บทที่ 85 อีกมิติ อีกคนหนึ่งที่เป็นคุณ

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook

บทที่ 85 อีกมิติ อีกคนหนึ่งที่เป็นคุณ

“เข้าใจแล้วครับ”

หลินเสวียนรับภาพวาดมา พับเก็บใส่สมุดบันทึกสีดำอย่างเดิม

เขาตั้งใจว่าพอออกจากบ้านเมื่อไหร่จะทิ้งมันไปเสีย เก็บไว้ไม่ได้…อันตรายเกินไป…

แต่ฉู่อันฉิงนี่เข้ากับคนง่ายจริง ๆ เป็นมิตร ไม่มีพิษภัย และยังเอาใจใส่ เข้าอกเข้าใจ หลินเสวียนให้คะแนนนิสัยเธอเต็มร้อยเลยล่ะ

เธอเห็นเขาอับอาย ก็ช่วยแก้สถานการณ์ให้ และแม้จะแก้สถานการณ์แล้วก็ไม่หยิ่ง ยังให้เกียรติเขาอีกด้วย…

หลินเสวียนอิจฉาฉู่ซานเหอจริง ๆ ที่มีลูกสาวน่ารักเอาใจใส่ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าอนาคตเขาจะมีแบบนั้นบ้างหรือเปล่า

“แล้ว…ขอลายเซ็นบนแมวไรน์ของฉันได้ไหมคะ?”

ฉู่อันฉิงหัวเราะคิกคัก ส่งตุ๊กตาแมวไรน์มาให้

“แมวไรน์ใส่ชุดกี่เพ้านี่เป็นรุ่นที่ฉันชอบที่สุดเลยล่ะ ไม่แน่ว่าถ้าวันไหนคุณกลายเป็นดีไซเนอร์ชื่อดังระดับโลก แมวตัวนี้ที่มีลายเซ็นคุณอาจจะเพิ่มมูลค่าขึ้นมาก็ได้นะ!”

“แต่ฉันจะไม่ขายมันหรอกนะ ฉันว่าแมวไรน์ที่มีลายเซ็นของผู้ก่อตั้งนี่มีความหมายมากจริง ๆ”

“ได้สิครับ”

หลินเสวียนรับแมวไรน์มา หยิบป้ายผ้าขึ้นมา แล้วเขียนชื่อตัวเองลงไป

“พูดจริง ๆ นะ…นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเซ็นลายเซ็นลงบนแมวไรน์เลย”

หลินเสวียนพูดพร้อมกับยิ้มระหว่างเซ็นลายเซ็น

“ไม่เคยมีใครขอให้ผมเซ็นตุ๊กตาแมวไรน์มาก่อนเลย คุณนี่เป็นคนแรกเลยนะ ส่วนใหญ่คนชอบแต่แมว ไม่สนใจหรอกว่าใครเป็นคนออกแบบ”

“จริงเหรอคะ? งั้นพี่เซ็นเลขลำดับ NO.1 ให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ ฮิฮิ อย่างนี้จะมีความหมายมากกว่านี้อีก!”

“ได้สิ”

หลินเสวียนรู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยหลังได้อยู่กับเด็กคนนี้

เขาถือป้ายผ้าไว้ในมือ แล้วเขียนเลข NO.1 ขนาดเล็ก ๆ ลงไปใต้ลายเซ็นของตัวเอง นั่นหมายความว่านี่คือลายเซ็นแรกในชีวิตของเขา

แต่เขาก็คิดว่าคงไม่มีลายเซ็นที่สองอีกแล้วล่ะ

ของที่ออกแบบกับผู้สร้างมันไม่เหมือนกัน นอกจากคนในวงการแล้ว แทบจะไม่มีใครสนใจหรอกว่าใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา

แม้แต่ Hello Kitty ที่ดังมาก ๆ ยังมีคนรู้จักชิซุโอะ คิชิ ดีไซเนอร์ของมันน้อยมาก ๆ บางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า IP ตัวนี้เป็นของบริษัทซานริโอ

“เสร็จแล้ว เอาไปเลย”

หลินเสวียนส่งตุ๊กตาแมวไรน์คืนให้ฉู่อันฉิง

“ขอบคุณค่ะพี่!”

