เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

SW-ตอนที่ 1 ดาวตก

SW-ตอนที่ 1 ดาวตก

SW-ตอนที่ 1 ดาวตก


ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูไม้ได้ดังขึ้น

ทว่ากลับไม่มีคนตอบกลับ

เอี๊ยด

ประตูได้เปิดออกอย่างช้าๆ และ คนที่แต่งกายสะอาดอ้านก็เดินเข้ามา เขาเป็นชายผมขาวที่ดูเป็นคนคล้ายคนมีอายุ แม้ว่าเขาจะมีผมสีขาวซึ่งบ่งบอกได้ถึงอายุของเขา แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีรอยเหี่ยวย่นแม้แต่จุดเดียว หากมองเพียงแค่ใบหน้า ผู้คนก็อาจจะเชื่อได้ว่าเขาหนุ่มกว่าที่เห็นเอาไว้

เพราะเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็เพียงพอที่จะหลอกสายตาของผู้ที่พบเห็น

หากใครทราบอายุของเขา พวกเขาก็คงจะไม่เชื่ออย่างแน่นอน

ชายคนนั้นมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาที่เป็นมืออาชีพ

มันเป็นห้องค้นคว้าที่เต็มไปด้วยหนังสือ คัมภีร์ ตำรา และ เอกสารทุกประเภท พรมสีม่วงที่ดูนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ ได้ถูกโปรยไปทั่วพื้น และ เปลวไฟที่อบอุ่นสบาย ก็ปะทุออกมาจากเตาผิง

สายตาของชายคนนั้นได้มองไปที่ด้านหลังของห้อง

ที่นั่นมีชายอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โดยมีกระดาษสีขาววางเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะ และ ชายคนนั้นก็นอนอยู่บนเก้าอี้โดยแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ผู้ชายที่เปิดประตูได้ส่ายหัวเล็กน้อยและเดินเข้าไป

ก็อก!

เขาเคาะโต๊ะเล็กน้อย

“หืม? อรุณสวัสดิ์เวสเทอร์” ชายที่เพิ่งหลับไปได้กล่าวพูดหลังจากฟื้นจากอาการตกใจ เขาเป็นชายชราที่มีใบหน้าที่อ่อนโยน และ ทุกคนที่พบเห็นเขาก็คงยากที่จะปฏิเสธว่าเขามีภาพลักษณ์ของคุณปู่ที่ดูน่ารัก

“นี่มันตอนเย็นแล้วขอรับ นายท่าน” พ่อบ้านเวสเทอร์ ได้กล่าวพูดกับชายชรา

“หืม เย็นแล้ว?” ชายชรากล่าวถามด้วยความสับสนขณะที่เขามองไปรอบๆ ห้องของเขา “ฉันกำลังคิดคำนวณเกี่ยวกับรางวัลของการแข่งขันแคลนปีนี้ จนลืมเวลาไปเสียสนิท” เขาได้ตอบกลับ

“แน่รึขอรับ!” เวสเทอร์ อุทานออกมา เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่เขาเห็นก็คือเจ้านายของเขาที่งีบหลับเสียมากกว่า

“หืม? อะไร นายไม่เชื่อฉันงั้นเหรอ?” ชายชรากล่าวถามด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคือง “ลองดูนั่น มันอยู่ตรงนั้น!” เขากล่าวออกมา

หนังสือเริ่มลอยออกมาจากโต๊ะและหยุดตรงหน้าของเวสเทอร์

เวสเทอร์ หยิบหนังสือขึ้นมาและเปิดดู

“คาถาไร้ธาตุระดับราชา?” เวสเทอร์ได้แสดงความคิดเห็น “ท่านไม่ได้อ่านเอกสารเกี่ยวกับผู้สมัครเลยใช่มั้ยขอรับ?” เวสเทอร์กล่าวถาม

ชายชรารู้สึกเหมือนกับถูกค้นพบ

ปัง!

เวสเทอร์ ได้วางมือลงบนกองเอกสารบนโต๊ะ จนทำให้ชายชราไม่สามารถมองข้ามเขาได้

ชายชราค่ำครวญออกมา “ช่างเถอะ!” เขาพึมพัมออกมา “มันไม่สำคัญหรอกใช่มั้ย ยังไงคาถาไร้ธาตุก็มีค่ามากกว่าคาถาเฉพาะธาตุอยู่ดี”

“นายท่าน ถ้าท่านยังคงสร้างเวทย์ไร้ธาตุสำหรับทุกทัวร์นาเมนต์ แคลนอื่นๆ พวกเขาจะเริ่มเชื่อว่าพวกเราไม่สนใจเกี่ยวกับทัวร์นาเมนต์นี้” เวสเทอร์ ได้แสดงความคิดเห็น

ชายชราได้บ่นพึมพัมอีกครั้ง “ก็ได้! ฉันจะสร้างหนึ่งรายการสำหรับทุกองค์ประกอบ แล้วนายก็เลือกสิ่งที่ดูเหมาะสมไปเป็นรางวัลสำหรับทัวนาเมนต์ในอนาคตก็แล้วกัน”

เวสเทอร์ ได้ใส่คาถาไร้ธาตุระดับราชา ไว้ใต้แขนเสื้อของเขา แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นในคำพูดของชายชรา

เขาได้นิ่งเงียบ

สิ่งนี้ทำให้ ชายชรารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เมื่อพ่อบ้านของเขาเอาแต่ยืนต่อหน้าเขาโดยไม่พูดอะไร

“นายต้องการอะไรอีกมั้ย?” ชายชราได้กล่าวถาม

แต่ความเงียบก็ยังปกคลุมเช่นเคย

“บุตรแห่งหายนะได้หายตัวไป” เวสเทอร์ ได้กล่าวพูด

ชายชรารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในขณะที่เขามองไปที่ เวสเทอร์ ด้วยความสงสัย “หายตัวไป? เขาหนีไปงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าเขามีเงิน อิสระ ฐานะ ครอบครัว และทุกอย่างแล้วหรอกเหรอ เกิดอะไรขึ้นกัน?”

“พวกเราไม่รู้ขอรับ” เวสเทอร์ กล่าวออกมา “เมื่อคนของเราไปเยี่ยมบ้านของเขาเป็นประจำในทุกเดือน ก็พบว่าเขาหายตัวไป”

“นายได้ลองออกตามหาเขาหรือยัง?” ชายชราได้กล่าวถาม

“ขอรับ” เวสเทอร์ ได้ตอบกลับ “ผมได้ตัดสินใจส่งกองกำลังที่ 7 ออกไปค้นหาเขาในรัศมี 50,000 กิโลเมตร โดยรอบแล้ว ในฐานะเด็กฝึกหัด เขาไม่น่าจะเดินทางไปได้ไกลกว่านี้ และ เราสังเกตุเห็นความผันผวนของพื้นที่ อย่างไรก็ตาม เรายังค้นหาเขาไม่พบ”

ชายชราได้เกาคางอย่างครุ่นคิด “แม้แต่แคลนอื่นก็ยังไม่สามารถซ่อนอะไรแบบนั้นได้ นอกจากนี้ มันก็ไม่ต่างไปจากการเผาบ้านตัวเองหากพวกเขาคิดจะพาตัวเขาไป ข้าแน่ใจว่าพวกเขาคงไม่ทำเช่นนั้นแน่”

“นั่นหมายความว่า เขาได้หลบหนีไปด้วยตัวของเขาเอง นี่คงจะเป็นเหตุผลที่ทำให้นายยังไม่พบร่องรอยของเขาใช่มั้ย?” ชายชราพึมพัมออกมา

เวสเทอร์ พยักหน้า “นั่นคือข้อสันนิษฐานของพวกเราเช่นกัน”

ชายชรายังคงพยักหน้า “ฉันเดาว่านายคงต้องการตราประทับ?” เขากล่าวถาม

“ขอรับ”

