ตอนที่ 31 : บทสนทนายามวิกาล

ตอนที่ 31 : บทสนทนายามวิกาล

นามสกุลอย่างคิมงั้นเหรอ?

ไม่มีผู้นำที่มีชื่อเสียงคนใดจากเขตปลอดภัยหลักใช้นามสกุลนี้เลย

เป็นไปได้หรือไม่ว่าคนผู้นี้กำลังซ่อนเร้นความแข็งแกร่งของตนเองอยู่ในโลกภายนอก เขาเป็นคนที่ไม่ชอบเปิดเผยตัวตน หรือว่าเป็นเพียงความชอบส่วนตัวกันแน่?

ชินวอนชอนไม่กล้าคาดเดานานด้วยความกลัวว่าหากพวกเขาคิดมากเกินไป มันก็อาจจะทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ขุ่นเคืองได้

สำหรับการเอ่ยถามถึงตัวตนของคิมฮารุนั้น มันก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย! มันไม่มีใครในหมู่พวกเขากล้าพอเลย

“คุณคิม” ชินวอนชอนพูดตะกุกตะกัก “พวกเราไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงเลยสำหรับอาหารค่ำอันแสนเลิศรสเช่นนี้ หากมีสิ่งใดที่คุณต้องการให้พวกเราทำ เพียงแค่เอ่ยปากมาเท่านั้น จินโฮอาจจะบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นพวกเราขอให้เขาพักผ่อนบนโซฟาของคุณ ส่วนพวกเราสามคนจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำงานที่คุณมอบหมายให้สำเร็จให้ได้!”

อย่างน้อยพวกเขาก็รู้จักบุญคุณและไม่ได้วางแผนที่จะมาอยู่ด้วยเฉยๆ ล่ะนะ

คิมฮารุพบว่าคนกลุ่มนี้น่าคบหามากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

สำหรับภารกิจ ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีอะไรให้พวกเขาทำ นอกจากนี้ มันก็ดึกแล้ว และคนเหล่านี้ก็ยังบาดเจ็บอยู่ คิมฮารุย่อมไม่ใช่คนที่จะไปกดดันใครตอนที่กำลังลำบากอยู่แล้ว

“ตอนนี้ก็ไปนอนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที” คิมฮารุพูดออกมาก่อนจะหันกลับเข้าไปในห้องนอนของเขา

ในห้องนั่งเล่น สมาชิกหน่วยเดลต้าไม่คุ้นเคยกับการเข้านอนเร็วขนาดนี้เลย

นอกจากราจินโฮที่หลับไปแล้วและกำลังค่อยๆ ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ชายอีกสามคนก็ยังคงตื่นตัวอย่างเต็มที่ และไม่มีวี่แววของความง่วงนอนในดวงตาของพวกเขาเลย

เมื่อนอนไม่หลับ ทั้งสามจึงตัดสินใจกระซิบกระซาบกัน หลังจากเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ พวกเขาก็อยากจะพูดคุยกันใจจะขาดแล้ว

“พี่ พี่คิดว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่ เขาเหมือนกับปรมาจารย์ที่ซ่อนเร้นตนเอง ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามยิ่งกว่าที่ในนิยายเสียอีก!” รยูฮยอนอูอุทานออกมาด้วยความชื่นชมพลางนึกถึงพืชกลายพันธุ์ที่ดุร้ายที่พวกเขาได้เผชิญหน้ามาก่อนหน้านี้

“เงียบน่า” ชินวอนชอนตวาดทันที “นายไม่สังเกตเหรอว่าคุณคิมบอกมาแค่ชื่อของเขาและไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรอีกแล้ว นั่นหมายความว่าเขาไม่ต้องการให้พวกเรารู้ไปมากกว่านี้ แม้แต่ในพื้นที่ส่วนตัว พวกเราก็ไม่ควรสอดรู้สอดเห็นเรื่องนี้ หากนายทำให้เขาไม่พอใจล่ะก็ ระวังตัวไว้ให้ดี นายอาจจะกลายเป็นปุ๋ยของพืชกลายพันธุ์พวกนั้นก็ได้”

รยูฮยอนอูรีบส่ายหน้า “ผมจะไม่พูดอีกแม้แต่คำเดียว! พี่ ผมสาบานว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกแล้ว!”

“แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย ว่าแต่พวกนายสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับพื้นดินนอกบ้านของคุณคิมบ้างไหม? ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นๆ กับมันจัง”

“แน่นอนว่ามันต้องดูคุ้นตาอยู่แล้ว! นั่นมันก็แค่ดินที่เพิ่งพรวนใหม่ไม่ใช่เหรอ? พี่คงไม่รู้เรื่องนี้มากนักหรอก เพราะความสามารถของพี่เป็นความสามารถประเภทโลหะ แต่ผมเคยถูกเกณฑ์ไปที่สถาบันวิจัยมาก่อนเพื่อช่วยพลิกดินด้วยความสามารถธาตุดินของผม” รยูฮยอนอูจำได้อย่างแม่นยำ “สถาบันพยายามที่จะปลูกพืชผลอยู่ทุกปี มันก็ดูเหมือนแบบนี้แหละ”

ปลูกพืชผลงั้นเหรอ?

ชินวอนชอนเริ่มรู้สึกกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย