บทที่ 113 เย่หยางขอยกให้เธอเป็นคนที่หน้าด้านที่สุด
บทที่ 113 เย่หยางขอยกให้เธอเป็นคนที่หน้าด้านที่สุด
### บทที่ 113 เย่หยางขอยกให้เธอเป็นคนที่หน้าด้านที่สุด
“อร่อยจริงๆ”
“จะบอกให้นะ ตอนสมัยเรียนฉันน่ะไร้เดียงสาเกินไป! โชคดีที่ได้เห็นคำพูดของปรมาจารย์หลายคนในอินเทอร์เน็ต ฉันถึงได้ตาสว่าง!”
หลี่เยว่หงพูดเรื่องของตัวเองอย่างตื่นเต้นไปพลางกินไปพลาง
“หา? ฉันว่าเมื่อก่อนเธอก็ดีอยู่แล้วนะ... แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเธอแปลกไปหน่อย”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนถอนหายใจ ในใจผิดหวังอย่างมาก ถ้ารู้ว่าตอนนี้หลี่เยว่หงกลายเป็นแบบนี้ เมื่อกี้พูดอย่างไรก็จะไม่ให้เธอขึ้นรถของพี่เย่หยางเด็ดขาด เธอไม่อยากให้เย่หยางคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงไม่ดี
“ไม่ๆๆ... ผู้หญิงต้องดีกับตัวเองให้มากๆ! แบบนี้ถึงจะไม่เสียชาติเกิด! งานหนักงานเหนื่อยอะไรพวกนั้น ความกดดัน การหาเงิน อะไรพวกนั้น เป็นหน้าที่ของผู้ชาย! ไม่อย่างนั้นจะให้พวกเขามีไว้ทำไม!?”
“ดูสิ พวกเราทั้งคลอดลูกได้ ทั้งทำงานบ้านได้... เอ่อ งานบ้านฉันเหมือนจะทำไม่เป็น แต่ไม่เป็นไร! ฉันคลอดลูกได้! ผู้ชายเกิดมาก็เป็นหนี้พวกเราอยู่แล้ว!”
“ก็ควรจะปรนนิบัติพวกเราเหมือนบรรพบุรุษ! ได้ยินไหม? ถ้านายกล้าทำไม่ดีกับเชี่ยนเชี่ยนของเรา ฉันจะไปอัดนายถึงบ้านเลย!”
หลี่เยว่หงแยกเขี้ยวยิงฟัน
เย่หยางเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ไม่สนใจอีกฝ่ายเลย
“แค่กๆ ต่อให้คลอดลูกจริงๆ ก็ยังต้องเรียกเราว่าแม่... ลูกก็ไม่ใช่ว่าคลอดให้ผู้ชายฝ่ายเดียวนี่นา”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนขมวดคิ้ว “เยว่หงเธอพูดน้อยๆ หน่อยเถอะ เธอควรจะหาเวลาทบทวนตัวเองดีๆ แล้ว ไปรู้จักปรมาจารย์ปลอมๆ ที่ไหนมาเนี่ย!? สร้างความวุ่นวายให้โลกจริงๆ พิษร้ายไม่เบาเลย”
“หึ้ม เห็นได้ชัดว่าเป็นเชี่ยนเชี่ยนเองที่ยังคิดไม่ตก!”
หลี่เยว่หงฮึ่มเสียง “ผู้หญิงก็ควรจะเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง เป็นราชินีของตัวเอง!”
“เหอะ...”
เย่หยางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง? ก็แค่หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลให้กับการไร้เหตุผลและทำตามอำเภอใจของตัวเองเท่านั้นแหละ”
“นายหมายความว่ายังไง!?”
หลี่เยว่หงจ้องมองอย่างโกรธเคือง “นี่นายกำลังดูถูกผู้หญิง! นายมันพวกคลั่งความเป็นชาย!”
