บทที่ 10: การสัมภาษณ์งานสุดเรียบง่าย

บทที่ 10: การสัมภาษณ์งานสุดเรียบง่าย

หลี่เซินมองท่าทีร้อนใจของเว่ยเหยียน แล้วแสร้งทำเป็นพูดจาอย่างลึกซึ้ง

"พี่ลืมเรื่องออเดอร์ที่ถูกตีกลับเมื่อตอนก่อนปีใหม่ไปแล้วเหรอ?"

"จะลืมได้ยังไงกัน แต่มันเกี่ยวอะไรกับประธานเฉินด้วยล่ะ?"

สีหน้าของเว่ยเหยียนเต็มไปด้วยความงุนงง เขาคือหนึ่งในผู้เสียหายจากเหตุการณ์ครั้งนั้น จะลืมลงได้ยังไง?

นั่นมันลูกค้าของเขาทั้งนั้น เพราะคุณภาพเสื้อผ้ามันแย่กว่าเดิมมาก สุดท้ายเลยถูกตีกลับมาทั้งหมด

เสื้อผ้าที่ถูกตีกลับมีเป็นหมื่นๆ ตัว ตอนนี้ก็ยังกองให้ฝุ่นจับอยู่ในโกดัง

"เกี่ยวสิครับ เกี่ยวเต็มๆ เลย"

"พี่ก็พูดเองว่ามีเสื้อผ้าเป็นหมื่นๆ ตัวในโกดังที่ยังไม่ถูกจัดการ แต่พี่กลับคิดแต่จะออกไปหาออเดอร์ใหม่ๆ แล้วเถ้าแก่ที่ไหนเขาจะพอใจล่ะครับ!"

"พี่ดูสิ ประธานเฉินเอาแต่คุยกับพี่เรื่องภายในบริษัท นี่มันชัดๆ เลยว่าท่านกำลังส่งซิกให้พี่อยู่"

หลี่เซินวิเคราะห์ด้วยท่าทีจริงจัง

เมื่อได้ฟังดังนั้น เว่ยเหยียนก็รู้สึกราวกับตาสว่าง เข้าใจความจริงขึ้นมาในทันที

เขาตบโต๊ะอย่างตื่นเต้น

"จริงด้วย! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ? ที่แท้ประธานเฉินก็อยากให้ฉันไปจัดการกับเสื้อผ้าที่กองอยู่ในโกดังนั่นเอง!"

แต่ไม่นาน สีหน้าตื่นเต้นของเขาก็มืดครึ้มลงอีกครั้ง

"แต่คุณภาพเสื้อผ้าพวกนั้นมันแย่เกินไป ถึงฉันอยากจะระบายออกไป ลูกค้าก็คงไม่เอาหรอก!"

"ทำไมพี่ไม่ลองเปลี่ยนวิธีดูล่ะ? ลองหาช่องทางขายอื่นดูสิครับ"

"นายมีวิธีเหรอ?"

เว่ยเหยียนมองหลี่เซินอย่างคาดหวัง

หลี่เซินยิ้มโดยไม่พูดอะไร เขาชี้ไปที่แก้วเหล้าที่ว่างเปล่าของตัวเอง

เมื่อเห็นดังนั้น เว่ยเหยียนก็รีบเปิดเหล้าขวดใหม่แล้วรินให้จนเต็มแก้ว

หลี่เซินหยิบแก้วเหล้าที่เต็มเปี่ยมขึ้นมาแล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่

"พี่ก็ลองไปหาพวกที่ขายเสื้อผ้าตามตลาดนัดดูสิครับ ผมเคยเห็นว่าคุณภาพเสื้อผ้าที่พวกเขาขายก็ไม่ได้ดีอะไรนักหรอก แต่เน้นว่ามันถูก เสื้อตัวหนึ่งก็แค่สิบยี่สิบหยวนเท่านั้นเอง"

"พี่ก็ไปหาพ่อค้าแม่ค้าตามตลาดนัดสักหลายๆ เจ้า ไม่ต้องขายแพงหรอก ขายตัวละห้าหกหยวนก็พอ ผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะไม่เอา"

ยิ่งเว่ยเหยียนฟังคำอธิบายของหลี่เซิน เขาก็ยิ่งคิดว่ามันมีความเป็นไปได้สูง

เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ตอนกลางคืนจะลองไปหาพ่อค้าแม่ค้าตามตลาดนัดดูสักหน่อย

"น้องชายที่ดี ครั้งนี้ฉันติดหนี้นายครั้งใหญ่เลยนะ ฉันขอคารวะ"

พูดจบ เขาก็ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับแก้วของหลี่เซินแล้วดื่มรวดเดียวหมด

"ดื่ม!"

