บทที่ 42 - กวาดล้างวังกระบี่ภูต!

บทที่ 42 - กวาดล้างวังกระบี่ภูต!

“อันดับขยับขึ้นแล้ว คนที่อยู่ข้างหน้าหายไปแล้ว วะฮ่าฮ่า”

ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ เย่ซิวเหวินก็หัวเราะลั่นขึ้นมา เดิมทีเขาคิดว่า การที่เขาฆ่าคน ได้ของ แถมยังหลอมนักรบเกราะเหล็กได้ ก็เป็นการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์แล้ว แต่ไม่คิดว่าพอฆ่าคนไป คนที่เคยอยู่อันดับเหนือเขากลับหายไปถึงสามคน

เขามีชื่อบนกระดานแล้ว ถึงแม้จะเป็นแค่อันดับสุดท้าย แต่นั่นสำคัญด้วยหรือ มันไม่สำคัญเลย เพราะเขาคิดถึงเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมาได้

ให้ตายสิ ข้ามัวแต่ถูกคนไล่ฆ่า ทำไมข้าไม่ไปฆ่าคนบ้างล่ะ แค่ฆ่าไอ้พวกที่อยู่ข้างหน้าให้หมด ข้าก็เป็นที่หนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ

เย่ซิวเหวินคิดแล้วก็ทำทันที เขาตบก้นแล้วเดินหน้ากวาดล้างต่อไป ศิษย์สำนักชิงเฉิง ศิษย์สำนักเสินอู่ที่เจอระหว่างทาง ก็ฆ่าให้เรียบ

ข้าถูกพวกแกไล่ฆ่ามามากพอแล้ว ตอนนี้ถึงตาข้าไล่ฆ่าพวกแกบ้าง

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งวังกระบี่ภูตก็เกิดความโกลาหล เสียงร้องฆ่าฟันดังไปทั่ว และสุดท้าย ศิษย์สำนักชิงเฉิงกับศิษย์สำนักเสินอู่เหล่านั้น ก็ถูกฆ่าจนต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต

ให้ตายสิ พวกแกมีแค่วันนี้แหละ ฆ่า

เย่ซิวเหวิน เชื่อในสัจธรรมข้อเดียวเท่านั้น ถ้าเขาถูกไล่ฆ่า จนต้องคุกเข่าอยู่ต่อหน้าพวกมัน พวกมันไม่มีทางใจอ่อนแน่นอน พวกมันจะปล่อยเขไปงั้นหรือ นั่นมันเรื่องตลก เขาเย่ซิวเหวินไม่ใช่พ่อพระแบบนั้น

มีแต่แกฆ่าข้าได้ ข้าฆ่าแกไม่ได้หรือไง ยายเถอะ ข้าเจอพวกแกคนไหน ข้าก็จะฆ่าคนนั้น ต้องฆ่าจนกว่าพวกแกจะกลัว ฆ่าจนพวกแกได้ยินชื่อข้าแล้วต้องฝันร้ายจนสะดุ้งตื่น

อีกอย่าง การเก็บเกี่ยวระหว่างทางนี้ก็ยอดเยี่ยมจริงๆ พวกเงินๆ ทองๆ หินวิญญาณอะไรนั่น เย่ซิวเหวินแทบไม่ได้นับเลย เขาเห็นแต่นักรบเกราะเหล็กของเขาที่เพิ่มขึ้นทีละคน ทีละคน

เพิ่มขึ้นมากี่คนแล้ว เย่ซิวเหวินก็ไม่รู้แน่ชัด ก็น่าจะร้อยกว่าคนล่ะมั้ง

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีทั้งชายและหญิง ถูกเย่ซิวเหวินแบ่งเป็นสองทีม แถมยังแต่งตั้งหัวหน้าทีมให้พวกเขาด้วย

พานเสี่ยวเหลียนที่ร่างยักษ์นั่น กลับได้เป็นหัวหน้าทีม ส่วนผู้เฒ่าจ้าวกับหวังเช่าอี ก็ได้เป็นหัวหน้าทีมย่อย รวมทั้งหมดสามทีม มองดูแล้วก็ทำให้เย่ซิวเหวินรู้สึกตื่นเต้น โดยเฉพาะทีมหญิง เกราะที่เกลี้ยงเกลานั่น ช่างมีส่วนเว้าส่วนโค้ง

แต่ว่า เย่ซิวเหวินไม่ได้มีรสนิยมพิศวาสศพ เพราะเขารู้ว่า แค่รอให้เขาได้ครองใต้หล้า เมื่อถึงตอนนั้นผู้หญิงจะมีมาให้เลือกไม่ขาดสาย ต้องมาต่อแถวยาวเหยียด คุกเข่าอ้อนวอนเขา เพราะฉะนั้นจะมาจริงจังอะไรกับศพ

“วะฮ่าฮ่า อันดับห้าสิบแล้ว ขึ้นมาเป็นห้าสิบแล้ว”

คะแนนของเย่ซิวเหวินเพิ่มขึ้นไม่มาก แต่อันดับกลับพุ่งขึ้นมาถึงอันดับห้าสิบ นี่เป็นผลมาจากการฆ่าคนของเขาทั้งนั้น

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ชายชราแห่งวังกระบี่ภูตจะโมโหขนาดไหน โมโหจนจมูกเบี้ยวไปแล้ว เขาจัดด่านทดสอบแรกนี้ ก็เพื่อให้ศิษย์ที่ถูกเลือกทุกคน ได้ฝึกฝนทักษะยุทธ์ ได้รับความรู้แจ้งและพัฒนาขึ้นในด่านแรกนี้

แต่ไม่คิดว่า เจ้าเด็กเย่ซิวเหวินนี่ ไม่เพียงแต่โกง แถมยังฆ่าคนอีก เกลียดจนชายชราอยากจะตบเขาให้ตายด้วยฝ่ามือเดียว

แต่เขาก็ไม่ได้ทำ ชายชราในขณะที่โกรธจัด กลับรู้สึกยินดีปรีดาอยู่บ้าง

เพราะเย่ซิวเหวินคนนี้ คือคนแบบที่เขาต้องการพอดี สังหารเด็ดขาด โหดเหี้ยมและร้ายกาจพอ ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ถ้ามาขวางทางข้า ข้าก็จะฆ่าให้หมด ไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย

ชายชราต้องการคนแบบนี้ เพราะเขามีภารกิจหนึ่ง ที่ต้องให้คนแบบนี้ไปช่วยเขาทำให้สำเร็จ และเขาก็เชื่อว่า มีเพียงคนอย่างเย่ซิวเหวินเท่านั้น ที่จะทำได้

ว่าโดยย่อ หลังจากเย่ซิวเหวินฆ่ามาเกือบทั้งคืน ในที่สุดเขาก็มาถึงโถงใหญ่ในตำนาน

ที่นี่นับเป็นสวรรค์ของคะแนนอย่างแท้จริง ภายในโถงที่อร่ามเรืองรอง เต็มไปด้วยนักกระบี่เกราะเงินระดับตันแดงขั้นเจ็ดและแปด

นักกระบี่เกราะเงินเหล่านี้ สูงหนึ่งจั้งสองฉื่อขึ้นไป ทั่วร่างหุ้มด้วยเกราะสีเงิน เหลือเพียงดวงตาสีครามลึกลับที่ล่องลอยอยู่ในเบ้าตานั้น

พวกมันแต่ละตัว ถือดาบยักษ์สีเงิน ทุกครั้งที่ฟาดลงมา ก็มีพลังมหาศาล หากฟันโดนร่างของผู้ฝึกยุทธ์ ต่อให้มีพลังระดับตันแดงขั้นเจ็ด ก็คงจะถูกฆ่าตายทั้งเป็น

แต่ว่า นักกระบี่เกราะเงินเหล่านี้ ก็เหมือนกับนักกระบี่ผีดำและนักกระบี่ผีขาว เคลื่อนไหวเชื่องช้า โจมตีเชื่องช้า แค่ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์คนไหนโง่ไปชนกับนักกระบี่เกราะเงินพวกนี้ตรงๆ ก็สามารถฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย

“ดีล่ะ ในที่สุดก็มาถึงที่นี่จนได้ แค่ให้นักรบเกราะเหล็กของข้า ฆ่าเจ้าพวกตัวใหญ่พวกนี้ไปเรื่อยๆ อีกไม่นานข้าก็จะได้เป็นที่หนึ่งแล้วสินะ เอ๊ะ นั่นอะไร”

ในโถงใหญ่นี้ กว้างขวางเป็นพิเศษ และตรงกลางโถงนั้น กลับมีคนนกตัวหนึ่งลอยอยู่

คนนกตัวนี้เป็นสีทอง สูงอย่างน้อยสองจั้งขึ้นไป ถือดาบยาวสีทอง ลอยอยู่กลางอากาศ ดูเหมือนกำลังหลับใหล

และข้างๆ คนนกยักษ์ตัวนี้ ยังมีองครักษ์ที่เหมือนคนนกอีกห้าคนลอยอยู่

“บอสใหญ่”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ซิวเหวินก็สูดลมหายใจเย็น ไม่รู้จริงๆ ว่าถ้าบอสใหญ่ตัวนี้ตื่นขึ้นมา มันจะน่ากลัวขนาดไหน

“ฆ่ามัน ฆ่าไอ้พวกศิษย์สำนักถังให้หมด พวกมันเหลือคนไม่มากแล้ว เกือบถูกพวกเราฆ่าตายหมดแล้ว ศิษย์สำนักชิงเฉิง ลุยให้ข้า”

“ศิษย์สำนักเสินอู่ก็ฆ่ามัน ฆ่าไอ้พวกศิษย์สำนักถังให้หมด ไอ้เย่ซิวเหวินมันบ้าไปแล้ว มันฆ่าคนของพวกเราไปเยอะมาก ฆ่ามัน”

“ไอ้พวกโง่ เย่ซิวเหวินฆ่าคนของพวกแก พวกแกก็ไปหาเย่ซิวเหวินสิ เกี่ยวอะไรกับพวกข้าด้วย”

“ใช่ พวกแกจับเย่ซิวเหวินไม่ได้ ก็เลยมาลงที่พวกข้าเนี่ยนะ เก่งจริงหรือเปล่า”

เย่ซิวเหวินเพิ่งเข้ามาในโถงใหญ่ ยังไม่ทันได้อยู่นาน ก็ได้ยินเสียงตะโกนด่ามาจากอีกฟากของโถง

เห็นได้ชัดว่าเสียงด่าเหล่านี้ เป็นเพราะเขาไปฆ่าคนของสำนักชิงเฉิงและสำนักเสินอู่ พวกมันเลยตามมา

“หึ ไอ้พวกน่าเฉือน ถ้าพวกแกไม่ไร้น้ำใจแบบนี้ ข้าอาจจะช่วยพวกแกก็ได้ แต่ในเมื่อพวกแกไม่เห็นแก่ความเป็นศิษย์สำนักเดียวกันเลย งั้นข้าจะเกรงใจอะไรอีก พวกแกฆ่ากันไปเลย ตายกันให้หมดนั่นแหละดี”

เย่ซิวเหวินหายเข้ากลีบเมฆไป สั่งการนักรบเกราะเหล็กของเขาเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของโถงใหญ่ สังหารอย่างบ้าคลั่ง และคะแนนของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แค่ไม่กี่นาทีก็เพิ่มขึ้นหลายพันแล้ว เขาว่าแล้วเชียว ทำไมคะแนนของไอ้หลานเต่าพวกนั้นถึงได้เพิ่มเร็วนัก ที่แท้ก็เพราะมาอยู่ที่โถงใหญ่นี่เอง

“วะฮ่าฮ่า ห้าหมื่นแล้ว”

ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังฆ่ากันอย่างนองเลือด เย่ซิวเหวินก็ปั๊มคะแนนของเขาไปถึงห้าหมื่นแล้ว อันดับก็ขึ้นมาอยู่ที่สี่สิบ

ข้างหน้ายังมีคนอีกเยอะ และคะแนนของคนพวกนี้ก็ไม่น้อยเลย อันดับที่สามสิบมีคะแนนถึงแปดหมื่น ส่วนอันดับหนึ่งมีมากกว่าสิบห้าหมื่น

นี่มันวิปริตชัดๆ ไม่รู้ว่าเป็นใคร ที่สามารถฆ่านักกระบี่ในวังกระบี่ภูตนี้ได้มากมายขนาดนี้ ได้คะแนนเยอะขนาดนี้

และตอนนี้ คะแนนของเย่ซิวเหวินเพิ่งจะห้าหมื่น เขาต้องฆ่าให้ได้คะแนนถึงสามแสนภายในหนึ่งวันนี้ และยังต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าคนพวกนั้นไม่ฆ่านักกระบี่ภูตเพิ่มอีก

“อ๊า ช่วยด้วย”

เสียงผู้หญิง ดังเหมือนเสียงคราง

[จบแล้ว]