ตอนที่ 1 : วันสิ้นโลก (1)

ตอนที่ 1 : วันสิ้นโลก (1)

ดริ๊ง~!

คอมพิวเตอร์ส่งเสียงเตือนว่าการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์เสร็จสมบูรณ์แล้ว ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้สะดุ้ง

“ในที่สุดก็เสร็จสักที” เขาขยับตัวไปข้างหน้าโดยเลื่อนเก้าอี้ให้เข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น และเริ่มติดตั้งเกมที่เขาใช้เวลาดาวน์โหลดนานกว่าครึ่งชั่วโมง

ชายหนุ่มผู้นี้ชื่อ ‘คิมฮารุ’ เขาคือนักเขียนนิยายในเว็ปที่ใช้เวลาอยู่บ้านทั้งวัน

นอกเหนือจากการเขียนนิยายแล้ว เขาก็ยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเล่นเกมต่างๆ

เกมที่เขากำลังติดตั้งอยู่ตอนนี้ถูกแนะนำมาโดยเพื่อนของเขาซึ่งอ้างว่าเกมนี้สนุกมาก… มากจนลืมเวลาไปได้เลย

คิมฮารุที่กำลังเบื่อและมีเวลาว่างอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนี้จึงได้บอกให้เพื่อนของเขาส่งเกมนี้มาให้ทันที

เกมดังกล่าวติดตั้งลงในคอมพิวเตอร์ของเขาในเวลาไม่นาน

จากนั้นคิมฮารุก็เปิดมันขึ้นมาอย่างกะตือรือร้น

"???"

เกมนี้...ดูไม่ค่อยเข้าท่าตอนเริ่มเล่นเลยแฮะ?

คิมฮารุมองดูในขณะที่ตัวละครที่เขาควบคุมอยู่ได้รับแพ็คของขวัญมือใหม่ ฟาร์มแห่งหนึ่ง และกระท่อมไม้

และน่าจะมี ‘อาวุธ’ บางอย่างด้วย

จอบ ขวาน พลั่ว และบัวรดน้ำ

พวกมันคืออาวุธเหรอ?

นี่มันเรียกว่าอาวุธเหรอ?!

จอคอมพิวเตอร์ปรากฏภาพสำหรับภารกิจมือใหม่

[กรุณาทำการปลูกครั้งแรกให้สำเร็จ]

คำว่า “การปลูก” ในการแจ้งเตือนของระบบถูกเน้นด้วยสีแดงราวกับมันกลัวว่าจะมีคนมองข้ามไป

คิมฮารุ “...”

เขารีบเปิดแชทกับเพื่อนที่แนะนำเกมนี้ขึ้นมาและพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว

[ฮารุนาโดะ: นายแนะนำเกมอะไรให้ฉันเนี่ย? มันก็แค่เกมปลูกผักไม่ใช่เหรอ!]

[ลามะดราม่าควีน: ใช่ เกมปลูกผัก]

เพื่อนของเขาตอบกลับมาอย่างกะตือรือร้น

[ลามะดราม่าควีน: เกมปลูกผักที่โคตรสนุกเลย! ดูสิ นี่คือกะหล่ำปลีที่ฉันปลูก ดูดีใช่มั้ยล่ะ? ส่วนนี่ก็หัวไชเท้าของฉัน อ้อ แล้วยังมีพริกนี่อีก พวกมันสุกแล้ว และพร้อมเก็บเกี่ยวพอดี ยังมีอีกเพียบ... บลา บลา บลา...]

คิมฮารุ “...”

“ผู้ชายแบบไหนกันที่เล่นเกมปลูกผัก? นายควรจะเล่นเกมเอาชีวิตรอดจากซอมบี้ที่น่าตื่นเต้นและลุ้นระทึกสิ!”

หลังจากพิมพ์ข้อความลงไปแล้ว คิมฮารุก็จับเมาส์และกดถอดการติดตั้ง

ทันใดนั้น มันก็มีประกายแสงสว่างวาบขึ้นจากนอกหน้าต่าง!

สิ่งสุดท้ายที่คิมฮารุเห็นก็คือคอมพิวเตอร์ของเขาระเบิดเป็นลูกไฟสีส้มอมเหลือง!

…อ่า มีวิดีโอบางส่วนที่เขายังไม่ได้สำรองข้อมูลไว้ น่าเสียดายจัง

ความคิดนั้นแว๊บผ่านจิตใจของเขา และเขาก็ตกอยู่ในความมืดมิดไปในทันที

…

คิมฮารุสะดุ้งตื่นเพราะกลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนที่ลอยเข้าจมูก

ทันทีที่เขาได้สติกลับมา ประสาทสัมผัสของเขาก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที

เบื้องล่างของเขา พื้นผิวนั้นเย็นและแข็ง และความรู้สึกกัดกินเสื้อผ้าของเขาก็ทำให้เขาตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

กลิ่นที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมานั้นช่างเหม็นเสียจริงๆ มันราวกับกลิ่นขยะที่ถูกกองทิ้งไว้เป็นสิบๆ วันโดยไม่ได้ทิ้งเลย เหม็นบัดซบเลย!