เย่หยางขมวดคิ้ว ไม่คิดจะไว้หน้าอีกฝ่ายแล้ว “ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเชี่ยนเชี่ยน เมื่อกี้ฉันก็ถีบเธอลงจากรถไปแล้ว ผู้หญิงแบบเธอ กินจุขี้เกียจ ทุกวันเอาแต่สวมบทบาทเป็นผู้เสียหายและฝ่ายที่อ่อนแอ มาทำร้ายคนอื่น”
“เอาความเห็นใจและความอดทนของคนอื่นที่มีต่อเธอ มาเป็นมาตรฐานความสำเร็จและความเป็นอิสระของตัวเอง ปลื้มอกปลื้มใจ ภูมิใจในตัวเอง! น่าขยะแขยงถึงขีดสุด!”
“ถ้าจะบอกว่ากลิ่นเหม็นของขี้หมาสามารถเหม็นจนมดตายได้แค่ตัวเดียว กลิ่นเหม็นเน่าบนตัวผู้หญิงอย่างเธอ แค่เส้นเดียวก็สามารถเหม็นจนช้างตายได้ทั้งตัว!”
“แก!!!”
หลี่เยว่หงเบิกตากว้าง เธอหน้าตาค่อนข้างดี ผู้ชายรอบข้าง ตั้งแต่เธอเรียนรู้คัมภีร์ราชินีแล้ว ก็เชื่อฟังเธอทุกอย่าง ที่ไหนจะเคยถูกชี้หน้าด่าแบบนี้มาก่อน!?
ในใจเธออาจจะไม่เข้าใจหลักการเหล่านี้
แต่การที่มีหมาเลียอยู่รอบๆ ทำให้เธอเหลิงไปหมดแล้ว คิดว่าสิ่งเหล่านี้คือสัจธรรม ตอนนี้ถูกเย่หยางฉีกหน้ากากชั้นสุดท้ายออก ทันใดนั้นก็โกรธจนหน้าแดง “ฉันเป็นผู้หญิงนะ!”
“ผู้หญิงแล้วยังไง? มีหัวมากกว่าคนอื่น? หรือว่ามีก้นมากกว่าคนอื่น?”
เย่หยางหัวเราะเยาะ “เธอเป็นผู้หญิงแล้วเธอจะสูงส่งกว่าคนอื่นเหรอ!? ไม่ เธอสูงส่งกว่าแค่หมาเลียเท่านั้นแหละ!”
“หมาเลียจะนับเป็นคนได้เหรอ? หมา! ก็แค่สัตว์เดรัจฉาน!”
“ถ้าพูดแบบนี้ เธอก็ไม่นับว่าเป็นราชินีอะไรหรอก ฉันตั้งฉายาให้เธอสักหน่อยน่าจะเหมาะกว่านะ ราชาหมา!”
“แก!!!”
หลี่เยว่หงถูกสวนกลับจนโรคหัวใจแทบจะกำเริบ นั่งหอบหายใจแรงอยู่บนเก้าอี้ “เชี่ยนเชี่ยน เธอก็ดูเขาด่าฉันแบบนี้เหรอ!!!”
“...ฉันว่า พี่เย่หยาง พูดจาหยาบคายแต่มีเหตุผลนะ หลี่เยว่หง เธอควรจะไปล้างสมองจริงๆ แล้ว”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนส่ายหน้าอย่างผิดหวังอย่างยิ่ง แม้แต่ด่าแบบนี้ก็ยังไม่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาได้ พิษเข้าลึกเกินไปแล้วจริงๆ
“เฮ้อ... สุดท้ายฉันก็ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว!!!”
หลี่เยว่หงส่ายหน้า พูดอย่างเศร้าสร้อย
ถึงแม้จะถูกฉีกหน้า แต่เธอก็ไม่คิดจะจากไป
อาหารมื้อใหญ่นี้ เงินที่เธอหามาทั้งชีวิตก็อาจจะไม่พอจ่ายสำหรับมื้อเดียว
เธอยังต้องถ่ายรูปอีกสองสามรูป ไปหลอกตัวเอง สร้างความฝันจอมปลอมของคนชั้นสูงต่อไป
“...”
แม้แต่เย่หยางก็ยังตะลึง
บนโลกนี้ถึงกับมีคนแบบนี้ด้วย...
ถูกด่าขนาดนี้แล้ว ยังหน้าด้านทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงนั่งกินอย่างสบายใจอยู่ที่นั่น
“นับถือ นับถือ!”
ถึงแม้จะดูถูกผู้หญิงที่เต็มไปด้วยปรัชญาชีวิตปลอมๆ แต่ความหน้าด้านของอีกฝ่าย เย่หยางกลับนับถือจากใจจริง
เย่หยางขอยกให้เธอเป็นคนที่หน้าด้านที่สุด!
“...”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนเกาหัว ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพื่อนสนิทของตัวเองเป็นคนแบบไหน
ทัศนคติเบี้ยวจนระเบิด ถูกปรัชญาชีวิตปลอมๆ ล้างสมอง ความคิดความอ่านไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกับคนปกติเลย...
เป็นเช่นนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดและแปลกประหลาด
ก็ทานอาหารมื้อนี้เสร็จ
“คิดเงิน”
เย่หยางพูดอย่างสบายๆ
นี่คือกฎที่เขาตั้งไว้ ต่อให้เถ้าแก่มากินข้าว ก็ไม่สามารถยกเว้นได้
เท่าไหร่ก็เท่านั้น กำไรสุดท้ายค่อยว่ากันอีกที
ถึงแม้เขาจะเป็นเถ้าแก่ แต่ผู้ที่รับผิดชอบการดำเนินงานคือพอลกับอลิซ(ตรงนี้ในบทแรกๆต้นฉบับเป็นลิลิธ และบทก่อนหน้ากับบทนี้เป็นอลิซ ไม่แน่ใจว่าเปลี่ยนชื่อหรือพิมพ์ผิด แต่ขอแปลตามไปก่อน) เขาไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาต้องควักเงินเลี้ยงเถ้าแก่ได้...
“เท่าไหร่คะ พวกเราหารกันเถอะ!”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนรีบพูด
เมื่อกี้หลี่เยว่หงแสดงออกได้แย่มาก เพราะกลัวว่าเย่หยางจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงไม่ดีไปด้วย ก็เลยเสนอว่าจะจ่ายด้วยกัน
“อะไรนะ!? ออกมากินข้าวยังต้องให้ผู้หญิงจ่ายเงินเหรอ!? เชี่ยนเชี่ยน ความคิดของเธอนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!!!”
หลี่เยว่หงเหมือนได้ยินเรื่องที่ทำให้โลกทัศน์ของเธอพังทลาย
“ชายหญิงเท่าเทียมกันนะ! อะไรก็ต้องให้ผู้ชายจ่ายเงิน นี่ไม่ใช่การดูถูกผู้หญิงเหรอ? ตอนที่ฉันอยู่ที่ประเทศสหรัฐฯ ก็เป็นแบบนี้”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนไม่สามารถเข้าใจความคิดของหลี่เยว่หงได้เลย
“เอ่อ นี่...”
หลี่เยว่หงถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก
“ไม่ต้องหรอก มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ฮ่าๆ ไว้มีโอกาสเชี่ยนเชี่ยนค่อยเลี้ยงฉันคืนมื้อหนึ่งก็พอแล้ว”
เย่หยางเหลือบมองบิล ยิ้มพูด
ถึงแม้ว่าที่บ้านของหลิวเชี่ยนเชี่ยนจะมีบ้านสี่หลังในเซี่ยงไฮ้ แต่มื้อนี้พวกเขาสามคนกินไปเป็นล้าน เขาก็ต้องดูแลอีกฝ่ายหน่อย
“เอ่อ นี่...”
หลิวเชี่ยนเชี่ยนเห็นสายตาที่สดใสของเย่หยาง ก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “โอ้ ก็ได้ค่ะ...”
“หึ้ม...”
หลี่เยว่หงข้างๆ กำหมัด อยากจะชก แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
อึดอัดจนเธอรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว...