บทที่ 45: เกมที่ขาดทุน... ก็ต้องปล่อยให้มันขาดทุนต่อไปสิ

บทที่ 45: เกมที่ขาดทุน... ก็ต้องปล่อยให้มันขาดทุนต่อไปสิ

"ประธานเฉิน เรียกผมเหรอครับ"

ฟางฉางรับโทรศัพท์แล้วถามอย่างประหม่า

"อืม เกมเทียนหลง... บริษัทเราเป็นคนพัฒนาใช่ไหม?"

เฉินโม่เอ่ยถาม

ฟางฉางใจหายวาบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาคิดในใจ 'หรือว่าประธานเฉินจะรู้แล้วว่าเกมเทียนหลงขาดทุน แล้วกำลังจะมาเอาเรื่องเรา?'

โชคดีที่เขาเตรียมการไว้แล้ว และกำลังจะออกประกาศปิดเซิร์ฟเวอร์พอดี

"ใช่ครับ ประธานเฉิน แต่เกมเทียนหลงมันขาดทุนมาตลอด ผมก็เลยวางแผนจะปิดตัวลงครับ"

"ปิดตัว? จะปิดทำไม?"

เมื่อได้ฟังคำพูดของฟางฉาง เฉินโม่ก็รีบพูดห้ามทันที

เขาคิดในใจ 'เกมทำเงินขาดทุนดีๆ แบบนี้ จะมาปิดตัวลงได้ยังไงกัน?'

'โชคดีที่โทรมาทัน ไม่งั้นถ้าปิดไปจริงๆ ฉันก็อดช่องทางผลาญเงินไปอีกเยอะเลยน่ะสิ!'

"ประธานเฉินครับ เกมเทียนหลงขาดทุนต่อเนื่องมานานแล้ว ทางบริษัทก็ได้ปรับปรุงไปหลายอย่างแต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"

"ถ้าเราไม่ปิดตัวลง ก็จะยิ่งขาดทุนมากขึ้นไปอีกครับ"

ฟางฉางอธิบาย

"ไม่จำเป็น ถ้าปิดไปแบบนี้ แล้วคนที่ยังเล่นเกมอยู่จะทำยังไง?"

"ผู้เล่นที่เติมเงินไปแล้วจะไม่เสียใจแย่เหรอ? แล้วชื่อเสียงของบริษัทเกมเราล่ะ?"

"ถ้าแค่เพราะขาดทุนก็ปิดเกม แล้วผู้เล่นจะกล้าเล่นเกมอื่นของบริษัทเราอีกไหม?"

"ดังนั้น นายต้องมองการณ์ไกล อย่าทิ้งชื่อเสียงของบริษัทไปเพราะการขาดทุนเพียงชั่วคราว"

เฉินโม่เค้นสมองอยู่นาน ในที่สุดก็หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลมาได้

การขาดทุนเป็นสิ่งที่ดีงามขนาดนี้! ยิ่งขาดทุนเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!

"ถ้าอย่างนั้น... เราก็จะไม่ปิดเหรอครับ?"

ฟางฉางถามอย่างลองเชิง ไม่เข้าใจความหมายของประธานเฉินจริงๆ

"แน่นอนว่าปิดไม่ได้ แล้วก็ขอไอดีภายในของเกมให้ฉันด้วยนะ เอาแบบที่มีไอเทมเทพครบเซ็ต"

"ได้ครับ ประธานเฉิน เดี๋ยวผมจะรีบส่งบัญชีไปให้เลยครับ"

ฟางฉางตอบรับอย่างรวดเร็ว

หลังจากวางสายโทรศัพท์

เขาก็โทรหาผู้ช่วยของเขาทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าห้องทำงาน

"พี่ฉาง เรียกผมเหรอครับ"

จ้าวโป๋เหวินเดินเข้ามาในออฟฟิศแล้วมองไปที่ฟางฉางพลางเอ่ยถาม

"ใช่ ขอไอดีภายในของเกมเทียนหลงให้ฉันสองไอดี เอาแบบมีไอเทมเทพด้วยนะ"

"จะเอาไอดีไอเทมเทพไปทำอะไรครับ? เรากำลังจะปิดเซิร์ฟเวอร์ไม่ใช่เหรอครับ?"

จ้าวโป๋เหวินทำหน้างง สองวันที่ผ่านมาเขาวุ่นอยู่กับการเตรียมการปิดเซิร์ฟเวอร์มาโดยตลอด

"ไม่ต้องปิดเซิร์ฟเวอร์แล้ว"

ฟางฉางพูดเบาๆ

"ไม่ปิดเหรอครับ? เกมนั้นมันขาดทุนอยู่นะ! ถ้าประธานเฉินรู้ว่าในบริษัทยังมีเกมที่ขาดทุนอยู่ มันจะไม่ดีเอานะครับ?"

จ้าวโป๋เหวินดูกังวลเล็กน้อย

ไม่มีเถ้าแก่คนไหนจะพอใจนักหรอกที่รู้ว่าในบริษัทเกมของตัวเองมีเกมที่กำลังขาดทุนอยู่

"ไม่เป็นไร การตัดสินใจไม่ปิดเซิร์ฟเวอร์เป็นของประธานเฉินเอง แล้วไอดีภายในก็เป็นสิ่งที่ประธานเฉินต้องการด้วย"

"ประธานเฉินไม่รู้เหรอครับว่าเกมนี้กำลังขาดทุน?"

"ท่านรู้ แต่ประธานเฉินยืนกรานว่าจะไม่ปิด"

ฟางฉางเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วถอนหายใจ

เมื่อนึกถึงคำพูดของประธานเฉิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมที่ประธานเฉินยอมสละผลกำไรของบริษัทเพื่อรักษาชื่อเสียง

"แล้วประธานเฉินวางแผนจะทำอะไรต่อครับ?"

จ้าวโป๋เหวินงงเล็กน้อย

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ประธานเฉินต้องการไอดีภายในของเกม ท่านคงอยากจะลองสัมผัสเกมดู แล้วดูว่ามีตรงไหนที่พอจะปรับปรุงได้บ้าง"

ฟางฉางคาดเดา มิฉะนั้นเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมประธานเฉินถึงต้องการไอดีภายใน

เป็นไปได้มากที่สุดว่าเกมมันขาดทุน แล้วท่านก็อยากจะหาทางแก้ไข

มิฉะนั้น ท่านคงไม่ได้อยากจะเอาไอดีภายในไปเล่นเกมเฉยๆ หรอกใช่ไหม? เขาไม่เชื่อว่าเถ้าแก่บริษัทจะมีเวลาว่างขนาดนั้น

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง บริษัทคงจะขาดทุนจนเจ๊งไปนานแล้ว

"ขนาดพวกเราที่เป็นมืออาชีพยังหาทางกู้เกมนี้ไม่ได้เลย แล้วประธานเฉินจะทำได้จริงๆ เหรอครับ?"

จ้าวโป๋เหวินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

"ฉันก็ไม่รู้"

ฟางฉางส่ายหน้า

"แต่ประธานเฉินต้องมีความคิดอะไรบางอย่างแน่ๆ ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่ขอไอดีเกมไปหรอก"

..................

โรงงานเสื้อผ้าฉางเฟิง

ภายในออฟฟิศ

ทันทีที่เฉินโม่ดาวน์โหลดเกมเทียนหลงเสร็จ ฟางฉางก็ส่งไอดีภายในมาให้พอดี

เขาป้อนบัญชีแล้วเข้าสู่เกมโดยตรง

เมื่อมองดูตัวละครในเกมที่สวมใส่อุปกรณ์สุดอลังการ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย

ตอนนี้ คงไม่มีใครเอาชนะเขาได้แล้วใช่ไหม?

เขาควบคุมตัวละครในเกม เดินอาดๆ เข้าไปในแดนร้าง และมาถึงจุดที่เขาถูก 'พี่เศรษฐี' ฆ่าตายในพริบตาครั้งที่แล้วอย่างรวดเร็ว เขามองหาอยู่รอบๆ แต่ก็ไม่เจอ 'พี่เศรษฐี'

ในเมื่อไม่เจอ เขาก็เลยเริ่มฟาร์มมอนสเตอร์ในแดนร้างไปพลางๆ

ไอดีไอเทมเทพนี้เหนือกว่าของเขาเองมากนัก มอนสเตอร์ป่าที่เขาเจอเกือบทั้งหมดถูกฆ่าตายในพริบตา

..................

"ฉิบหายแล้ว คนในเกมนี้น้อยลงเรื่อยๆ เลยเว้ย! เดินในแดนร้างตั้งนานไม่เจอใครสักคน ไอ้พี่เศรษฐีนั่นเมื่อสองสามวันก่อนคงจะไล่ฆ่าคนในแดนร้างสนุกเกินไปหน่อย"

ในห้องเช่าแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังควบคุมตัวละครในมือถือของเขาอย่างเบื่อหน่าย อยากจะหาตัวละครอื่นในแดนร้างมาฆ่าเล่นแก้เซ็ง

แต่เขาก็หาอยู่นานแต่ไม่เจอใครเลย

"เกมห่วยแตกอะไรวะ ไม่มีใครอยู่เลย ควรจะปิดๆ ไปได้แล้ว"

เจียงจิ่วทุบเมาส์อย่างแรง กำลังจะออกจากเกมและเลิกเล่น แต่จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังฟาร์มมอนสเตอร์อยู่ไกลๆ

"เซวี่ยหลัว ไม่เคยเห็นไอดีนี้มาก่อนแฮะ ไม่ใช่คนในกิลด์เรานี่หว่า แต่ของดูดีไม่ใช่เล่นเลย"

"จะคิดมากไปทำไม? ฆ่าก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

ความคิดของเจียงจิ่วเปลี่ยนไป เขาสั่งให้ตัวละครของเขาพุ่งเข้าไปโจมตีทันที

...........

"โอ้ มีคนมาแฮะ"

เฉินโม่กำลังควบคุมตัวละครของเขา สังหารทุกสิ่งทุกอย่างในแดนร้าง แต่จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดออกว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร สกิลก็ถูกปล่อยออกมาและโจมตีใส่เขาแล้ว

โชคดีที่ครั้งนี้เขามีไอดีไอเทมเทพ ไม่อย่างนั้นคงโดนฆ่าตายในพริบตาอีกรอบแน่!

เฉินโม่นึกถึงฉากที่เขาถูกฆ่าตายในพริบตาและถูกเยาะเย้ยเมื่อสองสามวันก่อนขึ้นมาทันที สีหน้าของเขาก็พลันอัปลักษณ์ลง

เขาเหลือบมองไอดีของผู้ที่เข้ามาก็พบว่าไม่ใช่ 'พี่เศรษฐี' จากครั้งที่แล้ว แต่ก็ไม่สำคัญ คนคนนี้ก็ทำเหมือนกับที่ 'พี่เศรษฐี' ทำ

ความคิดของเขาวิ่งพล่าน เขาสั่งให้ตัวละครของเขารีบพุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้ทันที

"เชี่ย แค่ลดไปขีดเดียวเองเหรอ?"

เจียงจิ่วมองหลอดเลือดเหนือศีรษะของคู่ต่อสู้แล้วก็ตกใจที่การโจมตีของเขาลดเลือดไปได้แค่ขีดเดียว

เขาตกใจมาก

การจะทำให้การโจมตีของเขาลดเลือดไปได้แค่ขีดเดียว ก็มีแต่ไอดีไอเทมเทพระดับท็อปอย่างของ 'พี่เศรษฐี' เท่านั้น

คนตรงหน้าเขามีไอดีไอเทมเทพ

เจอของแข็งเข้าแล้ว!

เจียงจิ่วคิดในใจว่าแย่แล้ว เขาสั่งให้ตัวละครของเขารีบหนีไปยังที่ไกลทันที เมื่อต้องสู้กับไอดีไอเทมเทพ เขาไม่มีทางสู้ได้ มีแต่ต้องหนีเท่านั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง!!!

เจียงจิ่วพบว่าตัวเองถูกต้อนเข้าสู่ทางตัน เขารีบพิมพ์ข้อความเพื่อขอความเมตตาทันที

"พี่ชายครับ เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ"