บทที่ 195 ฟ้าลิขิตให้พบกันอีก

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook

บทที่ 195 ฟ้าลิขิตให้พบกันอีก

งานเลี้ยงฉลองที่สถานีตำรวจกินเวลานานทีเดียว ก่อนที่ทุกคนจะทยอยกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ

เห็นได้ชัดว่า…

ช่วงก่อนหน้านี้ เพื่อนร่วมงานที่สถานีตำรวจตงไห่ ต่างเผชิญกับแรงกดดันอย่างหนัก ทั้งในสกายเน็ตและกล่องรับเรื่องร้องเรียน เต็มไปด้วยคำตำหนิติเตียนมากมายนับไม่ถ้วน

แต่ทั้งหมดนั้นก็ผ่านพ้นไปแล้ว

เมื่อรวบรวมหลักฐานในคดีต่าง ๆ เสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะได้รับคำชมเชย เสียงปรบมือ และการยกย่อง

นับจากนี้เป็นต้นไป ทีมสืบสวนคดีสวี่หยุนก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว

ชื่อยังคงอยู่ แต่ความจริงแล้วก็ถูกยุบไปแล้ว

เพราะคดีคลี่คลายแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องคงทีมไว้

สมาชิกคนอื่น ๆ ก็กลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมของตน ทุกคนในสถานีตำรวจต่างทุ่มเททำงานสรุปคดีฆาตกรรมต่อเนื่องชุดนี้

หลินเสวียนมาถึงห้องพักสองคนนอนที่เคยอาศัยอยู่

เนื่องจากทีมสืบสวนถูกยุบไปแล้ว เขาจึงควรย้ายออกจากที่นี่ได้แล้ว

ที่จริง ที่นี่เงียบเหงาไปหลายวันแล้ว ของใช้ของจี้หลินหายไปหมดแล้ว เขาเอาไปทั้งหมดตอนไปญี่ปุ่น ถึงแม้ของใช้ส่วนตัวของหลินเสวียนจะยังอยู่ที่นี่ แต่เขาก็ไม่ได้พักที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว

เขาเปิดไฟในห้อง

ห้องที่ว่างเปล่าทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจ

ตอนนี้ ทุกคนต่างคิดว่า ละครสยองขวัญเรื่องนี้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

แต่เขารู้

มันยังไม่จบ

ละครเรื่องนี้ ก่อนจะถึงฉากจบ…ยังขาดฉากสุดท้ายอยู่

สุดท้ายแล้ว นักแสดงฝ่ายไหนที่จะได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชม ก็ขึ้นอยู่กับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายนี้

หลินเสวียนเก็บของใส่กระเป๋า ปิดไฟ และหันไปมองห้องที่เคยอยู่ร่วมกับจี้หลินมาครึ่งเดือนสุดท้ายอีกครั้ง…

ปัง

ปิดประตูลงแล้ว…

……

บริษัท MX ชั้น 22 ห้องทำงานของจ้าวอิงจวิ้น

หลินเสวียนวางกุญแจรถเฟอร์รารี่รุ่นคลาสสิกที่สืบทอดกันมาบนโต๊ะทำงานของจ้าวอิงจวิ้น

「ใช้เสร็จแล้วเหรอ？」

จ้าวอิงจวิ้นเงยหน้าขึ้น มองหลินเสวียนพลางยิ้มบาง ๆ

「คุณใช้มันทำเรื่องใหญ่จริง ๆ ด้วย」

「คุณได้ยินแล้วเหรอ？」

「แน่นอน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ลือกันไปทั่วแล้ว ถึงตำรวจยังไม่แถลงข่าวอย่างเป็นทางการ แต่ฉันว่าทั้งเมืองคงรู้กันหมดแล้ว」

จ้าวอิงจวิ้นวางคางบนมือ มองหลินเสวียน

「ทางสถานีตำรวจเมืองตงไห่คงยกย่องคุณเป็นฮีโร่ไปแล้วล่ะมั้งเนี่ย? คุณกำจัดปัญหาใหญ่ให้พวกเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย」

「ก็ต้องขอบคุณรถคันนี้ด้วยแหละครับ」หลินเสวียนชี้ไปที่กุญแจรถบนโต๊ะ

「ถ้าไม่มีรถดี ๆ คันนี้ อาจจะโดนพวกนั้นทิ้งห่างไปแล้ว ก็คงไม่ได้รับเครดิตนี้มาหรอกครับ」

