บทที่ 8 พัฒนาการและตระหนักรู้!

บทที่ 8 พัฒนาการและตระหนักรู้!

"เฮ้ลูกพ่อ..วันนี้เจ้าเรียนรู้วิธีเรียกพ่อแล้วหรือยัง?"

เฉินเทียนเหลียงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง และเอื้อมมือไปหยิกใบหน้าเล็กๆ ของเฉินจื้อซิง

ตุบ

หยิงซวงซวงตบมือของเฉินเทียนเหลียง จ้องมองเขาอย่างจับผิด “หยุดบีบหน้าเด็กคนนี้สักทีเถอะ เดี๋ยวโตขึ้นมาจะชอบน้ำลายไหลซะก่อน..แถมเด็กคนนี้ยังอายุแค่สามเดือนเอง จะพูดได้ยังไง?”

เฉินเทียนเหลียงดึงมือกลับอย่างไม่ใส่ใจ “นั่นเป็นลูกของคนอื่น แต่ลูกของเราเป็นผู้มีลวดลายโบราณ 9 เส้น อย่าบอกว่าการพูดตอนสามเดือนเป็นเรื่องพิเศษ ถ้าเขาพูดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์..ข้าก็ไม่แปลกใจอะไร”

หลังจากพูดอย่างนั้น เฉินเทียนเหลียงก็ก้มลง มองไปที่เฉินจื้อซิงด้วยรอยยิ้ม

"เอาล่ะ เด็กน้อยพูดว่า 'พ่อ' ให้ข้าฟังหน่อยสิ"

เฉินจื้อซิงเหลือบมองเขา

“เอาล่ะ อย่าตระหนี่ไปเลย พ่อจะสอนเอง..เข้าใจไหม” เฉินเทียนเหลียงเปิดปากและพูดช้าๆ ว่า

“พ่อ..

"พูดตามสิ"

"ออ..อ่อ..พ่อ"

“อ้อ!” เฉินจื้อซิงพยักหน้าน้อยๆ ของเขา

"ดีๆๆ พูดใหม่อีกครั้งนะ..พ่อ~~"

"พ้อ"

"ใช่ๆ พ้อ..หืม? รอเดี๋ยวนะ!" ทันใดนั้นเฉินเทียนเหลียงก็ตระหนักได้ ดวงตาเบิกกว้างราวกับจานรอง แล้วพูดว่า

“ทะๆ..ที่รักดูเหมือนเขาจะพูดได้นะ!”

หยิงซวงซวงอดหัวเราะคิกคักไม่ได้เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอจึงอุ้มเฉินจื้อซิงขึ้นมาอย่างอ่อนโยนและพูดเบาๆ ว่า

"จื้อซิงน้อย เจ้าเป็นลูกของแม่นะ..เรียกแม่ได้ไหม?"

เฉินจื้อซิงมองหยิงหยี่ซวงซวง เดิมทีเขาตั้งใจจะพูดอยู่แล้ว แถมบัดนี้กลับพบโอกาสเสียที

ในช่วงเวลาต่อมา เฉินจื้อซิงก็พูดคำสองคำด้วยน้ำเสียงเหมือนเด็กทารกว่า "แม่"

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ร่างกายของหยิงซวงซวงสั่นสะเทือนราวกับโดนฟ้าผ่า

"เขา... เขาเรียกข้าว่าแม่! ฮ่าฮ่าฮ่า จื้อซิงเรียกข้าว่าแม่!"

หยิงซวงซวงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความดีใจ ทั้งหัวเราะและร้องไห้

ในโลกนี้ไม่มีใครสามารถแบ่งปันความรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจที่แม่รู้สึกเมื่อลูกเรียกเธอว่าแม่เป็นครั้งแรกได้อย่างแท้จริง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินเทียนเหลียงก็รีบเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “มาสิ เรียกว่า ‘พ่อ’ สิ”

"พ่อ"

เฉินเทียนเหลียงตกตะลึง ใบหน้าของเขาว่างเปล่าขณะที่เขาเปิดปาก และในที่สุดก็เลือกที่จะเงียบต่อไป

ด้านข้างหยิงซวงซวงอดหัวเราะคิกคักไม่ได้อีกครั้ง แล้วถามอย่างอดทนว่า "ที่รัก อยากกินอะไรไหม..แม่ทำให้ได้ หรืออยากออกไปเล่นข้างนอก?"

เฉินจื้อซิงพูดด้วยน้ำเสียงเด็กๆ ว่า “อ้าอากอ่านอังอือ”

ทันทีที่เขาพูด เฉินจื้อซิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อย

คำพูดของฉันมันเกิดอะไรขึ้น?

ทันใดนั้นเฉินจื้อซิงก็ตระหนักได้ว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับสายเสียงของเขาที่ยังไม่พัฒนาเต็มที่

อยากอ่านหนังสืองั้นหรือ?

หยิงซวงซวงตกตะลึงและตอบอย่างลังเลว่า "จื้อซิง เจ้าอยากอ่านหนังสืองั้นหรือ?"

เฉินจื้อซิงพยักหน้า

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยิงซวงซวงก็รู้สึกยินดีเล็กน้อย

นี่เขาอยากเรียนรู้การอ่านแล้วงั้นหรือ?

ตำนานเล่าว่าอัจฉริยะเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ บางคนเกิดมาพร้อมความรู้ เรื่องเช่นนี้ในตำนานก็เคยกล่าวไว้

หยิงซวงซวงคิดกับตัวเองและพูดว่า "จื้อซิง เจ้าอยากอ่านหนังสือประเภทไหนล่ะ?"

เฉินจื้อซิงพูดอย่างจริงจังด้วยใบหน้าเล็กๆ ของเขาว่า "ข้าอยากอ่านเกี่ยวกับการฝึกฝน"

“หนังสือเกี่ยวกับการฝึกฝน?”

หยิงซวงซวงตกตะลึงเล็กน้อย เพราะลูกของเธอยังเล็กมาก แต่รู้จักคำว่าฝึกฝนแล้วงั้นหรือ?

เธอหันไปมองเฉินเทียนเหลียงที่ยืนเอ่ออยู่ข้างๆ เธอ แล้วตะโกนออกมาทันทีว่า "ที่รักได้ยินไหม? เด็กน้อยอยากอ่านเกี่ยวกับการฝึกฝน"

เฉินเทียนเหลียงสะดุ้ง สติสัมปชัญญะกลับเข้าสู่ตัวและตอบว่า "ตกลง ตกลง ข้าจะไปที่ศาลาคัมภีร์ทันที"

หลายวันต่อมา

เฉินจื้อซิงพยายามจดจำคำศัพท์เป็นครั้งแรก และภายใต้ความเข้าใจท้าทายสวรรค์ของเขา เขาก็สามารถเชี่ยวชาญคำศัพท์ทั้งหมดได้ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน

จากนั้นเขาเริ่มแสดงสิ่งนี้ต่อหน้าเฉินเทียนเหลียงและหยิงซวงซวงทีละน้อย ทำให้พวกเขาค่อยๆ ยอมรับมันได้

ทั้งสองรู้สึกประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าแปลกประหลาดมากนัก

เมื่อเทียบกับออร่าราชาโดยกำเนิดและธรรมชาติศักดิ์สิทธิ์ของเฉินจ้าวเซิง ความพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กน้อยนี้ก็ดูไม่มากนัก

ในวันนี้เฉินจื้อซิงนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้โยกในห้อง ล้อมรอบไปด้วยกองหนังสือ

[ติ๊ง! หลังจากดู "เทคนิค 76 แก่นแท้" แล้ว คุณก็เข้าใจมันอย่างอย่างถ่องแท้ภายใต้ความเข้าใจท้าทายสวรรค์!]

[ติ๊ง! หลังจากดู "ดาบราชันย์" แล้ว คุณก็เชี่ยวชายมันจนชำนาญด้วยความเข้าใจท้าทายสวรรค์!]

[ติ๊ง! หลังจากดู "ชุดสะสมความเข้าใจอันแท้จริงของค่ายกล" แล้ว คุณได้เรียนรู้ค่ายกลสิบชุดภายใต้ความเข้าใจท้าทายสวรรค์!]

[ติ๊ง! หลังจากดู "บันทึกการเดินทางของปรมาจารย์หลิงมู่" คุณก็ท่องแผนที่อาณาจักรชางหยวนภายใต้ความเข้าใจท้าทายสวรรค์ได้แล้ว!]

[ติ๊ง! หลังจากดู "คำอธิบายหุบเขาราชาโอสถ" คุณได้รับรากฐานแห่งการเล่นแร่แปรธาตุภายใต้ความเข้าใจท้าทายสวรรค์!]

เสียงแจ้งเตือนเย็นๆ ดังก้องอยู่ในใจของเฉินจื้อซิงอย่างต่อเนื่อง

ความเร็วของเฉินจื้อซิงนั้นรวดเร็วมาก เกือบจะอ่านหนังสือจบเล่มทุกๆ ครึ่งก้านธูป

ในดวงตาของเขา อักษรรูนเต๋าอันยิ่งใหญ่จำนวนมากสั่นไหวและหมุนไปมา ดูศักดิ์สิทธิ์และไม่ใช่มนุษย์

ในขณะนี้เขาเป็นเหมือนฟองน้ำที่ถูกโยนลงไปในทะเลแห่งความรู้ โดยดูดซับข้อมูลจำนวนมหาศาลอย่างบ้าคลั่ง

ดาบเต๋า!

ธาตุเต๋า!

ค่ายกลเต๋า!

ความรู้มากมายเหลือเกิน!

ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับโลกนี้กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วและรวดเร็วอย่างน่าทึ่ง!

อีกสักครู่ต่อมา

เฉินจื้อซิงวางหนังสือเล่มสุดท้ายไว้ในมือพร้อมกับถอนหายใจยาวๆ

"อาณาจักรชางหยวนนี้กว้างใหญ่และครอบคลุมมากกว่าเมื่อเทียบกับโลกในเกม 'การฝึกฝนอันยิ่งใหญ่'"

ดวงตาของเฉินจื้อซิงเป็นประกายอยู่ตลอดเวลา

บางทีอาจเป็นเพราะในอดีตชาติของเขา เมื่อเล่นเกมเขาจะทำภารกิจหลักเพียงภารกิจเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้เจาะลึกเข้าไปในเบื้องหลังของเกมทั้งหมดจริงๆ

หลังจากอ่านหนังสือหลายเล่มจบ ในที่สุดเขาก็เข้าใจสิ่งใหม่ทั้งหมด

อาณาจักรชางหยวนทั้งหมดนั้นกว้างใหญ่เกินกว่าจะวัดได้

ด้านบนมีสามผู้อมตะผู้ยิ่งใหญ่ที่ครอบงำโลก โดยยืนอยู่บนเมฆอย่างอิสระ

ข้างล่างมีดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณหลายแห่งและตระกูลผู้ฝึกตนอยู่ร่วมกัน กำหนดความรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของโลก

นอกจากนี้นิกายพุทธแดนบริสุทธิ์ นิกายขงจื๊อ กลุ่มราชวงศ์อันรุ่งโรจน์ นิกายปีศาจ เต๋าปีศาจ วิญญาณชั่วร้าย เหล่านิกายและสำนักต่างๆ มากมายก็กระจายอยู่ทั่วอาณาจักรชางหยวน

เกือบทุกสิ่งที่โลกแฟนตาซีแบบดั้งเดิมควรมีมีอยู่ในอาณาจักรชางหยวนแห่งนี้ทั้งหมด

ตระกูลเฉินซึ่งอาศัยอยู่บนภูเขาจื่อเว่ยเคยเป็นหนึ่งในตระกูลอมตะที่ยิ่งใหญ่

ห้าพันปีก่อน บรรพบุรุษตระกูลเฉิน เฉินเสวียนเฟิง ไปถึงขอบเขตอมตะและตระกูลเฉินก็ทะยานขึ้นไปพร้อมกับเขา จนกลายเป็นตระกูลอมตะเช่นกัน

ในเวลานั้นนับเป็นช่วงแห่งความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่

อย่างไรก็ตามเมื่อบรรพบุรุษตระกูลเฉิน เฉินเสวียนเฟิง หายตัวไปเมื่อสามพันปีก่อน โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ ตระกูลเฉินก็ตกต่ำลงเป็นธรรมดา

เมื่อมองไปที่ตระกูลเฉินทั้งหมด ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้นำตระกูลเฉินเต้าหยานที่อยู่ในขอบเขตนิรวาน

ไม่ต้องพูดถึงขอบเขตอมตะเลย เพราะไม่แน่ชัดว่าตระกูลนี้จะมีขอบเขตสูงสุดหรือไม่

อย่างไรก็ตามด้วยความคุ้นเคยกับเนื้อเรื่องของเกม เฉินจื้อซิงรู้ดีว่าภายในดินแดนต้องห้ามบนภูเขาหลังบ้านของตระกูลนั้น ยังมีหลานของเฉินเสวียนเฟิงที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเป็นผู้มีพลังในขอบเขตสูงสุด

บุคคลนี้ยังเป็นตัวตนที่รักษาเสถียรภาพของตระกูลเฉินทั้งหมดอีกด้วย

เขาจำได้อย่างชัดเจน หลังจากการตายของ NPC ตัวร้ายอย่างเฉินจื้อซิงในเนื้อเรื่องหลัก

เมื่อตระกูลเฉินปะทะกับพระเอกโดยไม่ยอมประนีประนอมเนื่องมาจากเฉินจื้อซิง บรรพบุรุษขอบเขตสูงสุดของตระกูลเฉินจึงปรากฏตัวสู่โลก

เนื่องจากพระเอกได้รับความโปรดปรานจากนักบุญหญิงของตระกูลเต๋าอมตะ นักบุญหญิงผู้นี้จึงขอให้บรรพบุรุษของตระกูลเต๋าอมตะช่วยพระเอก โดยให้เขาสังหารบรรพบุรุษบนภูเขาจื่อเว่ย

ตระกูลเฉินกลายเป็นบันไดสำหรับการเติบโตของตัวเอก ก่อนจะพังทลายและแตกสลายไปในที่สุด

“ข้าต้องรีบแล้ว..”

ดวงตาของเฉินจื้อซิงมีประกายสีอันครุ่นคิด

ถ้าเขานั่งรอความตายจนกว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปถึงขั้นที่ทำให้พระเอกไม่พอใจ บางทีอาจจะสายเกินไปเสียแล้ว

เขาต้องคว้าโอกาสนี้ก่อนที่พระเอกจะกางปีกออกเต็มที่และยังไม่สามารถเชื่อมต่อกับนักบุญหญิงเต๋าอมตะ ในการกำจัดพระเอกให้ได้

การทำเช่นนั้นไม่ว่าจะเป็นชะตากรรมของเขาหรือชะตากรรมของพ่อแม่ของเขาก็สามารถเขียนขึ้นใหม่ได้

"พูดอีกอย่างก็คือ..ตอนนี้ข้ากำลังแข่งกับพระเอกที่ยังไม่มีใครรู้จักอยู่ที่ไหนสักแห่งสินะ.."

ดวงตาของเฉินจื้อซิงเป็นประกายด้วยความตระหนักรู้….