บทที่ 64: ศิลปะแห่งการเดินในเงา

บทที่ 64: ศิลปะแห่งการเดินในเงา

จักรพรรดินักดื่ม (ส่วนตัว): “ใครฆ่านาย?”

ราชวงศ์วสันต์อัสดง (ส่วนตัว): “เทียนซื่อ!”

“ไอ้เวรนั่น!”

“เสี่ยวโม่ นายรับตำแหน่งวสันต์อัสดงต่อไปบัญชาการ คนอื่นโจมตีต่อ”

หลังจากผ่านเหตุการณ์วสันต์อัสดงไป ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายไม่ได้อ่อนแออย่างที่ทุกคนคิด

….

ณ ตอนนี้ ลาวาหน้าประตูเมืองค่อยๆจางหายไป

ทันทีที่ลาวาหายไป โจรทั้งหมดก็กรูกันเข้าไปโจมตีประตูเมืองอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เมื่อเห็นพลังชีวิตของประตูเมืองลดลงอย่างรวดเร็ว หล่อบรรลัยก็ขึ้นไปบนกำแพงเมืองอีกครั้ง

ลั่วเสินปีศาจ: “เขาออกมาแล้ว เร็วเข้า! โจมตี!”

ทันใดนั้น เวทมนตร์หลายร้อยสายก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ภาพนั้นจัดว่ายิ่งใหญ่ตระการตา

พอหล่อบรรลัยร่ายสกิลเสร็จ ตัวเลขความเสียหายหลายค่าก็ลอยขึ้นมาจากตัวหล่อบรรลัย:

“-89”

“-101”

“-112”

“+269”

“-172” คริติคอล!

“-120”

“+359”

“+10”

“-103”

…

เพราะมีทั้งการรักษาของทะนงฟ้าใบเมเปิ้ลและเอฟร่าสอดแทรกอยู่ มันจึงทำให้หล่อบรรลัยรอดถึงเเม้แทบจะเหลือพลังชีวิตอยู่เพียงน้อยนิด

“เกือบตายแล้ว คิดว่าจะตายซะแล้ว”

หลังจากที่เป้าหมายหายไป เวทมนตร์ก็ยังคงโจมตีกำแพงเมืองอย่างต่อเนื่อง ส่งเสียงดังสนั่น

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเกม แค่เวทมนตร์ระลอกนี้ก็เพียงพอที่จะทำลายกำแพงเมืองของฐานที่มั่นได้แล้ว

ถึงจะมีหลายส่วนในเกมที่เน้นความสมจริง แต่การตั้งค่าบางอย่างก็ยังคงยึดตามประเพณีของเกม

ณ ตอนนี้ มีเพียงประตูเมืองของฐานที่มั่นเท่านั้นที่เป็นเป้าหมายโจมตีได้

เมื่อเห็นว่ายังไม่สามารถฆ่าหล่อบรรลัยได้ ลั่วเสินปีศาจก็อดที่จะควาดไม่ได้: “บ้าเอ๊ย!”

เมื่อมองเวลาที่ค่อยๆผ่านไป ลั่วเสินปีศาจก็ต้องเปลี่ยนกลยุทธ์: “นักเวททั้งหมดโจมตีประตูเมืองพร้อมกัน บุกเข้าไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ในขณะเดียวกัน ทีมนักบวชก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง

โจรสองคนบุกเข้าไปพร้อมกัน ใช้สองคนแลกกับนักบวชหนึ่งคน

เมื่อเห็นภาพนั้น ลั่วเสินปีศาจก็อดที่จะเตือนอีกครั้งไม่ได้

“ปกป้องนักบวช!!! ถ้านักบวชตายหมด เราก็จบ”

และทันใดนั้น ลั่วเสินปีศาจรู้สึกถึงลางสังหรณ์

“มาปกป้องฉัน!”

ในฐานะกุนซืออันดับหนึ่งของกิลด์ลั่วเสิน และยังเป็นนักบวชอันดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในกิลด์ลั่วเสิน…หลังจากที่ราชวงศ์วสันต์อัสดงถูกฆ่า ลั่วเสินปีศาจก็มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าเป้าหมายต่อไปของอีกฝ่ายคือตัวเอง

เมื่อลั่วเสินปีศาจเปลี่ยนเป้าหมายการรบ พลังชีวิตของประตูเมืองก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

หลินอี้ขมวดคิ้ว แล้วพูดกับหล่อบรรลัย

“สกิลต่อไปของนายไม่ต้องสนใจประตูเมืองแล้ว โยนไปที่ทีมนักเวทของอีกฝ่าย”

“ได้!”

และในตอนนั้นเอง เมื่อสกิลคูลดาวน์เสร็จ

“พื้นที่เวทลาวา!”

“-118”

“-118”

…

ไม่มีใครคาดคิดว่าสกิลนี้ของหล่อบรรลัยจะถูกโยนไปที่เท้านักเวท นั่นจึงทำให้วงป้องกันที่สร้างโดยนักรบโล่ไม่มีประโยชน์เลย

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ครั้งนี้มีนักเวทอย่างน้อยสิบกว่าคนถูกฆ่าตายในทันที

“นักบวชอยู่ไหน? เร็วเข้า! ช่วยคน!”

“โง่รึไง รีบถอยออกมา!”

“คนอื่นโจมตีต่อ ไม่ต้องสนใจที่นี่!”

ลั่วเสินปีศาจตะโกน พลางขนลุกซู่

“ระวัง!”

ปีศาจที่ถูกคนสี่คนล้อมไว้ แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะมีร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นในความวุ่นวาย จับจังหวะที่นักรบคนหนึ่งหยุดชะงัก หาช่องว่างแล้วบุกโจมตี

“ชาโดว์สไตรค์!”

“-126”

“แบ็คสแต็บ!”

“159” คริติคอล!

ปีศาจรีบให้การรักษาที่เตรียมไว้ในมือกับตัวเอง

“+267”

นักรบคนหนึ่งรีบคว้าโอกาส “โล่กระแทก!”

ร่างเงานั้นถูกกระแทกจนปลิวไปในทันที นักรบอีกสามคนก็กรูกันเข้าไป คนที่อยู่รอบๆก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

“จับเขาไว้ อย่าให้หนีไปได้อีก”

เมื่อมองร่างเงานั้นที่อาศัยแรงกระแทกจากโล่กระแทกพุ่งเข้าไปในฝูงชน ในใจของปีศาจก็เย็นเยียบ

“ไม่ต้องตามแล้ว ปกป้องฉัน!”

“ไอ้พวกโง่!”

“โล่ป้องกัน!”

ทันทีที่โล่แสงก่อตัวขึ้นหน้าปีศาจ ร่างเงาอีกหนึ่งก็พุ่งออกมาจากมุมที่ไม่อยากจะเชื่อ

“ชาโดว์เบลดแดนซ์”

“-102”~

ติดสถานะทำลายโล่ บัฟของอีกฝ่ายหมดผล

“อีวิสเซอเรท!”

“-194” คริติคอล! สร้างผลฉีกขาด

โจมตีธรรมดา

“-67”

สังหารทันที!

ลั่วเสินปีศาจกลายเป็นแสงสีขาวกลับเมืองด้วยความไม่ยอมแพ้ และลั่วเสินหลิวเหนียนที่เห็นภาพนี้เข้าพอดี ตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา

……

เฟิงหัว (หัวหน้ากิลด์): “โจรทั้งหมดโจมตีทีมนักบวชของพวกเขา”

ทันใดนั้น รอบๆนักบวชก็ปรากฏโจรหลายสิบคนขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน พวกเขาบุกเข้าฆ่านักบวชในทีมอย่างไม่กลัวตาย

“เร็วเข้า! ปกป้องนักบวช!”

“โล่กระแทก!”

“-31”

…

ผู้บัญชาการของกิลด์เทพวิหาร เทพวิหารหยิงหยิงรีบตะโกน:

“นักรบทั้งหมดใช้สกิลใส่พื้นที่ว่างรอบๆนักบวชเพื่อกระแทกโจรออกมา!”

“นักเวททั้งหมดเปลี่ยนเป็นโจมตีธรรมดา ไม่ต้องรอสกิลแล้ว โจมตีธรรมดาคนละทีก็ฆ่าพวกเขาได้แล้ว”

“โจรทั้งหมดมาช่วยเคลียร์คน ระวังอย่าให้โดนพวกเดียวกัน!”

ลั่วเสินหลิวเหนียนพูดกับเทพวิหารคลั่งในทันที: “มีโจรสองคน ระวังด้วย”

“ตอนนี้กิลด์ลั่วเสินฉันเป็นคนบัญชาการ ทุกคนถอยออกจากระยะโจมตีของนักเวทอีกฝ่าย ปกป้องนักบวช” เทพวิหารคลั่งทำหน้าบิดเบี้ยว

“อยากจะแตะต้องคนของฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

อีกฝ่ายกลับถอยออกจากระยะโจมตีในตอนนั้นพอดี นักเวททั้งหมดมองไปที่หลินอี้ เหมือนกับจะรอคำสั่งต่อไปจากหลินอี้

“ทุกคนอยู่กับที่ ไม่ต้องขยับ เราดูละครก็พอ”

…

เมื่อมองคนที่วุ่นวาย จักรพรรดินักดื่มก็อดที่จะโกรธไม่ได้

“ทุกคนฟังคำสั่ง อย่าตื่นตระหนก!”

“อีกฝ่ายมีโจรแค่ไม่กี่สิบคน กลัวอะไร”

ตอนนี้ฝั่งกิลด์ราชวงศ์มีคนกว่าพันคน มันดูเหมือนว่าจะจัดการกับคนไม่กี่สิบคนได้ง่ายๆ

แต่ในความเป็นจริงล่ะ?

สถานการณ์วุ่นวายมาก

คนที่ยืนอยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น อยากจะช่วยก็จนปัญญา

อีกทั้งในฐานะที่เป็น “สงครามกิลด์” ครั้งแรกใน «ความรุ่งโรจน์แห่งเทพเจ้า»…ความหลากหลายของบุคลากรและความบกพร่องในการจัดการก็ถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจนในตอนนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เกิดความวุ่นวายจากโจร ความมืดบอดและความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ก็ถูกขยายใหญ่ที่สุดในตอนนี้

หลังจากที่ต้องแลกกับนักบวชสิบกว่าคนที่ถูกฆ่าไป โจร “ทั้งหมด” ก็ถูกเคลียร์จนหมด

ณ ตอนนี้ สงครามป้องกันฐานที่มั่นผ่านไปแล้วสิบนาที

ห่างจากฐานที่มั่นร้อยเมตร คนที่เหลือกว่าพันคนก็เตรียมพร้อมอีกครั้ง

รอบๆนักบวชเต็มไปด้วยนักรบที่พร้อมรบ

ในที่ที่มองไม่เห็น มีกลุ่มโจรคอยลาดตระเวนอยู่ เพื่อรับมือกับศัตรูที่จะกลับมาอีกครั้ง

และเทพวิหารหยิงหยิงก็ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักบวช ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

สามกิลด์ต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันดี สำหรับบทบาทกุนซือหลักของสามกิลด์ ก็ไม่เคยสงสัยในความสามารถของพวกเขา

เพียงแต่หลังจากที่ผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ สามกิลด์ก็ตระหนักได้ว่า ถ้าอยากจะทำให้กิลด์แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ขึ้นในเกม ผู้บัญชาการคนเดียวก็ไม่เพียงพอแล้ว

ผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ สามกิลด์ก็ค้นพบปัญหามากมายที่เคยไม่เคยพบในเกมออนไลน์แบบดั้งเดิม

แต่เรื่องเหล่านี้ขอพักไว้ก่อน ตอนนี้ในสายตาของจักรพรรดินักดื่มและคนอื่นๆเมืองนี้จะต้องยึดให้ได้!

ถ้าให้กิลด์วิหารทะนงฟ้าสร้างฐานที่มั่นได้ก่อน สำหรับพวกเขาแล้วมันจะเสียเปรียบมาก

เทพวิหารหยิงหยิงที่ถูกล้อมไว้สามชั้นในสามชั้นนอก แววตาของเธอเย็นเยียบ: “ฉันแนะนำว่าครั้งนี้ต้องทำลายประตูเมืองให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม บุกเข้าไปในเมือง!”

“ไม่อย่างนั้นเราจะเสียเปรียบมาก”

“สกิลโจมตีหมู่ของจาใช้เวลา 30 วินาที คูลดาวน์น่าจะประมาณ 40 วินาที”

“เขาควรจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ยากที่จะฆ่าได้ทันที ตอนนี้เราทำได้แค่ใช้ความได้เปรียบด้านจำนวนคน…”

และในขณะที่ทุกคนกำลังฟังการวิเคราะห์และแผนการรบของเทพวิหารอิ๋งอย่างเงียบๆก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

โจรคนหนึ่งที่อยู่ด้านนอกปรากฏตัวขึ้น พลางตะโกน: “ระวังมีโจร!”

เมื่อทุกคนหันไปมองโจรคนนั้นโดยไม่รู้ตัว มีคนสังเกตเห็นว่าชื่อบนหัวของเขามีคำว่า “ทะนงฟ้า” นำหน้า

“เขาเป็นคนของกิลด์วิหารทะนงฟ้า เร็วเข้า! รวมพลังฆ่าเขาทิ้ง!”

ลั่วเสินหลิวเหนียนในใจรู้สึกไม่ดี เขารีบตะโกน: “ไม่ต้องสนใจเขา!”

แต่คนที่ถูกโจรทำเอาขวัญหนีดีฝ่อไม่รอให้หลิวเหนียนตั้งตัว…พวกเขาก็พุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่าย

วงป้องกันที่แน่นหนาก็ปรากฏร่องรอยของความวุ่นวายในทันที

อาคาฮิโตมิที่รอโอกาสอยู่แล้ว ก็เคลื่อนไหวทันที

ตอนแรกเทพวิหารหยิงหยิงที่ถูกปกป้องอย่างดี ณ ตอนนี้เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ กลับเพราะการป้องกันรอบตัวที่แน่นหนาเกินไปจนเสียโอกาสหลบหนี

ในสายตาของเทพวิหารหยิงหยิง ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในช่องโหว่เดียวของวงป้องกัน

“จบแล้ว!”

“ชาโดว์สไตรค์!”

“-134”

“แบ็คสแต็บ”

“-145” คริติคอล!

“เชือดคอ”

“-167” คริติคอล!

สังหารทันที!

….

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักบวชที่ตกตะลึง เทียนซื่อก็โบกมือให้ทุกคนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พลางยิ้ม

“สวัสดีทุกคน! ขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันชื่อเทียนซื่อ”

(จบตอน)