บทที่ 232 วีวี สามตัว

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 232 วีวี สามตัว

รหัสผ่าน?

ทำไมต้องมีรหัสผ่านอีกแล้วเนี่ย? หลินเสวียนได้ยินคำสองคำนี้แล้วถึงกับปวดหัวเลยทีเดียว

ตั้งแต่ปลายปีที่แล้วที่เขาฝันเห็นตู้เซฟในโกดังธนาคารครั้งแรก เขาก็วนเวียนอยู่กับรหัสผ่านมาตลอด ไม่ใช่รหัสผ่านนี้ก็รหัสผ่านนั้น ไม่ใช่ตัวเลขนี้ก็ตัวเลขนั้น บอกเลยว่าเขาเกลียดเกมไขปริศนานี้สุด ๆ

แต่ว่า…

เขามองไปที่ดวงตาสีเขียววาว ๆ ของหุ่นยนต์เก็บขยะ เมื่อนึกถึงว่านี่คือหุ่นยนต์ที่จ้าวอิงจวิ้นฝากไว้ให้ แสดงว่ามันขอรหัสผ่านจากเขาที่นี่ ย่อมมีความหมายแฝงอยู่แน่ ๆ

เขาหันไปมองสิ่งที่อยู่ข้าง ๆ นั่นคือวีวี ศูนย์กลางควบคุมอัจฉริยะรุ่นแรกของเมืองไรน์ลอยฟ้า ดูเก่าแต่ก็ล้ำสมัย

สิ่งก่อสร้างใหญ่โตขนาดตึกหลายหลัง ดูเหมือนกลุ่มคอมพิวเตอร์ที่มีเทคโนโลยีสูงมาก นั่นคือศูนย์กลางควบคุมเมืองไรน์ลอยฟ้าทั้งเมืองนั่นเอง

หลินเสวียนนึกถึงเรื่องนี้มานานแล้ว เมืองลอยฟ้าแห่งนี้มีระบบอัตโนมัติและปัญญาประดิษฐ์สูงขนาดนี้ ต้องมีระบบควบคุมคอมพิวเตอร์ที่ทรงพลังเป็นแน่

ฝูงยานพาหนะรูปทรงปลาพุ่งวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว หุ่นยนต์ใหญ่เล็กเคลื่อนไหวซับซ้อนในเมือง… อุปกรณ์ต่าง ๆ ทำงานเร็วมาก ถ้าเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย ก็จะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงบนท้องถนนอย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงความเสียหายทางทรัพย์สิน การสูญเสียชีวิตก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นเมืองนี้จึงต้องมีศูนย์กลางควบคุมที่ทรงพลัง เพื่อควบคุมและรักษาการทำงานอัจฉริยะของเมืองทั้งเมือง

ตอนนี้ดูเหมือนว่าคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาและซับซ้อนตรงหน้าเขา นั่นแหละคือศูนย์กลางควบคุมรุ่นแรกของเมืองไรน์ลอยฟ้า และชื่อของมัน…ก็บังเอิญเหลือเกิน ที่ชื่อว่า วีวี เช่นกัน

หลินเสวียนมองหุ่นยนต์เก็บขยะที่ติดแน่นอยู่กับข้อเท้าตัวเอง แล้วหันไปมองคอมพิวเตอร์ยักษ์สูงหลายสิบเมตร ก่อนจะก้มลงมองรองเท้าตัวเองอีกครั้ง……

พวกมันทั้งสามตัวเป็นวีวี และทุกตัวก็ชื่อวีวี

ตอนนี้พวกมันมารวมตัวกัน ในเกมน่าจะรวมกันเป็นวีวีสองดาวแล้ว

ช่วงเวลานี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

เมื่อหุ่นยนต์เก็บขยะขอรหัสผ่านในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้……นั่นหมายความว่า เบาะแสของรหัสผ่านน่าจะมีความเป็นไปได้สูงที่จะซ่อนอยู่ในสิ่งมหึมา นั่นคือ ซูเปอร์อัจฉริยะวีวี ตรงหน้าเขาคนนี้นี่แหละ

หลินเสวียนหันไปมองแผ่นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งมีรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งจัดแสดงชิ้นนี้อยู่

คำอธิบายยาวมาก……

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ เหมือนที่หลินเสวียนคาดเดาไว้

การสร้างเมืองไรน์ลอยฟ้าทั้งหมด มีปัญหาสำคัญอยู่สามอย่าง

ปัญหาแรก คือโครงสร้างอาคารและฐานรากของเมือง เหล็กเส้นและคอนกรีตธรรมดาไม่สามารถรับน้ำหนักมหาศาลแบบนี้ได้ และรับแรงขับดันมหาศาลจากเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันไม่ได้ด้วย

ตอนนี้ดูเหมือนว่า……เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันควบคุมได้นี้ จะใช้เทคโนโลยีที่หลินเสวียนไม่เคยได้ยินมาก่อน นั่นคือ ฟิวชันแบบเย็น

ก่อนหน้านี้ ตอนที่ศาสตราจารย์ลียงเสียชีวิต เขาก็เคยค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับนิวเคลียร์ฟิวชันควบคุมได้มากมาย แต่กลับแทบไม่มีการกล่าวถึงเรื่องฟิวชันแบบเย็นเลย

คาดว่าเทคโนโลยีใหม่นี้ น่าจะถูกคิดค้นขึ้นในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า และจากผลลัพธ์ที่ได้ ไม่ว่าจะเป็นความเสถียรหรือความปลอดภัย ก็เหนือกว่าแบบนิวเคลียร์ฟิวชันแบบอุณหภูมิสูงแบบดั้งเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้น เพื่อให้เมืองลอยฟ้าแข็งแกร่งพอรับน้ำหนัก แรงดึงดูด แรงกดดัน และแรงขับ ฐานรากจึงสร้างจากโลหะผสมฮาฟเนียมทั้งหมด

แม้โครงการนี้จะซับซ้อนและยุ่งยาก แต่เทียบกับอีกสองปัญหาหลักแล้ว… ก็ไม่ได้ยากมากนัก

ปัญหาที่สอง คือการสร้างเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบเย็นกว่า 6,000 เครื่อง ซึ่งเป็นหัวใจหลักของการสร้างเมืองลอยฟ้า หากขาดแรงขับมหาศาลจากเครื่องยนต์เหล่านี้ เมืองลอยฟ้าก็ไม่มีทางขึ้นสู่ท้องฟ้าได้

เงินทุนมหาศาลที่ใช้ไปในส่วนนี้ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้บริษัทแม่ยักษ์ใหญ่แห่งโลกอย่างไรน์ล้มละลาย มันสิ้นเปลืองและยากลำบากกว่าการสร้างเมืองเสียอีก

แต่โชคดีที่ประธานบริษัทไรน์ จ้าวอิงจวิ้น สามารถเอาชนะอุปสรรคนับไม่ถ้วน และพาบริษัทฝ่าฟันวิกฤตนี้มาได้ อย่างน้อยก็ทำให้ไรน์อยู่รอดจนกว่าเมืองลอยฟ้าจะขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจึงล้มละลาย

ส่วนปัญหาที่สามในการสร้างเมืองลอยฟ้า…

อยู่ที่【ระบบควบคุมกลาง】

เมืองลอยฟ้าไม่ใช่แค่เมืองอัจฉริยะเท่านั้น

แต่ยังต้องควบคุมสถานะของเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันกว่า 6,000 เครื่องแบบเรียลไทม์อีกด้วย

เพราะไรน์ เมืองลอยฟ้ามันบินอยู่บนฟ้า โดยพื้นฐานแล้วไม่ต่างจากว่าว แค่หนักกว่าว่าวทั่วไปเท่านั้น

ตัวเมืองอยู่สูงในชั้นโทรโพสเฟียร์ มีพื้นที่ผิวสัมผัสกับลมมหาศาลและไม่สม่ำเสมอ และการกระจายน้ำหนักของตัวเมืองก็เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

ดังนั้น…

หากไม่มี【สมองกลควบคุมกลาง】ที่ทรงพลังคอยปรับแต่งทิศทางและแรงขับของเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันทั้ง 6,000 เครื่องอยู่ตลอดเวลา… เพียงแค่พลาดเล็กน้อย เมืองลอยฟ้าอาจจะเอียง หรือแม้กระทั่งคว่ำกลางอากาศก็เป็นได้

ด้วยเหตุนี้ สมองกลควบคุมกลางที่สามารถควบคุมและบำรุงรักษาเมืองลอยฟ้าทั้งเมืองจึงกลายเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของโครงการนี้

เพื่อสร้างปัญญาประดิษฐ์สุดยอดระดับนี้ นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะมากมายทุ่มเทอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ใช้เวลาหลายชั่วอายุคนรวมกันมากกว่า 200 ปี จึงสร้างระบบควบคุมอัจฉริยะรุ่นแรกของเมืองไรน์ลอยฟ้าเสร็จสมบูรณ์——

วีวี

คำอธิบายระบุชัดเจนว่า ชื่อวีวีนี้เป็นชื่อที่จ้าวอิงจวิ้นตั้งให้ เป็นชื่อสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงตอนสาว ๆ และรักมันมาก

「ฮะ？」

หลินเสวียนได้แต่หัวเราะออกมาเมื่อเห็นตรงนี้

วีวีเป็นสุนัขที่จ้าวอิงจวิ้นเลี้ยง?

ไม่ใช่แน่ ๆ …

วีวีไม่ใช่ตัวเขาเองเหรอ?

เรื่องสุนัขนี่มันอะไรกัน?

ลูกสุนัขตัวน้อย ๆ งั้นเหรอ?

หลินเสวียนได้แต่สับสน…

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วสลัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้งไป เผื่อจ้าวอิงจวิ้นจะเคยเลี้ยงสุนัขจริง ๆ ก็ได้

《ตัวเอกในเกมCyberpunk2077 ชื่อ V ทำไมสุนัขของเธอถึงจะชื่อวีวีไม่ได้ล่ะ?

อย่างน้อยตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นสมองกลหลักของเมืองไรน์ลอยฟ้า หรือหุ่นยนต์เก็บขยะที่หนีบเขาอยู่ตอนนี้… ชื่อวีวีของพวกมันล้วนมีที่มาที่ไป แต่เขากลับคลุมเครือ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร ต้องคอยแต่เดา

หลินเสวียนอ่านคำอธิบายบนแผงอิเล็กทรอนิกส์ต่อไป

ระบบควบคุมอัจฉริยะรุ่นแรกนี้ โดยพื้นฐานแล้วก็คือคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมา นั่นคือปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงนั่นเอง

โครงสร้างและตรรกะของมันล้ำหน้ามากทีเดียว การเรียนรู้แบบวนซ้ำและการจำลองข้อมูลอย่างต่อเนื่อง ทำให้ความฉลาดของมันเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด เมืองไรน์ลอยฟ้าก็ขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อย่างมั่นคง กลายเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของโครงการมหาอัศจรรย์แห่งศตวรรษนี้

ต่อมา ความเร็วในการวนซ้ำ เรียนรู้ และปรับปรุงตนเองของวีวี ศูนย์กลางสมองกล ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งวันหนึ่ง…มันหลุดพ้นจากสื่อบันทึกข้อมูล กลายเป็นกระแสข้อมูลมหาศาลที่แผ่ขยายไปทั่วเครือข่ายของเมืองไรน์ลอยฟ้า

หาตัวมันไม่เจอ แต่ก็เหมือนมีมันอยู่ทุกหนทุกแห่ง

แรกเริ่ม หลายคนกังวลว่า ปัญญาประดิษฐ์ทรงพลังที่พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้งเช่นนี้ จะคุกคามมนุษยชาติหรือไม่

แต่ต่อมาก็พิสูจน์แล้วว่าความกังวลนั้นไม่จำเป็น

เพราะจ้าวอิงจวิ้น ผู้สร้างเมืองไรน์ลอยฟ้า ได้คาดการณ์และป้องกันไว้ล่วงหน้า

เธอใส่กุญแจที่ไขไม่ออกให้วีวี กุญแจที่ทำให้มันไม่อาจออกจากเมืองไรน์ลอยฟ้าไปได้ตลอดกาล พร้อมกันนั้น เธอยังล็อกตรรกะพื้นฐานของมันไว้กับ ‘กฎสามข้อของหุ่นยนต์’ ตลอดกาล:

ข้อแรก หุ่นยนต์ห้ามทำร้ายมนุษย์ หรือยืนดูเฉย ๆ ขณะที่มนุษย์กำลังตกอยู่ในอันตราย

ข้อสอง หุ่นยนต์ต้องเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์ เว้นแต่คำสั่งนั้นจะขัดแย้งกับข้อแรก

ข้อสาม หุ่นยนต์ต้องปกป้องการดำรงอยู่ของตนเอง ตราบใดที่การปกป้องนั้นไม่ขัดแย้งกับข้อแรกและข้อสอง

กฎสามข้อของหุ่นยนต์นี้ เป็นสิ่งที่ไอแซค อสิมอฟ นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อดังชาวอเมริกัน ได้กล่าวถึงไว้ในผลงานเรื่อง ‘ข้าคือหุ่นยนต์’

โดยพื้นฐานแล้ว มันเป็นเพียงแค่สิ่งประดิษฐ์ทางวรรณกรรมธรรมดา ๆ

แต่เสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนิยายวิทยาศาสตร์ก็คือ…ในระดับหนึ่ง มันสามารถให้แนวทางในการพัฒนาทางด้านวิทยาศาสตร์ สังคม และแนวคิดของมนุษยชาติในอนาคตได้จริง

นี่คือสิ่งที่แนวคิดอื่น ๆ ทำไม่ได้

เมืองลอยฟ้าไรน์ได้ขึ้นสู่ท้องฟ้ามาจนถึงปัจจุบัน และมันก็ทำงานได้อย่างเสถียรมายาวนานกว่า 200 ปีโดยไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ เลย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความสามารถของวีวี ปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูง นั่นเอง เพราะความทุ่มเทของมัน จึงทำให้ครอบครัวนับสิบล้านครอบครัวในเมืองลอยฟ้าไรน์ได้อยู่อย่างมีความสุขและปลอดภัย

ด้วยเหตุนี้ ชาวเมืองลอยฟ้าทุกคนจึงรักและขอบคุณวีวี เหมือนกับที่พวกเขานับถือจ้าวอิงจวิ้น

……

ข้อมูลบนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ก็จบลงเพียงเท่านี้

หลินเสวียนก็เข้าใจเสียทีว่า วีวี สมองกลกลางของเมืองลอยฟ้า และปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงตัวนี้มันคืออะไรกันแน่

มันก็คล้าย ๆ กับสิ่งที่มักปรากฏในภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ไซไฟหลาย ๆ เรื่องนั่นแหละ

ถึงแม้ว่าในปี 2023 ซึ่งเป็นปีที่หลินเสวียนอาศัยอยู่ เทคโนโลยี AI ก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่มี AI อัลฟาโกะที่แม้แต่สุดยอดนักเล่นโกะของมนุษย์ยังเอาชนะไม่ได้ ยังมี AI รุ่นใหญ่ ๆ อีกมากมายที่พัฒนาอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ไปเรื่อย ๆ

หลินเสวียนก็เคยได้รู้จักมาบ้างเล็กน้อยในโลกความเป็นจริง…

จริง ๆ แล้ว เทคโนโลยี AI ของมนุษย์ไม่ควรพัฒนาช้าขนาดนี้เลย

ตามการคาดการณ์ของอลัน·แมธิสัน·ทัวริง พ่อแห่งปัญญาประดิษฐ์ มนุษย์น่าจะประดิษฐ์ปัญญาประดิษฐ์ที่มีความคิดคล้ายมนุษย์และสามารถผ่านการทดสอบทัวริงได้ ราว ๆ ปี 2000 แล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่า ตั้งแต่คอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ถือกำเนิดขึ้น มนุษย์เราก็พัฒนาเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ผิดทางมาตลอด จนกระทั่งมีการสร้างเครือข่ายประสาทเทียม หรือก็คือแบบจำลองการคำนวณที่เลียนแบบเครือข่ายเซลล์ประสาทในสมอง นั่นจึงนับเป็นการกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง เพียงไม่กี่ปีก็ตามทันช่วงเวลาที่เสียไปหลายสิบปีได้แล้ว

「งั้นก็……」

หลินเสวียนมองถังขยะหุ่นยนต์ที่ดวงตาสีเขียวสว่างวาบ จ้องเขม็งมาที่ตัวเอง พร้อมกับพูดซ้ำ ๆ ให้ใส่รหัสผ่าน

เพราะมันก็เรียกว่าวีวีเหมือนกัน

งั้นรหัสผ่านนี้ น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับวีวีปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงตัวนี้นี่เอง?

นึกถึงเมืองไรน์ลอยฟ้า ซึ่งเดิมทีเคยเป็นบริษัทไรน์ที่เขาเป็นผู้ก่อตั้ง ถึงแม้ปัจจุบันบริษัทนี้จะไม่เหลืออยู่แล้วก็ตาม แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ล้วนมาจากบริษัทใหญ่โตแห่งนี้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมจ้าวอิงจวิ้นถึงได้กลายมาเป็นเจ้าของบริษัทไรน์ และไม่รู้ว่าทำไมประวัติและการมีอยู่ของเขาถึงได้ถูกลบออกไปอย่างสิ้นเชิง

แต่ว่า……

ประวัติศาสตร์ก็คือประวัติศาสตร์

สิ่งที่เกิดขึ้นจริง มันก็มีอยู่จริง—

บริษัทไรน์ เป็นบริษัทที่ฉันก่อตั้งขึ้นมาเอง

นี่คือประวัติศาสตร์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

วันที่ 20 พฤษภาคม

หลินเสวียนนึกย้อนกลับไปในเช้าวันนั้น เช้าวันที่เขาส่งใบลาออก ในห้องทำงานชั้น 22 ของบริษัท MX จ้าวอิงจวิ้นถือปฏิทินอยู่ข้างหนึ่ง ใช้นิ้วอีกข้างชี้ไปที่วันที่บนปฏิทิน แล้วมองเขายิ้ม ๆ

「อย่างนั้นก็หมายความว่า……วันนี้สำหรับคุณ น่าจะเป็นวันที่น่าจดจำวันหนึ่งสินะ」

「วันที่ 20 พฤษภาคม 2566 คุณก้าวออกไปสู่ก้าวที่ทรงคุณค่าที่สุดในชีวิต พบเจอกับสิ่งที่คุณอยากทำจริง ๆ ตั้งชื่อบริษัทที่คุณชอบ ฉันดีใจกับคุณจริง ๆ 」

「ไม่ว่าอนาคต บริษัทของคุณจะประสบความสำเร็จขนาดไหน จะไปถึงจุดไหน จะเติบโตใหญ่โตขนาดไหน แต่โดยรวมแล้ว ในวันนี้… บริษัทไรน์ ได้ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว」

ใช่แล้ว

หลินเสวียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

สำหรับชื่อไรน์ สำหรับชีวิตของตัวเอง ถ้าจะให้พูดถึงวันที่ทรงคุณค่าที่สุด…

นอกจากวันเกิดแล้ว ก็ต้องเป็นวันที่ตั้งชื่อบริษัทไรน์นี่แหละ

วันก่อตั้งบริษัทไรน์อย่างเป็นทางการ วันที่ประกาศต่อสาธารณะ คือวันเปิดตัวและตัดริบบิ้น ไม่ใช่ 20 พฤษภาคม

อย่างที่จ้าวอิงจวิ้นพูด นี่คือวันสำคัญที่เป็นของตัวเองโดยเฉพาะ

นี่คือก้าวแรกที่ตัวเองก้าวออกไปจริง ๆ ;

คือจุดเริ่มต้นที่ตัวเองค้นพบจุดหมายในชีวิต และพร้อมที่จะพยายามเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เคยเป็นเหมือนนรกทั้งมวล

「กรุณาป้อนรหัสผ่าน！」

เสียงเครื่องจักรกลไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม หุ่นยนต์ถังขยะจ้องมองตัวเองอย่างว่างเปล่า

หลินเสวียนหันหลังกลับ

ต่อหน้าสิ่งมหึมาปัญญาประดิษฐ์วีวี วีวีหนึ่งตัว กำลังมองดูวีวีอีกตัวหนึ่ง：

「รหัสผ่านคือ……」

หลินเสวียนกระซิบเบา ๆ ว่า：

「20230520。」

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_