บทที่ 351 - ยอมจำนน
บทที่ 351 - ยอมจำนน
เอจิสหันไปมองเอเดนก่อน
บางทีอาจจะเป็นเพราะเมื่อครู่เขาลงมือกับตัวเองก่อน ในใจจึงมีความโกรธแค้นอยู่บ้าง
“เจ้าอยากได้ที่ดินสามผืนของข้าใช่ไหม? ที่ดินอยู่ที่นี่ แต่พวกเจ้ากลับเอาไปไม่ได้”
เขาโบกสัญญาในมือไปมา แล้วพูดกับเทเลอร์ว่า
“บนนี้มีลายเซ็นของลูกศิษย์เจ้า คนคนนี้คือลูกพี่ลูกน้องของเจ้าใช่ไหม?”
“เขารับเงินจากข้าไปหนึ่งพันล้าน และความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเข ข้าก็จะเขียนลงไปทั้งหมด ถึงตอนนั้นพวกเจ้าสองคน คนหนึ่งเป็นโจรลักพาตัว อีกคนหนึ่งต้องสงสัยว่ายักยอกตำแหน่งหน้าที่”
“หลังจากที่พวกเจ้าล่มสลายแล้ว วางใจได้เลย โรงแรมของพวกเจ้าขายถูกๆ ข้าจะซื้อมาไว้ในมือด้วยราคาที่ต่ำที่สุดอย่างแน่นอน”
เขาจงใจกระตุ้นคนทั้งสอง
แน่นอนว่า ไม่ว่าจะเป็นเอเดนหรือเทเลอร์ ทั้งสองคนต่างก็นั่งไม่ติดแล้ว
เพราะเรื่องที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง
แม้ว่าประเทศลาวจะเป็นประเทศที่ยากจนและล้าหลัง แต่ก็มีกฎหมายและระเบียบข้อบังคับที่เกี่ยวข้องเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ที่แท้แล้วตัวเองคือคนที่ตกหลุมพราง
เอเดนยังคงปากแข็งอยู่บ้าง เขายิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า
“เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีคนเชื่อคำพูดของเจ้า? พูดไปแล้วพวกเราสองคนถึงจะเป็นผู้เสียหาย ข้าแนะนำให้เจ้ารีบปล่อยพวกเราสองคนไปเสีย ไม่อย่างนั้นเจ้าก็เท่ากับลักพาตัวโดยผิดกฎหมาย”
“ฮ่าๆๆๆ เจ้าช่างไร้เดียงสาจริงๆ!”
เอจิสส่ายเครื่องบันทึกเสียงในมือไปมา เล่นเสียงบันทึกช่วงหนึ่ง ซึ่งเอเดนกำลังพูดถึงเนื้อหาแผนการของเขาอย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินสิ่งเหล่านี้ เอเดนก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?”
หลักฐานการบันทึกเสียงนี้คือการสนทนาระหว่างพวกเขาในรถกับนักเลงเหล่านั้น
เขาต้องยอมรับว่านักเลงที่เขาจ้างมานั้นได้เข้าข้างเอจิสและฉินฮ่าวไปแล้ว
“เกมนี้ข้าแพ้แล้ว เจ้าต้องการอะไรถึงจะยอมทำลายหลักฐานนี้ทิ้ง”
หากเรื่องนี้ของเขาสำเร็จ
ก็ไม่มีปัญหาอะไร
แต่ถ้าหากล้มเหลว สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการพิพากษา
และตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ หลักฐานการบันทึกเสียงทั้งหมดก็ครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่สามารถเกิดสถานการณ์ใส่ร้ายป้ายสีได้
ขอแค่ผู้พิพากษาตัดสิน เอเดนก็จบสิ้นแล้ว
ถึงตอนนั้นโรงแรมเอเดนของเขาก็คงจะเปิดต่อไปไม่ได้แล้ว ทรัพย์สมบัติที่สร้างมาอย่างยากลำบากนี้ก็จะไม่มีใครสนใจ
เมื่อนึกถึงภาพที่น่าสังเวชนั้น เอเดนก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
ถ้ารู้แบบนี้สู้ไม่ลงมือเสียดีกว่า กลับกลายเป็นว่าเสียทั้งฮูหยินและไพร่พล
“อยากให้ข้าปล่อยเจ้าไปก็ง่ายนิดเดียว เจ้าเพียงแค่ยกที่ดินผืนหนึ่งในชื่อของเจ้าให้ข้าก็พอ ข้ารู้ว่านั่นคืออสังหาริมทรัพย์ของเจ้าที่ไม่เคยไปอยู่เลย อย่างไร? การซื้อขายนี้ค่อนข้างคุ้มค่าใช่ไหม”
เอจิสได้สืบสวนมาอย่างชัดเจนแล้วว่า อสังหาริมทรัพย์ที่เขาพูดถึงนี้ ก็คือผลประโยชน์ที่เอเดนเตรียมจะมอบให้เทเลอร์ในตอนนั้น
เอเดนได้ยินดังนั้นก็ลังเลอยู่บ้าง
อสังหาริมทรัพย์แห่งนั้นก็เป็นอสังหาริมทรัพย์ที่แพงที่สุดในชื่อของเขาเช่นกัน
อาคารทั้งหลังนั้นเป็นที่ดินของเขาทั้งหมด และตอนนั้นใช้เวลาสร้างเกือบสามปี แม้ว่าจะเป็นคอนโดมิเนียมระดับกลางถึงสูง
แต่อย่างน้อยก็สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว พร้อมที่จะขายและเข้าอยู่ได้ทุกเมื่อ
ในทางตรงกันข้าม ที่ดินผืนนั้นของเอจิสในชานเมือง แม้ว่าจะต้องการสร้างเป็นคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เชิงพาณิชย์เต็มรูปแบบ แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มงาน
อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามปีถึงจะสามารถสร้างบ้านทั้งหลังให้เสร็จได้
กว่าจะสามารถขายที่ดินผืนนี้ได้ ก็ต้องรอถึงปีหน้าแล้ว
เงินทุนหมุนเวียนก้อนนี้ ก็สามารถหาได้จากการขายอสังหาริมทรัพย์ของเอจิสแห่งนั้นพอดี
นี่ก็คือแผนการของฉินฮ่าวในตอนนั้น
เมื่อรู้ว่าเอเดนและไทเลอร์เตรียมที่จะลงมือกับเขา
อันที่จริงแล้วฉินฮ่าวรู้สึกตื่นเต้นมาก
คนโง่สองคนนี้ เสนอผลประโยชน์ให้เขาด้วยตัวเอง แล้วเขาจะ ยอมให้ได้อย่างไร?
“ข้าตกลง”
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว
เอเดนก็พูดออกมาสามคำนี้อย่างกัดฟัน
ถ้าเขาไม่เลือกที่จะตกลง ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
จากนั้น เอจิสก็หันไปมองเทเลอร์
“คุณเทเลอร์ คำพูดที่เกินความจำเป็นข้าก็ไม่ต้องพูดมากแล้วใช่ไหม ตอนนี้แม้แต่คุณเอเดนก็ยอมตกลงแล้ว พวกเรารู้จักกาลเทศะกันหน่อย อย่าเสียเวลามากเกินไปเลย”
เทเลอร์กลับยังคงเงียบอยู่ ไม่พูดอะไรสักคำ
“เจ้าช่าง... ช่างเถอะ”
เมื่อเห็นภาพนี้ เอจิสก็ไม่คิดจะเถียงกับเขาอีกต่อไปแล้ว นำเสียงบันทึกที่ฉินฮ่าวบันทึกไว้ในกรมที่ดินซึ่งเกี่ยวกับผู้อำวยการคนนั้นมาเล่นให้ฟัง
เทเลอร์ที่ตอนแรกยังคงสงบนิ่งได้ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขามองไปยังเอจิสด้วยสายตาที่อาฆาตแค้น
ถ้าหากตอนนี้ไม่มีเชือกมัดอยู่ เกรงว่าเขาคงจะพุ่งเข้าไปฆ่าอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล
“อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นเลยน่า พวกเราต่างก็เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกันนี่นา ขอแค่ท่านยกที่ดินโรงแรมพังก์ในชานเมืองที่อยู่ภายใต้ชื่อของท่านให้พวกเรา เรื่องนี้ก็ถือว่าจบสิ้น”
“เจ้าฝันไปเถอะ! อย่างมากก็แค่ให้ลูกพี่ลูกน้องของข้าติดคุก ที่ดินผืนนี้ข้าไม่มีทางให้เจ้าเด็ดขาด”
เทเลอร์ปฏิเสธทันควัน หรือแม้กระทั่งยอมให้ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองไปติดคุก
เพราะที่ดินผืนนั้นเขาได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปนับสิบกว่าล้าน
หากยกให้เอจิส ก็เท่ากับว่าเขามอบเงินสิบกว่าล้านกีบให้เขาฟรีๆ
(😘😘จากผู้แปลครับ ตอนแถมที่ 1😘😘)
(ถ้าชอบอย่าลืมกดดาวกันนะครับ)
[จบแล้ว]