บทที่ 41 - ของขวัญราคาแพงลิบ! ฉินโหรวตะลึงไปเลย!

“ว้าว ของขวัญจากพี่สะใภ้เหรอคะ”

“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้”

ฉินโหรวยังไม่รู้ว่าของขวัญเหล่านี้ล้ำค่าเพียงใด จึงตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ

“ฉินโหรว รีบเปิดของขวัญของพี่สะใภ้เธอสิ!”

“ใช่ๆ เปิดเลย พวกเราจะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง”

“ของขวัญที่พี่สะใภ้เธอให้ ต้องแพงมากแน่ๆ เลยใช่ไหม”

เพื่อนสนิทของฉินโหรวอย่างลู่หย่าฉีและคนอื่นๆ รีบเข้ามาล้อมวงทันที โดยเฉพาะลู่หย่าฉีที่เหลือบมองหลี่เหลียนเหลียนซึ่งยืนหน้าบึ้งอยู่นอกวงล้อม

อยากอวดดีนักใช่ไหมล่ะ วันนี้จะยังกล้าอวดอีกไหม

“เปิดเถอะ ไม่เป็นไรหรอก!”

ซูมู่เฉิงเห็นว่าอีกฝ่ายเกรงใจตนอยู่จึงไม่ยอมเปิดของขวัญ เลยเอ่ยปากขึ้น

“ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้”

เมื่อซูมู่เฉิงเอ่ยปากแล้ว ฉินโหรวจึงรีบเปิดกล่องของขวัญเหล่านั้นทันที

ของขวัญเรียนจบมีทั้งหมดสามอย่าง

ชิ้นแรกคือกระเป๋าหลุยส์ วิตตองรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นมูลค่า 521,314 หยวน ซึ่งเป็นรุ่นคู่รักที่ผู้ชายซื้อให้ผู้หญิง แต่ซูมู่เฉิงเห็นว่าสวยดีจึงเลือกมา

ส่วนชิ้นที่สองคือนาฬิกาคาเทียร์มูลค่า 1,830,000 หยวน

เมื่อเห็นของขวัญเหล่านี้ เหล่านักศึกษาที่มุงดูอยู่ต่างก็พากันตื่นเต้น

แน่นอนว่า ราคาที่พวกเขารู้ก็มาจากการค้นหาในโทรศัพท์มือถือ

แต่เมื่อถึงของขวัญชิ้นที่สาม ทุกคนต่างก็ต้องประหลาดใจ

“โฉนดที่ดิน”

“เป็นโฉนดที่ดินเหรอ”

“พระเจ้า พี่สะใภ้ของฉินโหรวให้ของแบบนี้กับเธอเนี่ยนะ”

ในชั่วพริบตา สมองของเหล่านักศึกษาก็ดังหึ่งๆ ด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

แล้วดูเหมือนว่าอพาร์ตเมนต์ห้องนั้น จะอยู่ที่มหานครเซี่ยงไฮ้ แถมยังอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุดอย่างเขตหวงผู่ด้วย

พระเจ้าช่วย

บ้านแถวนี้แพงมากเลยนะ อย่างน้อยก็ต้องราคาระหว่าง 10 ถึง 15 ล้านหยวนเลยไม่ใช่เหรอ

ถ้ารวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน ของขวัญของพี่สะใภ้ฉินโหรวก็มีมูลค่าประมาณ 16 ล้านหยวนแล้วน่ะสิ

แม่เจ้าโว้ย

ชาไปทั้งตัวแล้ว

“ฉินโหรว เธออย่าเพิ่งตื่นเต้นไป บ้านพี่สะใภ้เธอทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อยู่แล้ว ห้องนี้เป็นห้องตัวอย่างของบริษัทพวกเขา ตกแต่งไว้สำหรับให้ลูกค้าดู ดังนั้นการตกแต่งจึงหรูหรามาก และการออกแบบก็เข้ากับรสนิยมของคนหนุ่มสาวด้วย ถึงเวลาเธอก็เข้าไปอยู่ได้เลย”

ฉินฮ่าวอธิบาย แต่ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดขึ้นมา นักศึกษาเหล่านั้นก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

“พระเจ้า พี่สะใภ้คนนี้ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เหรอ”

“ให้ตายเถอะ! มิน่าล่ะถึงได้รวยขนาดนี้!”

“อสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจแบบนี้คนทั่วไปทำไม่ได้หรอกนะ ต้องมีเงินทุนมหาศาล”

ส่วนซูมู่เฉิงนั้น นักศึกษาเหล่านี้จะไปรู้จักได้อย่างไร แต่พอได้ยินว่าทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ภาพลักษณ์ของเธอก็ดูสูงส่งขึ้นมาทันที

“พี่สะใภ้คะ นี่มัน... หนู...”

ฉินโหรวแทบจะเป็นลม เมื่อครู่เห็นกระเป๋าราคาหลายแสน นาฬิการาคาล้านกว่าก็แทบจะคุมสติไม่อยู่แล้ว ตอนนี้มาเจอห้องชุดราคาสิบล้านเข้าไปอีก

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็แค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ต่อไปเธอเรียนจบแล้วทำงานที่มหานครเซี่ยงไฮ้ ก็ต้องมีที่อยู่ใช่ไหมล่ะ”

“จริงๆ แล้วก็ถือว่าพี่สะใภ้ทำเกินหน้าที่ไปหน่อย ของพวกนี้ถึงพี่สะใภ้ไม่ช่วย พี่ชายเธอก็ต้องจัดการให้เธออยู่ดี”

ซูมู่เฉิงพูดอย่างอ่อนโยน เธอคิดไว้แล้วว่าต่อไปถ้าน้องสามีจะหางานทำ ก็ให้ไปทำที่บริษัทของเธอได้เลย

อย่างน้อยน้องสามีก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยมหานครเซี่ยงไฮ้ ความสามารถคงไม่เลว ดังนั้นเธอจึงตั้งใจจะให้ห้องชุดใกล้ๆ บริษัทกับฉินโหรว จะได้ไปมาหาสู่กันสะดวก

แต่สิ่งเหล่านี้ก็แสดงให้เห็นว่า ซูมู่เฉิงมองฉินฮ่าวเป็นสามีของเธอแล้ว

“ใช่ๆๆ พี่ชายเธอกำลังจะจัดการให้อยู่แล้ว แต่พี่สะใภ้เธอทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อยู่แล้ว ก็เลยให้เธอเป็นคนให้ซะเลย! ฮ่าๆ!”

ฉินฮ่าวลูบหัวตัวเองแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ก็เห็นแล้วว่าคนรอบข้างยิ่งตะลึงงันไปกว่าเดิม มีนักศึกษาหญิงหลายคนถึงกับอิจฉาจนน้ำตาคลอ

“จริงสิ ฉินโหรว เอ่อ... พี่ขอเรียกเธอว่าโหรวแล้วกันนะ พี่ไม่เหมือนพี่ชายเธอหรอก พี่น้องยังจะเรียกชื่อเต็มกันอีก”

ซูมู่เฉิงเหลือบมองฉินฮ่าวแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ “ที่พี่อยากจะถามก็คือ เธอเรียนเอกอะไรที่มหาวิทยาลัยเหรอ”

ก็ต้องรู้สาขาวิชาเอกก่อน ถึงจะจัดตำแหน่งในบริษัทให้ได้

(จบตอน)