชิญกับมอนสเตอร์ระดับทองขั้น3 เจ้าแดงที่กลายพันธ์ถึง2ครั้งอาจจะไม่สามารถสู้ได้แต่มันก็สามารถหลบหนีได้โดยง่าย ตราบเท่าที่มันไม่ได้พบเจอมอนสเตอร์ระดับหลุดพ้น งั้นมันก็จะไม่เป็นไร สติปัญญาของเจ้าแดงสูงมาก ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่มันจะไปปะทะกับมอนสเตอร์ระดับหลุดพ้น

หลิน ฮวงกลับไปที่เปลและนั่งลง เขาอ่านข่าวอยู่สักพักขระที่กินอาหารว่าง

“ว้าว จู เหนียนได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้บริหารระดับสูง....”เมื่อเห็นภาพของชายวัยกลางคนที่หน้าแรก หลิน ฮวงก็ตกตะลึง เขาจำได้ว่าชายคนนั้นคือผู้หลุดพ้นที่พ่ายแพ้ให้กับปีศาจตัวตลก

“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเขาจึงทรงพลังกว่าระดับเพลิงสวรรค์คนอื่น มีเพียงระดับนิรันดร์ที่สามารถเป็นผู้บริหารระดับสูงได้ ตอนนี้เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งในสมาคมนักล่าเขต7 นั่นหมายความว่าเขาต้องอยู่ในระดับนิรันดร์แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในระดับนิรันดร์เมื่อเขาสู้กับปีศาจตัวตลก เขาก็ควรจะห่างเพียงครึ่งก้าว”หลิน ฮวงไม่คิดว่าจู เหนียน คนที่เขาช่วยชีวิตไว้โดยการใช้การ์ดผนึกก่อนหน้าจะสามารถประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้

นอกจากเขต1-3 สมาคมนักล่าทุกเขตต่างก็เป็นเขตปลอดภัยที่มีผู้บริหารระดับสูงไม่ถึง20คน ในเขต7 มีเพียง12คนก่อนที่จู เหนียนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ตอนนี้ในเขต7มีผู้บริหารระดับสูง13คนแล้ว จากนั้นหลิน ฮวงก็อ่านชีวประวัติส่วนตัวของเขา

ในความเป็นจริง ความอัจฉริยะของเขาไม่ได้น่ากลัวแต่หลายคนไม่สามารถบรรลุเป้าหมายได้เพราะพวกเขาไม่ได้ใส่ความพยายามลงไปมากพอ หลิน ฮวงเคยได้ยินเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันเมื่อเขาอยู่บนโลก แต่ทว่า มันกลับโหดร้ายยิ่งกว่าในโลกนี้ ไม่เพียงแต่เหล่าอัจฉริยะจะขาดแคลนหากแต่ไม่พยายามมากพอ พวกเขาอาจจะแม้กระทั่งถูกลอบสังหารโดยโลกมืด ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวัยรุ่นเริ่มมีชื่อเสียง เขาก็จะยิ่งอวดดีกว่าที่เคยเป็น เมื่อเขาพบเจอกับความล้มเหลว เขาก็จะไม่สามารถลุกขึ้นได้และนั่นก็จะเป็นจุดจบของเขา

อย่างไรก็ตาม คนเช่นจู เหนียนกลับน่ากลัวเพราะเขาลุกขึ้นยืนด้วยลำแข้งของตัวเองอยู่หลายครั้งจากความล้มเหลวนับไม่ถ้วน ผ่านการดิ้นรนและบทเรียนมากมายในชีวิต ด้วยประสบการณ์ที่มากพอ เขาไขว่คว้าโอกาสที่จะบรรลุสิ่งที่เขามีในวันนี้ จู เหนียน ถือเป็นตัวอย่างของกรณีดังกล่าว หลายคนคิดว่าผู้คนที่มีชื่อเสียงเป็นอัจฉริยะและนั่นคือวิธีที่ทำให้พวกเขามีวันนี้ หลายคนไม่รู้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่ก็เหมือนกับคนอื่นๆ พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดา เรื่องราวในอดีตส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับคนที่ทรงพลังเมื่อพวกเขายังเด็ก นั่นคือเรื่องที่ถูกปรุงแต่งขึ้น ความจริงก็คือความพยายามที่พวกเขาใส่ลงไปที่ทำให้พวกเขาเติบโตกว่าครนอื่น ชักนำไปสู่ความสำเร็จ ความพยายามสำคัญกว่าพรสวรรค์!

ด้วยเหตุนั้น หลิน ฮวงจึงไม่เคยหยุดฝึกฝนแม้ว่าเขาจะมีนิ้วทองคำที่ทรงพลัง หลังจากที่อ่านข่าวเกี่ยวกับจู เหนียน หลิน ฮวงก็มองข่าวอื่น เพียงเมื่อเขากินอาหารเช้าเสร็จ แสงสีแดงก็พุ่งพรวดมาหาเขาราวกับสายฟ้า บิดพันรอบแขนเขา หลิน ฮวงรู้ว่ามันคือเจ้าแดง แต่ทว่า มันดูเหมือนจะเร่งรีบ

“เกิดอะไรขึ้น?”เมื่อเห็นว่าเจ้าแดงกำลังฉุดเขาลง หลิน ฮวงก็กระโดดไปบนพื้นทันที

จากนั้นเจ้าแดงก็สลัดออกจากแขนเขาและทำท่าให้หลิน ฮวงตามมันไป หลิน ฮวงตามมันไปทันที เมื่อพวกเขามาถึงขอบทะเลสาบ เจ้าแดงก็เขียนบนพื้นข้างทะเลสาบ“ข้าพบที่ซ่อนของอสูรแสงดาว มันอยู่ด้านล่างของทะเลสาบ!”