ฉู่อันฉิงรับแมวไรน์ไป แล้วโบกมือลาหลินเสวียน

“งั้นหนูไปก่อนนะคะ”

“ไปดีมาดีนะ”

ขณะโบกมือลาเด็กน้อยคนนี้ หลินเสวียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีจริง ๆ

เกือบจะพังแล้วนะนั่น

ถ้าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ กลับไปฟ้องฉู่ซานเหอ ว่าเขาแอบชอบเธอ เป็นงูเห่าอยากกินห่าน คงไม่ไหวแน่ ๆ

เทียบกับฉู่อันฉิงแล้ว

เธออัธยาศัยดี คุยง่าย และเข้าใจเหตุผลด้วย

“คุณฉู่ซานเหอเลี้ยงลูกสาวได้ดีจริง ๆ ด้วย” หลินเสวียนชมอย่างจริงใจ

ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ เมื่อเห็นฉู่อันฉิงและซีซีที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ หลินเสวียนก็เริ่มนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา——จะเป็นไปได้ไหมว่าสักวันหนึ่งแคปซูลจำศีลจะถูกคิดค้นสำเร็จ แล้วฉู่อันฉิงก็เข้าไปจำศีลจนถึงปี 2600 กว่า ๆ จึงกลายมาเป็นซีซี?

ตอนแรกหลินเสวียนได้วิเคราะห์แล้วก็ปฏิเสธความคิดนี้ไป เพราะใน “ความฝันครั้งแรก” โลกอนาคตนั้นแคปซูลจำศีลยังไม่ถูกคิดค้นสำเร็จด้วยซ้ำ แม้แต่ของเหลวสำหรับบรรจุในแคปซูลจำศีลก็เพิ่งจะเสร็จสมบูรณ์ในปี 2477 หรือ พ.ศ. 2200 ฉู่อันฉิงจะไปนั่งแคปซูลจำศีลที่ไหนได้ล่ะ?

แล้วก็ยังมีอีกจุดที่ไม่สมเหตุสมผล แม้ว่าแคปซูลจำศีลจะถูกคิดค้นสำเร็จ มันก็ต้องใช้เวลาหลายปีอยู่ดี อาจจะรอจนกว่าฉู่อันฉิงจะสามารถเข้าไปนอนในแคปซูลจำศีลได้ เธอก็อายุยี่สิบกว่าหรือเกือบสามสิบแล้ว คงไม่ใช่ว่าไปถึงอนาคตแล้วกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งหรอกใช่ไหม?

ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายก็แข็งแรงดีอยู่แล้ว จะไปนอนในแคปซูลจำศีลทำไม? แล้วยังมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคลืมเลือนอีก ต้องพลัดพรากจากครอบครัว คุณฉู่ซานเหอก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก

แต่ว่า……

ต่อมา สวี่หยุนบอกตัวเองว่า ผลข้างเคียงของแคปซูลจำศีล อาจทำให้ความจำเสื่อมได้ในระดับต่าง ๆ กัน

หลินเสวียนไม่รู้ว่าความจำเสื่อมแบบนี้เป็นยังไง แต่ซีซีเคยบอกว่า ในหัวของเธอมีหลายความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเอง

สองเรื่องนี้รวมกันแล้ว……

หลินเสวียนรู้สึกว่ายากจะตัดสินว่ามีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่

เพราะคำอธิบายของซีซีก็คลุมเครือมาก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอจะเข้าใจยังไง? ความทรงจำเป็นเศษเป็นชิ้น ไม่ต่อเนื่อง ไม่ต่อเนื่องยังไง?

เธอบอกว่าความทรงจำของเธอ ถึงแม้จะไม่ใช่ของเธอ แต่ก็ยังเป็นชีวิตที่เธอเคยผ่านมา ถ้าลองอธิบายตามทฤษฎีจักรวาลคู่ขนานดู…มันจะเป็นจักรวาลคู่ขนานแบบไหน?

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ปริศนาระหว่างซีซีและฉู่อันฉิง ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย

“ซีซีคนนั้น…ยังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?”

หลินเสวียนนึกถึงคำถามนี้ขึ้นมาอย่างฉับพลัน

หลังจากความผันผวนของกาลเวลา ฝันร้ายเปลี่ยนไป โชคชะตาของทุกคนเปลี่ยนไป นั่นรวมถึงซีซีด้วย

ในโลกอนาคตครั้งนี้…

ซีซีอยู่ที่ไหน?

เธอยังคงพยายามเปิดตู้นิรภัยอยู่อีกไหม?

หรือแม้แต่ ตู้นิรภัยนั้นยังมีอยู่ไหม?

“อันนี้ก็บอกไม่ได้”

หลินเสวียนส่ายหัว รู้สึกว่าพรหมลิขิตนี่มันช่างวิเศษเหลือเกิน

บางคนเหมือนเป็นเวรเป็นกรรมกัน ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไป เปลี่ยนโฉมใหม่ขนาดไหน เขาก็ยังคงอยู่ข้างคุณ เหมือนหมากฝรั่งติดแน่น ไม่ยอมห่างไปไหนเลย

เช่นเดียวกับพี่แมวอ้วน

แต่บางคน เราอาจได้พบเจอหน้ากันครั้งสุดท้ายในชีวิตโดยไม่รู้ตัว

เหมือนกับซีซี

โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ทะเลตะวันออกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ยิ่งเมืองตงไห่ใหม่ยิ่งใหญ่และล้ำยุคกว่านี้อีก……

หลินเสวียนไม่แน่ใจเลยว่าจะได้เจอซีซีอีก

“เว้นแต่ว่าฉันกับเธอก็มีเวรมีกรรมกันด้วย”

……

หลังจากการบรรยายจบ รุ่นพี่อีกคนชวนหลินเสวียนไปดื่มเล็กน้อย

แต่หลินเสวียนปฏิเสธไป

เพราะคืนนี้ในฝัน มีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ——

【ไปหาพ่อของพี่แมวอ้วน เพื่อถามให้รู้แจ้งชัดว่า ‘ค่าคงที่ของจักรวาล’ คืออะไร แล้วลองวิเคราะห์หาเบาะแสของสโมสรอัจฉริยะจากสิ่งนั้น】

กลับถึงบ้าน รีบอาบน้ำล้างหน้า

ดูเวลา บ่ายห้าโมงสิบนาที

เร็วกว่าครั้งที่แล้วนิดหน่อย เผื่อเวลาไว้บ้างก็ดี

พอดึงม่านลง หลินเสวียนคลานเข้าไปในผ้าห่ม

หลับตาลง

……

……

……

ไม่มีลมร้อนของฤดูร้อนและเสียงจิ้งหรีด หลินเสวียนรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย

เพราะรอบตัวเป็นบ้านเรือนที่สร้างกันอย่างแออัด บดบังแสงแดด ทำให้หมู่บ้านดูเย็นสบาย นับว่าดีทีเดียว

หลินเสวียนลืมตาขึ้น……

ตัวเองหลับฝันไปอย่างสบายแล้ว และกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ยากจนคับแคบและแออัดอีกครั้ง

เขามองนาฬิกาข้อมือ

17:32

เหลือเวลาอีกประมาณ 10 นาที โจรที่ขโมยกระเป๋าถือของหลี่ต้าหนิงจะผ่านมาแถวนี้

หลินเสวียนซ่อนตัวอยู่ในซอยข้างทาง พิงกำแพงอิฐ

นั่งรออย่างใจเย็น

รอคอยการปรากฏตัวของ “ปรมาจารย์สามดาบ”

นี่คือวิธีที่เร็วที่สุดในการติดต่อกับพี่แมวอ้วน

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป

ในที่สุด…

“จับ…จับโจร! ช่วยจับ…จับ…โจรที!”

เสียงของหลี่ต้าหนิงที่เหนื่อยล้าดังมาจากนอกซอย

หลินเสวียนขยับข้อมือ

“แกมาแล้วสินะ…โรโรโนอา โซโล!”