ชายชราได้โบกมือ ทันใดนั้น กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในอากาศ และ ลอยไปที่โต๊ะ

ชายชรามองไปที่กระดาษและอ่าน

จากนั้นเขาก็วางนิ้วของเขาลงที่ด้านล่างของแผ่นกระดาษ และนิ้วของเขาก็ส่องแสงเป็นประกายด้วยสายฟ้าสีม่วง

“เสร็จแล้ว” ชายชราแสดงความคิดเห็นขณะที่เขาส่งกระดาษไปทาง เวสเทอร์

“ขอบคุณ ขอรับ” เวสเทอร์ ได้ตอบกลับ

หลังจากนั้น เวสเทอร์ ก็หันหลัง และออกจากห้องค้นคว้า ก่อนที่จะอวยพรให้ชายชราหลับฝันดี

หลังจากที่ เวสเทอร์ จากไป ชายชราก็มองไปที่เขาพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น

เขาได้โบกมือของเขา ทันใดนั้นน้ำบางส่วนก็มารวมตัวกันในอากาศและแอ่งน้ำใสก็ก่อตัวขึ้น

ชายชรามองไปที่แอ่งน้ำใส และ แอ่งน้ำก็สะท้อนให้เห็นโลกที่ดูเหมือนจะไร้สิ้นสุด

ดวงตาของชายชราได้เคลื่อนไปอย่างรวดเร็วในขณะที่เขากวาดตามองไปทั่วทุกมุมโลกที่อยู่ในแอ่งน้ำ

10 วินาทีต่อมา แอ่งน้ำก็ได้หายไป และ ชายชราก็เอนหลังลงบนเก้าอี้

“ดูเหมือนว่าเขาจะจากไปแล้ว มันไม่เหลือร่องรอยของเขาอยู่เลย” ชายชราพึมพัมออกมา “นั่นก็หมายความว่า ความสัมพันธ์ได้กลืนกินเขา แต่นี่มันไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ มันไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับ บุตรแห่งหายนะมาก่อนในช่วง 100,000 ปีที่ผ่านมา ครั้งนี้มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป!”

ชายชราเกาคางของเขาอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วเขาก็กลับสู่ท่านอน

“ช่างเถอะ ยังไงกองทัพก็คงจะตามหาบุตรแห่งหายนะคนใหม่อยู่ดี” เขาพูดกับตัวเองในขณะที่หลับตาลง

ในขณะเดียวกัน เวสเทอร์ ก็เดินผ่านโถงทางเดินหินที่มีแสงสลัวๆ ทุกย่างก้าวของเขาดูเหมือนจะดึงเขาไปข้างหน้าหลายร้อยเมตร มันเป็นการยากที่จะแยกแยะว่าสิ่งใดน่าประหลาดใจกว่ากัน กับ ข้อเท็จจริงที่ว่าเวสเทอร์ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หรือข้อเท็จจริงที่ว่าโถงทางเดินค่อนข้างยาวเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เวสเทอร์ ก็มาถึงหน้าประตูไม้ซึ่งเขารีบเปิดและเดินเข้าไป

จากนั้นเขาก็มาถึงห้องโถงใหญ่

ห้องโถงนี้มีความยาวกว่า 2 กิโลเมตร และ สูงมากกว่า 300 เมตร มันมีอาวุธที่ทรงพลังและเครื่องประดับประดาบนผนังอย่างโอ่อ่า นอกจากนี้ยังมีธงสีม่วงห้อยลงมาจากทุกเสา ซึ่งธงนั้นมีรูปสายฟ้าสีขาวประทับอยู่ และ ก็มีโต๊ะขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางห้องโถงโดยมีเก้าอี้รายล้อมอยู่โดยรอบ

ตอนนี้ห้องโถงค่อนข้างว่างเปล่า

เวสเทอร์ ได้เดินผ่านประตูอีกบานหนึ่งและเดินลงไปตามโถงทางเดิน โถงทางเดินนี้ค่อนข้างใหญ่และโอ่อ่ากว่าโถงทางเดินก่อนหน้านี้มาก

จากนั้น เวสเทอร์ ก็เดินผ่านประตูอีกบาน

ห้องนี้มีโต๊ะและเก้าอี้หลายตัว นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์เวทย์มนตร์หลายประเภทในห้อง กระดาษ และ วัตถุต่างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ

“สายัณห์สวัสดิ์ค่ะท่าน ท่านมีอะไรให้ดิฉันช่วยหรือไม่?”

หญิงสาวผมบลอนด์ที่สวมชุดคลุมสีม่วงโอ่อ่า ได้ยืนขึ้นอย่างสุภาพ แสงไฟได้ส่องประกายรอบตัวของเธอในขณะที่มิติอวกาศดูเหมือนจะโค้งงอรอบตัวเธอ

เธอได้แสดงพลังที่น่าเหลือเชื่อออกมา

“โอ้ ซาราห์ ฉันกำลังตามหาคุณอยู่พอดี ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ย?” เวสเทอร์ กล่าวถามอย่างสุภาพ

“ค่ะท่าน ขอบคุณที่เป็นห่วง” หญิงสาวได้ตอบกลับอย่างสุภาพ

“ซาราห์ ฉันต้องการให้คุณช่วยบางอย่าง” เวสเทอร์ กล่าวพูดอย่างสุภาพในขณะที่เขาหยิบกระดาษที่ชายชราประทับตราไว้ก่อนหน้านี้ออกมา

กระดาษได้ลอยมาถึงด้านหน้าผู้หญิงคนนั้น

ดวงตาของเธอได้เบิกกว้างขึ้นขณะที่เธออ่านมันและตอบกลับ “ค่ะท่าน” เธอตอบกลับ

จากนั้นเธอก็หยิบกระดาษและเดินไปที่กำแพง หลังจากพูดคำที่ซับซ้อนและไม่คุ้นชิน สิ่งนี้ก็ทำให้สภาพแวดล้อมโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว

10 วินาทีต่อมา รูปร่างของเศษกระดาษก็ปรากฏขึ้นบนผนัง

ซาร่าห์ ได้วางกระดาษในรอยประทับรูปร่าง และ กระดาษก็เริ่มลุกไหม้ทันที

ติง ติง ติง!

เสียงระฆัง ได้ดังขึ้น 3 ครั้งเป็นระยะ แต่พวกเขาก็หาได้สนใจมัน

“ขอให้สนุกกับการล่าสัตว์นะ” เวสเทอร์ แสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพในขณะที่เขาออกจากห้องไป

“ขอบคุณค่ะท่าน” ซาร่าห์ตอบกลับพร้อมกับโค้งคำนับ

ชิ้ง!

ซาร่าห์ได้ถูกแสงจ้ากลืนกิน และ แสงนั้นก็หายไปทันทีที่เธอมาถึง

อย่างไรก็ตาม ซาร่าห์ ได้ก้าวผ่านพื้นที่มา

จากนั้นเสื้อคลุมสีม่วงของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยชุดเกราะสีเงินที่ดูแวววาวซึ่งปกคลุมไปด้วยอักษรรูนต่างๆ และ มีกระดูกปีกสีทองอยู่ด้านหลังชุดเกราะของเธอ ซึ่งเต็มไปด้วยพลังธาตุสายฟ้าที่ดูคล้ายกับขนนก

ในมือของเธอได้ปรากฏหอกยาวสองเมตรพร้อมกับเสียงฟ้าผ่า

ชิ้ง!

จากนั้นก็ดูเหมือนว่า ซาร่าห์จะหายตัวไป

เธอได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ชิ้ง!

ซาร่าห์ ได้ปรากฏตัวอีกครั้งในห้องโถงใหญ่ที่ เวสเทอร์ ออกไป

อย่างไรก็ตาม ห้องโถงนี้ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป

มีผู้คนกว่า 10,000 คน ในชุดเกราะสีทองพร้อมไม้เท้าสีทองอยู่เต็มห้องโถงอย่างเป็นระบบระเบียบ

“ทำความเคารพ ท่านนายพล!” คนกว่า 10 คนที่อยู่ด้านหน้าของกองทัพได้พูดพร้อมกัน

ซาร่าห์ ได้แสดงพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ขณะที่เธอมองไปที่กองทัพที่มารวมตัวกัน

นี่คือกองกำลังที่ 6 ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการลาดตระเวน

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีของกองกำลังที่หกทุกท่าน” ซาร่าห์ พูดขณะที้เสียงของเธอได้ดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ “กองกำลังของเราได้รับคำสั่งจากท่านต้นตระกูล!”

ความเงียบได้เข้าปกคลุม

“บุตรแห่งหายนะ ได้หายตัวไป และ บุตรแห่งหายนะคนใหม่จะต้องปรากฏตัวในโลก กองกำลังที่หกจะตระเวนไปทั่วโลก และ เด็กทุกคนที่มีอายุต่ำกว่า 1 ปี จะต้องเข้ารับการทดสอบความสัมพันธ์ทางเลือด! ถ้าเด็กคนใดที่ผลตรวจออกมาเป็นบวกโดยที่ไม่ทราบความสัมพันธ์ เด็กคนนั้นจะต้องถูกพามาหาฉันเป็นการส่วนตัว!”

“ฉันหวังว่าทุกคนจะเสร็จสิ้นภารกิจก่อนรุ่งสาง!”

“ขอรับ ท่านนายพล!” เหล่าทหารทุกคนได้ส่งเสียงดัง

“ไปได้!”

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

ทหารทั้งหมดกว่าหนึ่งหมื่นคนได้เทเลพอร์ทออกไปจากห้องโถงและปรากฏตัวกลางอากาศด้านนอกอาคาร

เบื้องล่างพวกเขาคือปราสาทสีม่วงอันงดงาม ที่ตั้งอยู่เหนือภูเขาสูงหลายลูกที่ไม่สามารถหยั่งถึงได้

ตัวปราสาทนั้นได้แผ่ขยายกว้างออกไปหลายกิโลเมตร!

นอกจากนี้ยังมีสายฟ้าฟาดอย่างรุนแรงบนเมฆพายุใต้ภูเขาที่เป็นที่ตั้งของปราสาท

มันไม่มีอะไรอื่นนอกจากทะเลก้อนเมฆที่ไร้สิ้นสุดซึ่งเต็มไปด้วยสายฟ้าที่สามารถมองเห็นได้

คนกว่าหมื่นคนในอากาศได้มีประกายสายฟ้าขณะที่ร่างกายของพวกเขาส่องแสงสีทองอร่ามออกมา

บูม!

จากนั้นก็เกิดการระเบิดขึ้น ทหารทั้งหมดกลายเป็นสายฟ้าขณะที่พวกเขาพุ่งตัวออกไปยังเส้นขอบฟ้า

ความเร็วของพวกเขานั้นเร็วมากและ มันเป็นไปไม่ได้ที่สายตาของคนคนหนึ่งจะจับได้ทัน

ค่ำคืนนี้ มนุษย์หลายคนได้เห็นดาวตกสีทองพุ่งผ่านท้องฟ้า

นอกจากนี้ ทารกทุกคนที่อายุต่ำกว่าหนึ่งปีจะมีจุดสีแดงเล็ก ๆ ปรากฏที่ปลายนิ้ว

นี่คือจุดที่ถูกเจาะเลือดไปเพื่อตรวจสอบ

ไม่มีใครนอกจากผู้ที่มีพลังระดับสูงจะสังเกตุเห็นว่าสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นแล้ว

เด็กทารกทุกคนบนโลกได้ถูกตรวจสอบภายในคืนเดียวจนแทบจะไม่มีใครได้ทันสังเกตุเห็น

แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังไม่พบบุตรแห่งหายนะ

จบบทที่ SW-ตอนที่ 1 ดาวตก

คัดลอกลิงก์แล้ว