「ดูเหมือนคุณจะชอบขับรถจริง ๆ นะ」

「ก็ประมาณนั้นแหละครับ」

หลินเสวียนยิ้ม

「นี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ผมถนัดที่สุดในโลกนี้แล้วล่ะครับ」

「งั้นคุณก็ถ่อมตัวเกินไปแล้วล่ะ」

จ้าวอิงจวิ้นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหาร มองหลินเสวียน

「คุณเก่งและมีความสามารถมากมาย นี่ทุกคนก็เห็นตรงกันหมด เหมือนที่เขาว่ากันว่าม้าดีต้องมีอานดี รถคันนี้ ถ้าคุณชอบก็เอาไปขับเลย ฉันไม่ได้ขับบ่อยอยู่แล้ว มีคนขับประจำอยู่แล้ว」

「ไม่ ๆ ๆ ทุกครั้งที่ได้ใช้รถของคุณมันเลยเถิดไปทุกที ผมเกรงใจจริง ๆ 」

หลินเสวียนโบกมือปฏิเสธ แล้วก็พูดถึงเรื่องสำคัญในวันนี้：

「ขอบคุณมากนะครับที่ให้ยืมรถ คุณไว้ใจผมจริง ๆ ผมก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณได้ แต่เพื่อนแนะนำร้านอาหารร้านนึงมา ว่าอร่อยมาก ว่างวันไหน ผมขอเลี้ยงผมวคุณได้ไหม？」

「อืม…………」

จ้าวอิงจวิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มหวาน：

「เลี้ยงข้าวไม่ต้องแล้ว ถ้าคุณอยากขอบคุณจริง ๆ ลองเปลี่ยนวิธีอื่นดูไหม？」

「วิธีอื่นเหรอ？」

หลินเสวียนงง：

「แล้ว…ผมต้องทำอะไร？」

จ้าวอิงจวิ้นโน้มตัวเข้ามา ยิ้มพร้อมกับเล่นกุญแจรถเฟอร์รารีบนโต๊ะ：

「ได้นั่งรถคุณไปแบบสุดเหวี่ยงมาสองรอบแล้ว ทำให้ฉันสนใจกีฬาที่มันเร้าใจแบบนี้ขึ้นมาเหมือนกัน」

「เอาเป็นว่า…คุณสอนฉันขับรถหน่อยสิ? ฉันว่าการดริฟท์ การแซงแบบความเร็วสูง มันน่าสนใจดีนะ」

หลินเสวียนกระพริบตา ไม่เคยคิดเลยว่าจ้าวอิงจวิ้นจะขออะไรแบบนี้

「คุณแน่ใจนะ? การซิ่งรถมันอันตรายนะ」

「แน่นอนว่าไม่ใช่บนถนนหลวงหรอกค่ะ。」จ้าวอิงจวิ้นยกมือขึ้นแสดงท่าทางไม่แน่ใจว่าจะอธิบายยังไง：

「ในสนามแข่งสิคะ ที่นั่นปลอดภัยกว่าเยอะ คุณเคยโชว์ฝีมือสุดยอดมาแล้วครั้งนึง ฉันเลยสนใจไปหาข้อมูลเพิ่มเติมด้วย อยากลองด้วยตัวเองดูบ้างจริง ๆ 」

หลินเสวียนพยักหน้ารับ

เพราะวันนี้เขาถือโอกาสมาขอบคุณจ้าวอิงจวิ้นที่ยืมรถให้ และคำขอของเขาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สำหรับหลินเสวียนแล้วเป็นเรื่องเล็กน้อย จึงตอบตกลงไปตรง ๆ ：

「งั้นไม่มีปัญหาครับ พรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว เราไปสนามแข่งรถเทียนม่ากันดีไหมครับ? ที่นั่นเปิดให้ฝึกซ้อมขับรถตลอด และมีสนามแข่งหลายสนาม จองคิวได้ง่ายด้วยครับ」

「ไม่มีปัญหาเลยค่ะ」

จ้าวอิงจวิ้นยิ้มแล้วพยักหน้า：

「พรุ่งนี้เจอกันนะคะ」

……

บรืนนน！！！！！！！！

เสียงคำรามของเฟอร์รารี่ลาเฟอร์รารี่ที่ใช้รอบเครื่องสูงในเกียร์ต่ำ ปล่อยควันดำจากการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ออกมา แล่นอยู่บนสนามแข่งหมายเลข 2 ของสนามแข่งรถเทียนม่า เมืองตงไห่

วันนี้จ้าวอิงจวิ้นเหมาสนามแข่งทั้งสนามไว้ เพื่อใช้ฝึกซ้อมขับรถ

ตอนนี้เป็นช่วงปิดฤดูกาลแข่งรถ สนามแข่งรถทุกแห่งจึงค่อนข้างว่าง มีทั้งรถแต่งและรถสปอร์ตหลายคันมาทดสอบรถกัน แต่การเหมาสนามแข่งทั้งสนามไว้ใช้คนเดียวแบบนี้ไม่ค่อยมีให้เห็น พูดได้เลยว่า……จ้าวอิงจวิ้นนี่รวยไม่ธรรมดาจริง ๆ

「ใช่แล้วครับ รักษารอบเครื่องแบบนี้ไว้ และมองดูที่เข็มวัดรอบเครื่องด้วยนะครับ」

หลินเสวียนนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองจ้าวอิงจวิ้นที่กำพวงมาลัยแน่น แล้วบอกว่า

「เวลาซิ่งรถนะ ความเร็วไม่ใช่เรื่องสำคัญ ความเร็ววัดได้ด้วยตาและการรับรู้ของร่างกาย แต่รอบเครื่องยนต์นี่สิ ต้องจับตาตลอด สำหรับมือใหม่หัดซิ่ง การดูรอบเครื่องยนต์มันยาก เลยต้องคอยมองที่เกจวัดรอบเครื่องยนต์อยู่เสมอ」

จ้าวอิงจวิ้นพยักหน้ารับ

ตอนนี้รถวิ่งเร็วมาก… เธอไม่เคยขับรถเร็วขนาดนี้มาก่อน เลยรู้สึกตื่นเต้นมาก

จึงตั้งใจขับขึ้นมาทันที มองไปข้างหน้าไม่กระพริบ และคอยเหลือบไปมองเกจ์วัดรอบเครื่องยนต์เป็นระยะตามที่หลินเสวียนแนะนำ

นี่เป็นประสบการณ์ใหม่ของเธอเลย

ก่อนหน้านี้ขับรถมานาน เธอก็ไม่เคยสนใจเกจ์วัดรอบเครื่องยนต์ และไม่เข้าใจว่าข้อมูลที่ดูเหมือนไม่มีผลอะไรกับการขับรถแบบนี้ ทำไมต้องเอามาแสดงให้คนขับดูด้วย

พอหลินเสวียนอธิบาย เธอก็เลยเข้าใจ การควบคุมรถที่ยาก ๆ ทำได้โดยการใช้เกียร์ต่ำแล้วเพิ่มรอบเครื่องยนต์ รอบเครื่องยนต์ที่ต่างกัน ก็จะได้ความคล่องตัวที่ต่างกัน นี่แหละคือสิ่งที่ต้องใช้ทั้งประสาทสัมผัสและการปรับตัว

วันนี้จ้าวอิงจวิ้นแต่งตัวสวยสะดุดตา เป็นแบบที่หลินเสวียนไม่เคยเห็นมาก่อน

เพื่อความปลอดภัยในการขับรถ เธอเลยถอดรองเท้าส้นสูงที่ติดแน่นกับเท้าเหมือนหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันออก แล้วใส่รองเท้าสำหรับขับรถแข่ง และเสื้อผ้าก็เปลี่ยนจากแบบพลิ้ว ๆ มาเป็นชุดขับรถแข่งแบบรัดรูปแทน

เธอถอดเครื่องประดับออกหมดทุกชิ้น รวมถึงต่างหูคู่ใจสุดเก๋ เพราะพวกมันอันตรายมากเวลาแข่งรถ

จริง ๆ แล้ว จ้าวอิงจวิ้นควรใส่หมวกกันน็อคด้วย แต่หนึ่งคือวันนี้แค่ซ้อม สองคือสำหรับมือใหม่ หมวกกันน็อคจะบดบังทัศนวิสัย และทำให้คอรับน้ำหนักไม่ไหว ยิ่งอันตรายกว่าเดิม

ดังนั้น วันนี้จ้าวอิงจวิ้นจึงไม่ใส่หมวกกันน็อค แต่ใช้เข็มขัดนิรภัยแบบมืออาชีพแทน เส้นผมยาวสีดำเงางามถูกมัดรวบสูงเป็นหางม้า ดูสง่าและคล่องตัวเป็นที่สุด

「ดีมาก การขับรถความเร็วสูงบนทางตรงง่ายแค่นี้เอง แต่ห้ามเปลี่ยนเกียร์ขึ้นเด็ดขาด ต้องใช้เกียร์ต่ำรอบสูงเท่านั้นถึงจะรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดบนถนนได้ทัน อยากขับเก่ง ต้องเปลี่ยนเกียร์ต่ำแล้วเพิ่มรอบเครื่องยนต์ให้ทันเวลา」

「ต่อไปก็คือการรับรู้แรงเหวี่ยงในโค้ง แล้วก็ทำการดริฟท์ตามไป」

จ้าวอิงจวิ้นเริ่มรู้สึกประหม่า แต่หลินเสวียนยังคงดูสบาย ๆ ยิ้ม ๆ แล้วอธิบายต่อว่า：

「เฟอร์รารี่อาจไม่มีเบรกมือ แต่การดริฟท์ไม่จำเป็นต้องใช้เบรกมือเสมอไป หลักการสำคัญของการดริฟท์คือการทำให้ล้อหลังปัด ถ้าไม่มีเบรกมือ เราก็ใช้ความเร็วสูง ลดเกียร์ลงทันที เหยียบคันเร่งแรง ๆ เพื่อเพิ่มรอบเครื่องยนต์ของล้อหลัง แบบนี้แรงเสียดทานระหว่างล้อหลังกับพื้นถนนก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ล้อลื่นไถล และดริฟท์สำเร็จ」

「ค…คุณพูดได้สบาย ๆ จังเลยนะ」

จ้าวอิงจวิ้นหัวเราะแห้ง ๆ ：

「งั้นฉันต้องทำยังไงต่อคะ？」

「ไม่เป็นไรครับ ผมช่วยจับพวงมาลัยให้ คุณแค่ฟังผมสั่งการ ตอนนี้—ลดเกียร์ลงสอง! เหยียบคันเร่งสุดแรงเลย！」

เอี๊ยด！！！！！！！！

ทันทีที่จ้าวอิงจวิ้นเหยียบคันเร่งสุดแรง! ล้อหลังของรถขับเคลื่อนล้อหลังที่รอบเครื่องยนต์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็เริ่มหมุนฟรีอย่างบ้าคลั่ง! เสียดสีกับพื้นจนเกิดควันขาวขึ้นมา!

และในขณะเดียวกันนั้น แรงยึดเกาะหายไปในทันที ล้อหลังทั้งสองเริ่มไถลออกด้านข้าง! ตัวรถเฟอร์รารี่ก็เอียงตามไปด้วย! เปลี่ยนเป็นท่าดริฟต์ 45 องศา แล้วเฉือนเข้าโค้งไป!

แน่นอน…

ตอนนี้พวงมาลัยอยู่ในมือซ้ายของหลินเสวียนที่กำแน่น การปรับแต่งทิศทางเล็กน้อยล้วนเป็นฝีมือของเขา

เพราะการดริฟต์ครั้งนี้ แค่เพื่อให้จ้าวอิงจวิ้นได้สัมผัสกับแรงเหวี่ยงจากการที่ยางล้อเสียการยึดเกาะ ถ้าจะให้เธอทำเองได้ ยังต้องฝึกอีกพักใหญ่…ถ้าปล่อยให้เธอควบคุมพวงมาลัยตั้งแต่แรก รับรองว่าพลิกคว่ำไปแล้ว

「เฮ้อ…………」

หลังจากผ่านโค้งมาได้ จ้าวอิงจวิ้นหายใจเข้าลึก ๆ ส่ายหัวแล้วหัวเราะเบา ๆ ว่า:

「ตอนนั้นฉันไม่มีเวลาคิด พอมาคิดทบทวนคำพูดของคุณอีกที…หลักการที่ว่ายิ่งรอบเครื่องยนต์เร็วแรงเสียดทานยิ่งน้อย เหมือนเคยเรียนตอนมัธยมปลายเลยนะเนี่ย? ไม่นึกเลยว่าความรู้ฟิสิกส์แบบนี้จะเอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ด้วย」

「จริงด้วยครับ」

หลินเสวียนพยักหน้า:

「ฟิสิกส์นับว่าเป็นวิชาที่น่าทึ่งมาก นักวิทยาศาสตร์หลายคนหลงใหลในกฎของแรงต่าง ๆ และสมการต่าง ๆ แต่…ก็มีคนบอกว่าคณิตศาสตร์ต่างหากที่เป็นวิชาที่สวยงามที่สุดในโลก」

หลินเสวียนนึกถึงหลิวเฟิงและหลี่ฉีฉี

ทั้งสองคน แม้ความสามารถทางคณิตศาสตร์จะต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งเก่งกาจ อีกคนกลับไม่ถนัดเลย แต่กลับต่างสัมผัสได้ถึงความงดงามและความวิจิตรพิสดารของสูตรคณิตศาสตร์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

บางครั้งหลินเสวียนก็เผลอไผลคิดไปว่า ทำไมกฎของฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ในจักรวาลนี้ถึงได้วิจิตรบรรจงและสมบูรณ์แบบเช่นนี้?

ยากจะเชื่อว่าความบังเอิญเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้เองโดยธรรมชาติ

「ฟิสิกส์กับคณิตศาสตร์แทบจะเป็นสิ่งเดียวกันเลยนะ」

หลังจากผ่านโค้งมาได้หนึ่งรอบ จ้าวอิงจวิ้นดูผ่อนคลายขึ้นมาก ตอนนี้สามารถพูดคุยกับหลินเสวียนได้ขณะเร่งความเร็วบนทางตรง:

「นักคณิตศาสตร์ชื่อก้องโลกอย่าง ไอแซก นิวตัน เขียนหนังสือชื่อ 《หลักการทางคณิตศาสตร์ของปรัชญาธรรมชาติ》ไม่ใช่เหรอ？」

「ใช่แล้วครับ」 หลินเสวียนเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อน:

「หนังสือเล่มนี้เป็นบันไดนำนิวตันไปสู่ความเป็นอมตะ การเสนอทฤษฎีการเคลื่อนที่ทั้งสามข้อและกฎความโน้มถ่วงสากล…… ทำให้เขาครองตำแหน่งบิดาแห่งวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ และเป็นจุดเริ่มต้นให้มนุษยชาติได้เริ่มต้นสำรวจความลี้ลับของจักรวาล」

「นิวตันน่ะ อัจฉริยะตัวจริงเลย」

หลินเสวียนได้แต่รู้สึกทึ่ง

สุดท้ายแล้ว อัจฉริยะพวกไหนกัน ถึงกล้าตั้งชื่อชมรมว่า สโมสรอัจฉริยะขนาดนี้?

ถ้าไม่มีนิวตัน ไอน์สไตน์ หรือเกาส์ เขาก็ไม่ยอมรับหรอก คนเหล่านี้เก่งกาจเกินไปจนทำให้มาตรฐานความเป็นอัจฉริยะสูงลิบลิ่ว...ยากจะจินตนาการว่าคนรุ่นหลังจะทำอย่างไรถึงจะก้าวข้ามพวกเขาไปได้

……

ในขณะเดียวกัน ที่สนามแข่งรถเทม่า ทางวิ่งหมายเลข 1

แมคลาเรนซอนดาสีแดงสด ดริฟท์อย่างสุดขีดก่อนเข้าโค้งสุดท้าย ยางรถที่สัมผัสกับพื้นถนนเสียดสีกันอย่างรุนแรง ก่อนจะจอดเอียง ๆ อยู่ข้างทางวิ่ง

ประตูแบบกรรไกรเปิดออก

ซูซูถอดหมวกกันน็อคออก สะบัดผมสีเหลืองสดใสให้กลับมาฟู แล้วหันไปมองโค้ชข้าง ๆ

「เป็นยังไงบ้างคะ？」

โค้ชผู้ชายข้าง ๆ ชูสองนิ้วโป้งขึ้น

「สุดยอดเลย! สุดยอดจริง ๆ ซูซู! คุณเป็นนักแข่งหญิงที่เก่งที่สุดที่ผมเคยเจอมาเลย！」

「แต่ฉันรู้สึกว่า…โค้งของฉันยังไม่เข้าใกล้ขอบในพอ」

「เป็นไปไม่ได้！」โค้ชอุทานขึ้น

「อย่างนี้ก็สุดยอดแล้ว! แม้แต่นักแข่งมืออาชีพก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย ไม่มีใครเอาหัวรถชนโค้งได้ขนาดนั้นหรอก! นี่ไม่ใช่ Initial D หรือ Mario Kart นะ……ไม่มีใครขับได้ขนาดนั้นหรอก คุณเก่งมากแล้ว！」

「อืม……」ซูซูทำปากขมุบขมิบ

「แต่ช่วงนี้ฉันเพิ่งเห็นคนสองคน เทคนิคของเขาสูงมาก ขับรถแข่งกันบนทางด่วนที่มีรถเยอะแยะ เก่งกว่าที่นี่อีก การเข้าโค้งของเขาคือไฟหน้ารถติดกับขอบถนนเลย」

「ฮ่า ๆ ๆ ๆ ……นั่นน่ะ…คงจะตาฝาดไปแล้วล่ะมั้ง」โค้ชหัวเราะแห้ง ๆ มันเป็นไปไม่ได้…แค่เรื่องเล่าในเมืองเท่านั้นแหละ

「งั้นฉันไปก่อนนะคะ เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ」

โค้ชลงจากรถ ซูซูจึงโบกมือเรียกเพื่อนสาวที่รออยู่ข้างทางขึ้นรถ ทั้งคู่โบกมือลาโค้ชก่อนขับรถออกจากสนามแข่งหมายเลข 1

「ได้เลยครับคุณซูซู เจอกันอาทิตย์หน้าครับ！」

โค้ชโค้งตัวเล็กน้อย โบกมือลาอย่างอ่อนโยน

นี่มันลูกค้ารายใหญ่เลยนะ!

ใจป้ำสุด ๆ ต้องเอาอกเอาใจให้ดี ๆ !

เพื่อนสาวข้าง ๆ ควักลูกอมบับเบิ้ลกัมจากช่องเก็บของข้างเบาะผู้โดยสารของแมคลาเรนออกมา แล้วหย่อนหนึ่งเม็ดเข้าปาก

「ซูซู นี่คุณโดนเฟอร์รารี่คันนั้นกระตุ้นจนต้องมาซ้อมขับรถที่นี่ทุกอาทิตย์เลยเหรอ」

ซูซูฮึดฮัด

「เฟอร์รารี่มันก็แค่… ฉันแค่โมโหไอ้คนที่ไปเดทแบบดูตัวกับฉันน่ะ พวกทำตัวหยิ่งแล้วหนีไปนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ ! ชีวิตฉันเพิ่งจะยอมให้ผู้ชายคนไหนสแกนวีแชทเป็นครั้งแรก เขากล้าปฏิเสธฉันได้ยังไงเนี่ย?! เขาไม่รู้จักดีรู้จักชั่วจริง ๆ ! เจอหน้าเขาครั้งหน้าฉันจะไม่ปล่อยมันไว้แน่！」

「เฮ้อ อย่าโกรธเลยนะ」

เพื่อนสาวส่งลูกอมบับเบิ้ลกัมมาให้ หัวเราะคิกคัก

「เมืองตงไห่ใหญ่อย่างนี้ จะเจอกันได้ยังไงล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์รารี่คันนั้นหรือไอ้คนที่ไปเดทด้วยก็เถอะ… ฉันว่าชาตินี้พวกคุณก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้วล่ะ！」

บรืนน！！！！！！！

แมคลาเรนของทั้งสองแล่นผ่านบริเวณรอบนอกสนามแข่งหมายเลข 2

เงาร่างสีแดงฉานพุ่งทะยานมาพร้อมกับควันดำจากยางรถที่เสียดสีกับพื้นถนน เสียงเครื่องยนต์คำรามด้วยความเร็วสูงสุด พุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

ซูซูและเพื่อนสาวอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลง

ทั้งสองคนหันไปมองทางวิ่งหมายเลข 2 ที่กำลังไกลออกไปพร้อมกัน...

สีแดงสดคุ้นตา...

รูปทรงรถที่คุ้นเคย...

ไฟท้ายคันนั้น! คุ้นเคยเหลือเกิน!

「ไอ้บ้านี้!」

ซูซูขบกรีดฟันแน่น:

「ช่างเป็นความบังเอิญที่เฮงซวยจริง ๆ เลย!」