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เซินก็ยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มอย่างมีความสุขเช่นกัน

หลังจากดื่มเสร็จ

เว่ยเหยียนก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่เซิน

"นายว่าฉันควรจะไปหารือเรื่องนี้กับประธานเฉินก่อนดีไหม?"

"ตอนนี้ยังไม่ต้องหรอกครับ รอให้พี่จัดการเสื้อผ้าที่ค้างสต็อกได้แล้ว ค่อยไปรายงานประธานเฉิน ท่านจะได้เซอร์ไพรส์ไงครับ"

"ตกลง!"

..............

วันต่อมา

เฉินโม่ตื่นแต่เช้า ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ออกจากห้องทันที วันนี้เขาไม่ได้ไปที่บริษัท แต่ตรงไปยังอาคารศาลากลางแทน

วันนี้ที่อาคารศาลากลางมีงานนัดพบแรงงาน เขาจะไปลองเสี่ยงโชคดู เผื่อว่าจะหาคนที่เหมาะสมได้สักสองสามคน

เมื่อมาถึงชั้นสาม

บังเอิญจริงๆ ที่เขาได้เจอกับครอบครัวนั้นอีกแล้ว

ฝ่ายหญิงกำลังช่วยฝ่ายชายจัดปกคอเสื้ออยู่ที่หน้าประตู ดูเหมือนกำลังกำชับอะไรบางอย่างอยู่

เมื่อเห็นเขาเดินลงบันไดมา ฝ่ายชายก็จูงลูกสาวเดินลงไปก่อน

เมื่อมองดูกระเป๋าเป้ที่ฝ่ายชายสะพายอยู่ เขากน่าจะกำลังพาลูกสาวไปโรงเรียน

เมื่อลงบันไดมาถึงหน้าชุมชน เขาก็โบกแท็กซี่แล้วมุ่งตรงไปยังอาคารศาลากลาง

อาคารศาลากลาง

เฉินโม่ลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่ธุรการ จ่ายค่าธรรมเนียมเล็กน้อย แล้วก็ได้พื้นที่สำหรับรับสมัครงานมาหนึ่งจุด

เนื่องจากมาอย่างเร่งรีบ เขาจึงไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ในการรับสมัครงานมาเลย

เมื่อเทียบกับโปสเตอร์และแบนเนอร์ของบริษัทอื่น เขามีเพียงป้ายประกาศรับสมัครงานที่เขียนด้วยลายมือวางอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงหน้าเท่านั้น

'โรงงานเสื้อผ้าฉางเฟิงรับสมัครผู้มีความสามารถด้วยเงินเดือนสูง'

ตำแหน่งที่เปิดรับ: ผู้ช่วยเจ้านาย, การเงิน, บัญชี, เสมียน, คนงาน, พนักงานขาย และตำแหน่งอื่นๆ...

ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งของเขาก็ค่อนข้างอับ อยู่ในมุมหนึ่งของพื้นที่จัดงานทั้งหมด

ครึ่งวันผ่านไปในพริบตา

เฉินโม่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ รู้สึกง่วงเหงาหาวนอน ตลอดครึ่งวันที่ผ่านมา เขาไม่สามารถรับสมัครใครได้แม้แต่คนเดียว

คนที่มาหางานเกือบทุกคนแค่เหลือบมองป้ายประกาศรับสมัครงานของเขา แล้วก็เมินไปเลย

"ที่นี่รับสมัครเสมียนด้วยนะ"

"ไม่มีแม้แต่โปสเตอร์ดีๆ สักใบ ไม่ใช่ที่ที่ดีแน่ๆ เผลอๆ อาจจะเป็นบริษัทต้มตุ๋นก็ได้"

"งั้น... เราไปดูทางนู้นกันเถอะ"

เด็กสาวสองคนยืนอยู่หน้าโต๊ะ พูดคุยกันสองสามประโยค แล้วก็เดินจากไปทันที

"ผิวเผิน!"

เฉินโม่มองเด็กสาวสองคนที่ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากถาม พึมพำบ่นกับตัวเอง แล้วก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อแอบงีบต่อ

เขาเข้าใจแล้วว่าวันนี้เขาคงจะรับสมัครใครไม่ได้แล้ว

..............

"วุฒิการศึกษาของคุณดีมาก เราสามารถรับคุณเข้าทำงานได้"

"จริงเหรอคะ?"

เซิ่นโหรว มองผู้สัมภาษณ์ด้วยความประหลาดใจ

ผู้สัมภาษณ์มองเซิ่นโหรวที่กำลังประหลาดใจ ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

"แต่ว่า คุณเขียนว่าคุณยังเรียนไม่จบ อยู่ในช่วงฝึกงาน ดังนั้นคุณจึงยังไม่สามารถเป็นพนักงานประจำได้ก่อนที่จะเรียนจบ เงินเดือนจึงให้ได้แค่เดือนละสองพันชั่วคราวก่อน ส่วนเรื่องที่คุณขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าห้าพันหยวนนั้น เราไม่สามารถให้ได้ครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าประหลาดใจของเซิ่นโหรวก็พลันมืดครึ้มลงทันที เธอมองผู้สัมภาษณ์แล้วอ้อนวอน

"ตอนนี้ฉันต้องการเงินด่วนจริงๆ ค่ะ เบิกล่วงหน้าไม่ได้จริงๆ เหรอคะ? ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันเซ็นสัญญาได้ และฉันจะตั้งใจทำงานอย่างแน่นอนค่ะ"

"ขอโทษด้วยครับ บริษัทไม่มีนโยบายให้เบิกเงินเดือนล่วงหน้า"

ทัศนคติของผู้สัมภาษณ์นั้นแน่วแน่

เมื่อเห็นดังนั้น เซิ่นโหรวก็หันหลังเดินจากไปอย่างผิดหวัง เธอไม่รู้แล้วว่านี่เป็นบริษัทที่เท่าไหร่ที่เธอมาสัมภาษณ์ แต่ไม่มีบริษัทไหนยอมให้เธอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าเลย

จะทำยังไงดี!

ตอนนี้เธอต้องการเงินจริงๆ

เซิ่นโหรวเดินผ่านบริษัทแล้วบริษัทเล่าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง พลางมองหางานที่เหมาะสม

เนื่องจากตอนเย็นเธอมีงานอีกที่หนึ่ง เธอจึงต้องหางานตอนกลางวันที่ไม่กระทบกับงานตอนเย็นของเธอ

ในช่วงเช้า เธอเดินเกือบทั่วพื้นที่จัดงานแล้ว นี่เป็นแถวสุดท้ายแล้ว ถ้าเธอยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ เธอก็คงต้องไปทำงานรับจ้างชั่วคราวแทน

สายตาของเธอกวาดมองป้ายประกาศรับสมัครงานของบริษัทในแถวสุดท้ายทีละบริษัท สีหน้าของเธอก็ค่อยๆ ผิดหวังลง ตำแหน่งที่บริษัทในแถวสุดท้ายนี้เปิดรับไม่ตรงกับความต้องการของเธอเลย

ดูเหมือนว่าเธอคงต้องไปหางานชั่วคราวทำจริงๆ แล้ว แต่การทำงานชั่วคราวก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว

สีหน้าของเซิ่นโหรวเศร้าหมอง ขณะที่เธอกำลังจะเดินจากไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นป้ายประกาศรับสมัครงานบนโต๊ะสี่เหลี่ยมในมุมหนึ่ง

'รับสมัครผู้ช่วย, การเงิน, เสมียน...'

เธอเรียนเอกบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัย หลายตำแหน่งในป้ายประกาศนั้นเธอสามารถทำได้

แต่เมื่อมองดูป้ายประกาศรับสมัครงานที่เรียบง่าย กับผู้รับสมัครที่ดูเหมือนจะกำลังหลับอยู่บนโต๊ะ เซิ่นโหรวก็ลังเลเล็กน้อย

บริษัทแบบนี้จะเชื่อถือได้จริงๆ เหรอ?

เธอเดินมาทั่วทั้งงานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นผู้รับสมัครงานนอนหลับบนโต๊ะ

เซิ่นโหรวยืนลังเลอยู่เป็นเวลานาน แต่สุดท้ายเธอก็เดินเข้าไป เธอตัดสินใจว่าจะลองดูสักตั้ง

อย่างไรเสีย ความต้องการของเธอก็คือการเบิกเงินเดือนล่วงหน้า ถ้าบริษัทนี้ไม่น่าเชื่อถือ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะยอมให้เธอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?

ด้วยความคิดนี้ เซิ่นโหรวจึงเดินมาถึงโต๊ะสี่เหลี่ยม แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางมองไปที่เฉินโม่ที่กำลังหลับอุตุอยู่

"สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะมาสมัครงาน"