บทที่ 28 - ดวงไม่ช่วยคนอับโชค เติมเงินก็เปลี่ยนชะตาไม่ได้ รึ

บทที่ 28 - ดวงไม่ช่วยคนอับโชค เติมเงินก็เปลี่ยนชะตาไม่ได้ รึ

★★★★★

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลัวโหวก็ยังไม่ยอมมอบบงกชดำมลายโลกสิบสองกลีบออกมา บงกชดำมลายโลกสิบสองกลีบเกี่ยวข้องกับแผนการบรรลุเป็นนักปราชญ์ของเขา

หลัวโหวกล่าวอย่างไม่พอใจนัก “เจ้าเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะ บงกชดำมลายโลกข้าให้เจ้าไม่ได้”

อ๋าวซิงหัวเราะพรืดออกมา “ข้าก็นึกว่าเจ้าจะกล้ายกให้ข้าจริงๆ เสียอีก ดูไปแล้ว เจ้ายังห่างชั้นกับหงจวินนัก”

“ติ๊ง โฮสต์ยืนหยัดสนับสนุนหงจวินอย่างเด็ดเดี่ยว ระบบกำลังเริ่มโปรแกรมหลบหนี”

“ดี กล้ามาก เล่นสนุกกับพวกเจ้าหน่อย คิดว่าข้าฆ่าพวกเจ้าไม่ได้จริงๆ รึ”

ในดวงตาของหลัวโหวเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ ในมือปรากฏหอกยาวที่เต็มไปด้วยไอ่มารคุกคุ่นขึ้นเล่มหนึ่ง

ปลายหอกสีดำทมิฬทำให้ห้วงมิติสั่นสะเทือน บนนั้นแฝงไว้ด้วยอานุภาพสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

อ๋าวซิงจดจำได้ในทันที นั่นคือหอกสังหารเทพในตำนาน จัดอยู่ในสมบัติวิเศษสังหารแต่กำเนิด และยังมีคุณสมบัติยิงร้อยครั้งโดนร้อยครั้ง ทำลายล้างแหล่งกำเนิดอีกด้วย

“นั่นมันอะไรกัน” สถูปโลหิตถูกอานุภาพของหอกสังหารเทพข่มจนตกตะลึง พูดไม่ออก

หนี

ต้องหนี

หากถูกหอกยาวนั่นสังหาร จะต้องตายอย่างสมบูรณ์จริงๆ ไม่มีโอกาสฟื้นคืนชีพอีก

“สถูปโลหิต เจ้าไปก่อน พี่ใหญ่จะรั้งท้ายให้เจ้าเอง” อ๋าวซิงตัดสินใจเด็ดขาดดึงสถูปโลหิตมาไว้ด้านหลัง เขาตายไปแล้วยังสามารถหวนคืนมาจากสายธารเวลาได้ แต่ถ้าสถูปโลหิตถูกหอกสังหารเทพฆ่าตายก็จะตายจริงๆ

อีกอย่าง เขาก็อาจจะไม่ตายจริงๆ ก็ได้ อย่างมากก็แค่เสี่ยงให้แท่นบงกชสิบสองกลีบลดขั้น ก็คงจะต้านหอกสังหารเทพไว้ได้อย่างแน่นอน

“ท่านพี่” สถูปโลหิตร้อนใจ

“พวกเจ้าใครก็หนีไม่รอด”

หลัวโหวหัวเราะอย่างชั่วร้าย ซัดหอกสังหารเทพในมือออกไป

หอกยาวแหวกผ่านมิติเกิดเป็นรอยแยกน่าสะพรึงกลัว มิติด้านหลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

โชคดีที่ในตอนนั้นเอง แสงสว่างสายหนึ่งก็สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า

“ติ๊ง ระบบเริ่มโปรแกรมหลบหนีสำเร็จ”

หอกสังหารเทพพลันสูญเสียเป้าหมาย กลับคืนสู่มือของหลัวโหวอย่างงุนงง

“หนีจากการติดตามของหอกสังหารเทพได้รึ” สีหน้าของหลัวโหวเลวร้ายอย่างที่สุด หอกสังหารเทพที่ปกติไม่เคยพลาดเป้า ซัดออกไปต้องโดนทุกครั้ง วันนี้กลับซัดวืดรึ

พอมองกลับไป หลงคุนที่อยู่ในถ้ำก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

คนที่สามารถช่วยคนไปจากต่อหน้าเขาได้ มีเพียงหงจวินเท่านั้น

ก็คงมีแต่หงจวินเท่านั้นที่จะทำเรื่องส่งเด็กเมื่อวานซืนมาหยามหน้าเขาแบบนี้

“หงจวิน วันใดที่สามเผ่าเปิดศึกโรมรัน วันนั้นคือวันตายของเจ้า”

หลัวโหวจ้องมองไปยังทิศทางของสวรรค์เหนือนภาอย่างลึกล้ำ ร่างก็พลันสลายหายไปจากที่เดิม

ยอดเขาเถาตู ร่างของคนทั้งสามปรากฏขึ้นในพริบตา

“ส่งข้ามาที่ไหนเนี่ย” อ๋าวซิงงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง พอมองเห็นฉากโดยรอบชัดๆ ก็ดีใจอย่างสุดขีด

ไม่น่าเชื่อว่าจะวาร์ปกลับมาที่ภูเขาเถาตูได้ในพริบตาเดียว เจ้าระบบนี่ก็พึ่งพาได้เหมือนกันเป็นครั้งแรก

อ๋าวซิงคิดในใจ

ตรวจสอบอาการของหลงคุนเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไรมาก ก็วางใจลงได้

“สถูปโลหิต หลงคุน ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนสอนพวกเจ้า จงอย่าได้ดูแคลนคนเดินถนนทั่วไปเด็ดขาด เจ้าไม่มีทางรู้เลยว่าเขาคือยอดฝีมือท่านใด”

อ๋าวซิงกล่าวอย่างผู้อาวุโส

ทั้งสองคนก้มหน้าลงรับคำ ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะอ๋าวซิงช่วยไว้ พวกเขาก็คงตายไปแล้วจริงๆ

สถูปโลหิตราวกับถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ขังตัวเองอยู่ในถ้ำปิดด่านไม่ยอมออกมา หากไม่บรรลุถึงต้าหลัวขั้นสูงสุดก็ไม่ขอยอมแพ้

อ๋าวซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก่อนที่มหันตภัยกาลมังกรฮั่นจะระเบิดขึ้น เขาก็สามารถบำเพ็ญเพียรได้อย่างสงบสุขชั่วระยะหนึ่ง

“ติ๊ง เปิดให้สุ่มรางวัลในร้านค้าแต้ม 100 ครั้ง กรุณาโฮสต์ตรวจสอบด้วย”

อ๋าวซิงตาเป็นประกาย นับตั้งแต่เอาชนะเสินนี่ย์ เขาก็ไม่ได้สุ่มรางวัลมานานมากแล้ว จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าระบบยังมีฟังก์ชันสุ่มรางวัลด้วย

เลือกฤกษ์งามยามดี เขาอาบน้ำชำระกาย จุดธูปหอม เปลี่ยนชุดคลุมยาวตัวใหม่เอี่ยม

ม่านแสงเสมือนจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า

【สุ่มเดี่ยว】【สุ่มสิบครั้ง】【สุ่มร้อยครั้ง】

【จำนวนครั้งที่สุ่มได้คงเหลือ: 100】

อ๋าวซิงถูมือไปมา นิ้ววางอยู่บนปุ่มสุ่มร้อยครั้ง

เพิ่งจะกำลังจะกด ก็ต้องชักมือกลับมาอย่างแรง

“มีกับดัก”

อ๋าวซิงคิดในใจ

ไอ้ปุ่มสุ่มร้อยครั้งนี่ต้องเป็นระบบที่ทำออกมาหลอกให้คนกดสุ่มแน่ๆ ทันทีที่เลือกทุ่มหมดหน้าตัก เขาจะต้องหมดเนื้อหมดตัวกลับไป

“ดวงไม่ช่วยคนอับโชค เติมเงินก็เปลี่ยนชะตาไม่ได้ รึ”

“ข้าอ๋าวซิงไม่เชื่อเรื่องผีสางนี่หรอก ดวงก็ช่วยคนอับโชคได้”

“สุ่มเดี่ยว”

อ๋าวซิงกดปุ่มสุ่มเดี่ยวอย่างไม่ลังเล

“ติ๊ง ใช้สิทธิ์สุ่ม 1 ครั้ง ในครั้งนี้ท่านไม่ได้รับรางวัลใดๆ ขอบคุณที่ใช้บริการ”

รู้อยู่แล้ว

อ๋าวซิงแค่นเสียงเย็นชา ถ้าเมื่อกี้ข้ากดสุ่มร้อยครั้งรวดเดียวไปเลย มีหวังได้หมดตัวจนกางเกงในก็ไม่เหลือแน่

ไม่รีบ เล่นกับเจ้าระบบหมานี่สักหน่อย

“ติ๊ง... ในครั้งนี้ท่านไม่ได้รับรางวัลใดๆ”

“ติ๊ง... ได้รับท้อน้ำทิพย์ขั้นต่ำหนึ่งลูก”

“ติ๊ง... ได้รับใบชาตรัสรู้หนึ่งชั่ง”

สุ่มเดี่ยวไปสิบกว่าครั้ง ไม่ได้เกลือก็ได้แต่ขยะ อ๋าวซิงรู้สึกว่าเวลาสุกงอมแล้ว

“คือตอนนี้แหละ”

อ๋าวซิงกดปุ่มสุ่มสิบครั้งอย่างแรง

“ติ๊ง ใช้สิทธิ์สุ่ม 10 ครั้ง ยินดีด้วยท่านได้รับ ชิ้นส่วนสายเลือดจอมมารอหังการ x10 (50 ชิ้นส่วนสามารถหลอมรวมได้)”

“หมายเหตุ: สายเลือดที่หลอมรวมได้จะเป็นการสุ่มอย่างสมบูรณ์ โปรดยึดตามของจริงที่ได้รับ”

“ดี”

อ๋าวซิงสีหน้าปลาบปลื้มอย่างมาก ในที่สุดก็ได้ของดีแล้ว

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาหนักใจเรื่องสายเลือดมังกรยุคที่สองของตัวเองมานานแล้ว ต้นกำเนิดที่ต่ำต้อยฉุดรั้งขอบเขตพลังบ่มเพาะของเขาไว้

“หากข้ามีต้นกำเนิดแบบเดียวกับสามบริสุทธิ์ ไฉนเลยจะต้องมาเสียเวลาจนถึงบัดนี้” อ๋าวซิงพึมพำกับตัวเอง

อ๋าวซิงรู้ดีแก่ใจว่าความสำเร็จของเขาในตอนนี้ มาจากวิสัยทัศน์และระบบการบำเพ็ญเพียรที่ก้าวล้ำกว่ายุคสมัย แน่นอนว่าต้องมีบุญคุณของระบบด้วย

หากจับเขาโยนไปในยุคสถาปนาเทพ เกรงว่าคงจะเป็นได้แค่ตัวประกอบจืดจาง กลายเป็นแค่เศษธุลีในสงครามระหว่างสามศาสนา

แต่ว่า

ครั้งนี้สุ่มได้ชิ้นส่วนสายเลือดจอมมารอหังการมา ช่างเป็นการเติมเต็มจุดอ่อนของเขาได้พอดี มีระบบอยู่กับตัว เขาอาจจะไม่แน่ว่าจะแซงหน้าสามบริสุทธิ์ไม่ได้

ความคิดที่ลอยเตลิดไปไกลค่อยๆ กลับคืนมา อ๋าวซิงจดจ่ออยู่กับหน้าต่างระบบ

สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มทำแบบเดิมซ้ำอีก

“ติ๊ง... ได้รับ วาฮ่าฮ่า หนึ่งขวด”

“ติ๊ง... ได้รับ ยาเปลือกส้มจิ่วจื้อ หนึ่งกระปุก”

“ติ๊ง... ได้รับ ลูกอมนมหวังไจ่ หนึ่งถุง”

มุมปากของอ๋าวซิงกระตุกเล็กน้อย ทำไมเจ้าระบบหมานี่ยังมีของยุคปัจจุบันให้สุ่มได้ด้วย

“ติ๊ง... ได้รับ ชิ้นส่วนสายเลือดจอมมารอหังการ x10”

“ติ๊ง... ขอบคุณที่ใช้บริการ”

“...”

ในที่สุด การสุ่ม 100 ครั้งก็ใช้จนหมด ชิ้นส่วนสายเลือดจอมมารอหังการก็รวบรวมได้ครบ 50 ชิ้นพอดี

“มรรควิถีมีห้าสิบ วิถีสวรรค์สี่สิบเก้า ข้าก็มีวันที่ดวงดีกับเขาบ้าง”

อ๋าวซิงตื่นเต้นจนมือสั่น เปิดหน้าต่างหลอมรวมชิ้นส่วนขึ้นมาอย่างสั่นเทา

“ติ๊ง ชิ้นส่วนสายเลือดจอมมารอหังการคงเหลือ x50 (สามารถหลอมรวมได้)”

“คำใบ้โอกาส: 20% ได้รับสายเลือดสามพันจอมมารอหังการ 50% ได้รับสายเลือดทายาทจอมมารอหังการ 30% หลอมรวมล้มเหลวชิ้นส่วนทั้งหมดหายไป”

“จะหลอมรวมหรือไม่”

【ใช่】【ไม่】

เมื่อมองดูข้อมูลตรงหน้า อ๋าวซิงด่ากราดออกมา

นี่มันไอ้คนออกแบบระบบเฮงซวยที่ไหนวะ อะไรๆ ก็สุ่ม ทำไมไม่สุ่มตัวเองทิ้งไปด้วยเลยเล่า

หลังจากด่าไปชุดใหญ่ อ๋าวซิงก็กลับมาใจเย็นลง

“เสี่ยงโว้ย”

ฝ่ามือตบลงไปบนปุ่ม 【ใช่】 อย่างแรง แสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นบนหน้าต่างระบบ

“ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์หลอมรวมสำเร็จ ได้รับสายเลือดจอมมารหมื่นสรรพสิ่ง หนึ่งในสามพันจอมมารอหังการ”

“จะใช้งานทันทีหรือไม่”

[จบแล้ว]