บทที่ 49 แคปซูลจำศีล

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook

บทที่ 49 แคปซูลจำศีล

“มีวิธีไหนบ้างครับ?” หลินเสวียนถามด้วยความสงสัย

“ใช้กำลังทำลายครับ”

พนักงานบริษัทรับประกันความปลอดภัยอธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ลูกค้าของเราเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กันค่ะ หัวหน้าฝ่ายบัญชีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ บริษัทจำเป็นต้องใช้ตราประทับในตู้นิรภัยอย่างเร่งด่วน เลยต้องเอาตู้นิรภัยไปที่โรงงานรับซื้อของเก่า แล้วใช้【เครื่องตัดแก๊สออกซิเจนอะเซทิลีน】ตัดครับ”

“ตู้นิรภัยนี้ทำจากเหล็กแผ่นหนา เครื่องตัดทั่วไปหรือคีมเหล็กงัดไม่เปิด แม้แต่ระเบิดก็ยังระเบิดไม่แตก วิธีเดียวที่จะตัดได้คือใช้【เครื่องตัดแก๊สออกซิเจนอะเซทิลีน】เพราะความร้อนสูงถึงสามารถตัดได้ เป็นวิธีสุดท้ายจริง ๆ ครับ”

หืม?

หลินเสวียนนึกขึ้นมาได้:

“คุณเพิ่งพูดถึงอะไรนะ?”

“เครื่องตัดแก๊สออกซิเจนอะเซทิลีนครับ เป็นหัวฉีดที่เผาไหม้ก๊าซอะเซทิลีนแรงดันสูง สามารถสร้างเปลวไฟที่มีอุณหภูมิสูงถึง 3,000 องศาเซลเซียส แล้วใช้ความร้อนละลายเหล็กเพื่อตัด เป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปในวงการอุตสาหกรรมค่ะ”

พูดจบ

พนักงานทั้งสองคนส่งใบเสร็จให้หลินเสวียนเซ็นชื่อ ทิ้งหนังสือคู่มือการใช้งานและเบอร์ติดต่อไว้ก็จากไป

“เครื่องตัดแก๊สออกซิเจนอะเซทิลีน…”

หลินเสวียนจดจำชื่อนี้ไว้

ในฝัน ตู้นิรภัยที่เขียนชื่อตัวเองไว้…มีหลายจุดที่ลอกและเป็นสนิม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำจากเหล็ก

ต่อหน้าเครื่องตัดแก๊สอุณหภูมิสูงถึง 3,000 องศา…

มันต้องเปราะบางเหมือนเต้าหู้แน่ ๆ !

…

หลินเสวียนคิดว่าเขาจะเข้าไปในฝัน และตัดตู้นิรภัยที่เขียนชื่อตัวเองไว้ได้อย่างรวดเร็ว

แต่ก็ผิดคาด

ช่วงนี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ

เกือบทุกวันฉันต้องนอนดึกทำงานล่วงเวลาจนถึงตีหนึ่งกว่าจะกลับถึงบ้าน แทบไม่มีเวลาได้ฝันเลย เขาเลยไม่ได้ฝันมาหลายวันแล้ว

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกนะ

ทุกคนในบริษัทต่างก็ขยันทำงานกันอย่างกับถูกปลุกเร้าด้วยยา ทุกแผนกต่างก็ทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่อให้ทันกำหนดส่ง การนอนดึกหรือทำงานทั้งคืนก็เป็นเรื่องปกติ แม้แต่จ้าวอิงจวิ้นที่ปกติจะดูแลตัวเองดีขนาดไหน…ก็ยังมีรอยคล้ำใต้ตาเห็นได้ชัด

บ่ายวันนั้น

หลินเสวียนเพิ่งทำงานเสร็จ

ติ๊งลิง ติ๊งลิง ติ๊งลิง ติ๊งลิง——

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หลินเสวียนเหลือบมองหน้าจอ เห็นหมายเลขโทรศัพท์แล้ว…

“ศาสตราจารย์สวี่หยุนเหรอ?”

หลายวันแล้วที่ไม่ได้ติดต่อกัน หรือว่าจะมีข่าวดีอะไร?

หลินเสวียนรับโทรศัพท์

กดรับสาย——

“หลินเสวียน! เธอว่างไหมตอนนี้?”

ทางปลายสาย ศาสตราจารย์สวี่หยุนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและกระตือรือร้นสุด ๆ :

“ฉันอยากเชิญเธอมาร่วมเป็นสักขีพยานในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์!”

ร่วมเป็นสักขีพยานในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์?

หรือว่า…

ศาสตราจารย์สวี่หยุนประสบความสำเร็จในการคิดค้นแคปซูลจำศีลเติมเต็มของเหลวแล้ว?

หลินเสวียนเหลือบมองนาฬิกา เกือบบ่ายสองโมงแล้ว

พูดตามตรง เขาดีใจกับสวี่หยุนมาก แต่สำหรับเรื่องการไปเป็นสักขีพยานในการนำเสนอผลงานวิจัย จริง ๆ แล้วเขาไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

แต่ว่า… ยากจะปฏิเสธน้ำใจดี ๆ เขาไม่อยากทำให้ศาสตราจารย์สวี่หยุนผิดหวัง จึงตอบไปว่า

“ได้ครับ อาจารย์สวี่ เดี๋ยวผมขอเวลาแป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวผมไปมหาวิทยาลัยตงไห่หาอาจารย์ครับ”

วางโทรศัพท์ลงแล้ว

หลินเสวียนมอบหมายงานให้ลูกน้อง ก่อนจะออกไปเรียกรถแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยตงไห่

……

มาถึงห้องทดลองของศาสตราจารย์สวี่หยุนแล้ว

อีกฝ่ายตื่นเต้นมาก คว้าแขนหลินเสวียนไปยังห้องปิดผนึกห้องหนึ่ง

“เธอดูสิ หนูทดลองตัวนี้ ระบบทั้งหมดเสถียรที่อุณหภูมิ -60 องศา มาแล้ว 40 ชั่วโมง”

“ตลอด 40 ชั่วโมงที่ผ่านมา หนูตัวนี้หลับสนิท แม้จะนิ่งไม่ขยับ ไม่กินอาหารและไม่ขับถ่าย แต่สัญญาณชีพก็ปกติดีมาก! เสถียรมาก!”

หลินเสวียนเข้าไปใกล้ห้องปิดผนึก

ผนังห้องเย็นยะเยือก ส่งไอเย็นออกมา หลินเสวียนจึงถอยออกมาเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงมอง

เขาเห็นห้องปิดผนึกนี้บรรจุของเหลวสีฟ้าอ่อน และในของเหลวนั้น มีหนูทดลองตัวหนึ่งที่ติดขั้วไฟฟ้าและท่อต่าง ๆ อยู่ทั่วตัว ขดตัวอยู่

หนูตัวนี้เงียบผิดปกติ… ดูเหมือนตายไปแล้วไม่มีผิด

แต่พอสังเกตดูอย่างละเอียดสักสิบกว่าวินาที

ก็พบว่าท้องของมันยังขยับขึ้นลงเบา ๆ อยู่

แสดงว่ายังไม่ตาย

ศาสตราจารย์สวี่หยุนชี้ไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ข้าง ๆ แล้วอธิบายตัวเลขที่ปรากฏให้หลินเสวียนฟัง

“ปกติแล้วหนูทดลองทั่วไปจะมีอัตราการเต้นของหัวใจประมาณ 500-700 ครั้งต่อนาที นี่แหละสาเหตุที่พวกมันอายุสั้น แค่สามสี่ปีเท่านั้นเอง”

“ในธรรมชาติ ยิ่งสัตว์ชนิดไหนหัวใจเต้นช้า ก็ยิ่งมีอายุยืนยาว ส่วนอัตราการหายใจของหนูทดลองทั่วไปนั้นอยู่ที่ประมาณ 150 ครั้งต่อนาที”

“แต่ดูตอนนี้สิ”

ศาสตราจารย์สวี่หยุนชี้ไปที่ตัวเลขสองตัวบนหน้าจอมอนิเตอร์

อัตราการเต้นของหัวใจ: 21 ครั้งต่อนาที

อัตราการหายใจ: 7 ครั้งต่อนาที

“เห็นไหมหลินเสวียน? ไม่ว่าจะเป็นอัตราการเต้นของหัวใจหรืออัตราการหายใจ มันช้าลงไปถึงยี่สิบถึงสามสิบเท่า! ประสิทธิภาพของกิจกรรมต่าง ๆ ในร่างกายมันลดลงไปยี่สิบถึงสามสิบเท่า เธออาจจะเข้าใจง่าย ๆ ว่า……”

【ในห้องปิดผนึกอุณหภูมิต่ำนี้ อัตราการแก่ชราของหนูทดลองช้าลงไปถึงยี่สิบถึงสามสิบเท่า。】

หลินเสวียนพยักหน้า

เขาเข้าใจคอนเซ็ปต์นี้

หนังไซไฟเรื่องการจำศีล พูดถึงการที่มนุษย์นอนหลับอยู่ในแคปซูลจำศีล นับร้อยปี นับพันปี แล้วตื่นขึ้นมาอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ไซไฟก็คือไซไฟ

งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่แท้จริง ต้องค่อย ๆ ทำทีละขั้นตอน

ห้องปิดผนึกของศาสตราจารย์สวี่หยุนนี่ อาจจะเป็นแค่ “แคปซูลจำศีลรุ่นแรก เวอร์ชั่นสำหรับวัยรุ่น” ที่ยังห่างไกลจากการจำศีลที่แท้จริง สามารถลดประสิทธิภาพของกิจกรรมต่าง ๆ ในร่างกายลงได้แค่ยี่สิบถึงสามสิบเท่าเท่านั้นเอง

ถ้าอุปกรณ์ชุดนี้ทำงานได้เสถียร แม้เวลาภายนอกผ่านไปยี่สิบสามสิบปี อายุจริงของหนูทดลองอาจเพิ่มขึ้นแค่ปีเดียวเท่านั้น นั่นหมายความว่าหนูทดลองตัวเล็ก ๆ ที่อายุขัยแค่สามสี่ปี สามารถ “ข้ามเวลา” ไปยังโลกอนาคตที่ห่างออกไปหลายสิบปีได้สำเร็จ แน่นอน นี่เป็นเพียงการทดลองกับหนูทดลองเท่านั้น การนำไปใช้กับมนุษย์จริง ๆ จะรักษาสภาพได้นานแค่ไหน? จะลดอัตราการทำงานของร่างกายลงได้กี่เท่า? ล้วนเป็นสิ่งที่ยังไม่รู้

“อุปสรรคที่แท้จริงของเทคโนโลยีการจำศีลไม่ได้อยู่ที่การแช่แข็ง แต่อยู่ที่การ【ละลายและปลุกให้ตื่น】ต่างหาก” ศาสตราจารย์สวี่หยุนอธิบายให้หลินเสวียนฟังอย่างอดทน “ต่อไปนี้คือช่วงเวลาสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ฉันเชิญเธอมาเป็นสักขีพยาน เราจะปลุกหนูทดลองตัวนี้ที่ถูกแช่แข็งด้วยอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์องศาหกสิบองศาเซลเซียส และจำศีลมาแล้วสี่สิบชั่วโมง ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง”

หลินเสวียนไม่ค่อยเข้าใจ จึงยืนมองศาสตราจารย์สวี่หยุนทำงานอย่างงง ๆ

จากนั้น… อุณหภูมิภายในห้องปิดผนึกค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงจึงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นมาอยู่ที่ประมาณสิบองศา แล้วศาสตราจารย์สวี่หยุนก็ทำการปฏิบัติการที่ซับซ้อนอีกชุดหนึ่ง

“จี๊ด ๆ …”

“จี๊ดๆ ๆ !!”

หนูทดลองในห้องปิดผนึกเริ่มกระสับกระส่าย มันกลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่งในห้องปิดผนึกที่เต็มไปด้วยของเหลวสีฟ้าอ่อน! เล็บเล็ก ๆ ขูดไปมาที่ผนังห้องไม่หยุด! “ไม่ต้องเป็นห่วง ของเหลวชนิดนี้มีปริมาณออกซิเจนละลายสูง เมื่อเข้าสู่ปอดแล้วสามารถแลกเปลี่ยนออกซิเจนได้ตามปกติ แต่…แน่นอนว่า…มันต้องมีความรู้สึกไม่สบายอย่างรุนแรงอยู่บ้าง”

ศาสตราจารย์สวี่หยุนประคองอก มองหลินเสวียนด้วยแววตาเป็นกังวล

“มันคงเจ็บมากแน่ ๆ แต่รับรองว่ายังหายใจอยู่ ไม่ได้ถึงกับตายเพราะขาดอากาศหายใจหรอก ทว่า ฉันยังไม่เคยทดลองกับคน ตอนนี้เลยเป็นแค่การคาดเดาเท่านั้น”

แล้วก็...

ศาสตราจารย์สวี่หยุนเทของเหลวออกจากตู้ปิดสนิท หยิบหนูขาวตัวเล็ก ๆ ที่ดิ้นพล่านออกมา แล้วดึงแผ่นอิเล็กโทรดที่ติดอยู่บนตัวมันออกทั้งหมด

“จี๊ดๆ ๆ ๆ !! จี๊ดๆ ๆ ๆ !! จี๊ดๆ ๆ ๆ !!!”

หนูขาวกระดิกตัวอย่างบ้าคลั่ง สะบัดของเหลวบนขนออก จากนั้นก็กระโดดขึ้น ดิ้นหลุดจากมือศาสตราจารย์สวี่หยุน วิ่งพล่านไปทั่วห้องทดลองอย่างบ้าคลั่ง

“มันช่างมีชีวิตชีวามากจริง ๆ”

หลินเสวียนอุทานขึ้น

“ยากจะจินตนาการว่ามันเพิ่ง ‘ตาย’ ไปแล้ว 40 ชั่วโมง และยังอยู่ในอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ถึงติดลบ 60 องศาด้วย……”

เทคโนโลยีช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

ถ้าเอาคนไปแช่ในอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ถึงติดลบ 60 องศา คงไม่นานก็แข็งตายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแน่ ๆ

ศาสตราจารย์สวี่หยุนยิ้มบาง ๆ

“ถึงแม้ว่ายังมีปัญหาอีกหลายอย่างที่ต้องแก้ไข แต่หนูขาวตัวนี้ที่สามารถจำศีลและฟื้นคืนชีพได้สำเร็จ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าของเหลวชนิดนี้ และแคปซูลจำศีลชนิดนี้ สมบูรณ์แบบ และทฤษฎีการจำศีลที่เกี่ยวข้องก็ถูกต้องอย่างแน่นอน”

เห็นได้ชัดว่าสวี่หยุนดีใจอย่างสุดซึ้ง ลูกสาวที่เป็นเจ้าหญิงนิทราของเขามีความหวังแล้ว

หลินเสวียนมองหนูขาวที่วิ่งพล่านไปมาด้วยความอยากรู้ แล้วถามขึ้นว่า

“อาจารย์สวี่ครับ”

“อาจารย์คิดว่า การวิจัยแคปซูลจำศีลที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ ……”

“จะใช้เวลานานประมาณกี่ปีครับ?”

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook