HO บทที่ 189 ก้าวที่สอง

ซินหยาดึงเมลติ้งสโนว์ไปพร้อมกับเขา พวกเขาเดินไปตามกำแพงหินขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบเมืองจนกระทั่งเขาไปถึงประตูไม้ขนาดยักษ์ ซินหยาหยุดเดินและเฝ้าการณ์สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

เขาขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปากของเขา เพราะจากสิ่งที่เขาเห็น ประตูข้างหน้าเขาถูกล็อคอย่างแน่นหนาและไม่มีทางที่พวกเขาจะเปิดประตูเองได้

เขาเดินตรงไปข้างหน้าโดยที่เมลติ้งสโนว์ดึงแขนของเขาแต่ซินหยาไม่สนใจ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเขาและเพื่อน ๆ ของเขาจะสามารถเข้าไปในเมืองได้อย่างไร

ในระหส่าวที่ซินหยากำลังคิดหาวิธี อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังของชายคนหนึ่งตะโกนจากด้านบน

"นั่นใครน่ะ?"

ซินหยาหันไปทางต้นเสียง เขารู้สึกประหลาดใจที่เห็นทหารยามสองคนสวมชุดเกราะแบบจีนโบราณอยู่ด้านบนของกำแพง เขาสงสัยว่าพวกเขาเฝ้าดูพวกเขาตลอดเวลาหรือไม่

“เราควรทำอย่างไรดี” เว่ยกระซิบผ่านช่องแชทด้วยเสียงของปาร์ตี้ ในที่สุดเธอก็ตามทัน หลังจากที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังพร้อมกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์

“ฉันรู้วิธีจัดการกับเรื่องนี้” ซินหยาปล่อยมือของเมลติ้งสโนว์และกระแอมในลำคอ เขาปรับท่าทางให้ดูจริงใจที่สุดและทำให้ตัวเองดูไร้พิษภัย จากนั้นก็เริ่มพูด "พวกเราเป็นเพียงนักเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยซึ่งมาจากที่ไกลแสนไกลและต้องการจะลี้ภัยในเมืองอันแสนสงบสุขของท่าน ได้โปรดช่วยเมตตาพวกเราด้วย"

วอนเดอร์ริ่งซาวด์หัวเราะเบา ๆ ในมือของเขา เขารู้สึกขบขันกับการแสดงดริฟติ้งคลาวด์ เขาทำได้ดีกว่านักแสดงมือใหม่บางคนที่เขารู้จัก “ทำได้ดีมากดริฟติ้งคลาวด์”

“ให้พวกเขาเข้าไปเถอะ ฉางอิ๋ง พวกเขาเป็นแค่เด็กกลุ่มหนึ่ง” ทหารยามที่ดูแก่กว่าอีกคนหนึ่ง เขาไม่เห็นประเด็นที่จะต้องสงสัยเกี่ยวกับเด็กที่ดูไร้เดียงสา

ฉางอิ๋จ้องมองเพื่อนยามของเขา “นี่คือเหตุผลที่เจ้าไม่เคยได้รับการเลื่อนยศ โกวเว่ย เจ้าไว้ใจคนง่ายเกินไป พวกเขาอาจเป็นฆาตกรที่ปลอมตัวมาและเจ้าไม่มีทางรู้หรอก!”

“เฮ้! ฉันไม่ใช่ฆาตกรนะ!” เมลติ้งสโนว์ตะโกนด้วยความขุ่นเคืองอย่างมากกับสิ่งที่ชายคนนั้นกล่าวหาพวกเขา

“ให้พวกเขาเข้ามา!” เขาพูดโดยไม่สนใจเด็กหนุ่มที่กำลังจ้องมองเขาอย่างโกรธจัดฉางอิ๋งบอกพวกเขาอย่างเข้มงวดว่า "เจ้าหนูควรทำตัวให้ดีในขณะที่อยู่ในเมืองนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าเจอดีแน่!"

“ไม่ต้องเป็นห่วง เราจะไม่สร้างปัญหาให้พวกคุณ” เว่ยพูดด้วยรอยยิ้มหวาน เธอทำให้ยามหวาดระแวงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อทหารยามกดปุ่ม ประตูต่าง ๆ ก็เริ่มเปิดออกเผยให้เห็นภายในเมืองที่พวกเขาพยายามเดินทางมาไกลเพื่อที่จะได้มาที่นี่ ขณะที่ซินหยาเดินผ่านประตูไปกับเพื่อน ๆ อารมณ์แรกของเขาคือความประหลาดใจตามมาด้วยความตกใจ

เพราะเบื้องหน้าเขามีทัศนียภาพอันน่าทึ่ง ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยดินแดนที่อุดมสมบูรณ์และเขียวขจีที่ทอดยาวออกไปสุดสายตา หากเพิ่งมองดี ๆ จะสามารถมองเห็นอาคารสูงในใจกลางเมืองที่มีร้านค้าและธุรกิจหลักอยู่

ก่อนหน้านี้จากตำแหน่งของเขาบนยอดเขา เขาไม่คิดว่าพื้นที่การเกษตรจะใหญ่ขนาดนี้ แม้ว่าตอนนี้จะดูจากเบื้องหน้าและเห็นพื้นที่เปิดโล่งเขียวชอุ่มซึ่งดูเหมือนจะยาวหลายเมตรแต่เขารู้ว่าแตกต่างจากที่เห็นบนยอดเขา

เมื่อพวกเขาเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่จะพาพวกเขาไปยังใจกลางเมืองซินหยาสงสัยว่าโดโรธี[1]รู้สึกเช่นนี้หรือไม่เมื่อเธอเดินผ่านที่ราบใหญ่ของออนซ์เพื่อไปถึงเมืองมรกต เขาเริ่มหัวเราะเยาะให้กับความคิดนั้นเพราะเขามีโตโต้ หุ่นไล่กา และหุ่นกระป๋องเป็นของตัวเองแล้ว

สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือสิงโตขี้ขลาด อย่างไรก็ตาม ในความคิดที่สอง เขาอยากได้สิงโตผู้กล้าหาญที่แข็งแกร่งมากกว่า เขาต้องการมีคนที่ไม่กลัวที่จะช่วยเขาจัดการกับแม่มดชั่วร้ายทางตะวันตกที่เขาเจอในโลกอันกว้างใหญ่ของเฮเว่น

...

มันเป็นวันที่ยาวนานสำหรับซื่อซวน เขาทำงานอย่างหนักกับชุดเกราะหายากที่บอสมอนสเตอร์ที่มาจากการบุกโจมตีเมืองเออร์นิสเวิร์ธ แต่ช่างน่าเศร้าสำหรับเขา ถึงแม้ว่าเขาจะทำงานทั้งวัน แต่เขาก็ทำได้เพียง 1 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เขาถอนหายใจยาวและเปิดประตูห้องทำงาน แล้วเดินไปที่เก้าอี้ยาวสีน้ำเงินตัวโปรดซึ่งอยู่ริมหน้าต่าง เมื่อนอนซื่อซวนเข้าสู่ตำแหน่งที่สะดวกสบายพร้อมที่จะผ่อนคลาย

ผ่านไปไม่ถึงวินาที ก่อนที่บรรยากาศอันเงียบสงบที่เขาสร้างขึ้นสำหรับตัวเองจะถูกขัดจังหวะโดยใครบางคนที่บุกเข้ามาทางประตูของเขา เขาทำได้แค่ด่าตัวเองเงียบ ๆ เขาน่าจะรู้ดีกว่านี้และล็อกประตูห้องทำงานทันทีที่เข้าไปข้างใน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เห็นว่าเป็นเพียงเพื่อนของเขาซาฟเนียร์ที่ดูโกรธเคือง ความไม่พอใจที่จะถูกรบกวนก็หายไป การได้เห็นเพื่อนของเขาหงุดหงิดอย่างช้า ๆ เป็นงานอดิเรกที่สนุกสนาน บางครั้งเขาสงสัยว่าเขาเป็นพวกซาดิสม์หรือเปล่า

“ฉันบอกคุณครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้คนร้ายเหล่านั้นอยู่ในแนวเดียวกัน แต่คุณไม่เคยฟังฉันเลย!” ซาฟเนียร์ตะโกนทันทีที่เขาเดินเข้าไป ใบหน้าของเขาก็แดงไปหมด

ซื่อซวนยิ้มเล็กน้อย เขายังคงเอนหลังพิงเก้าอี้ของเขาอย่างสบายใจและพูดว่า "ตอนนี้พวกเขาทำอะไรอยู่?"

"พวกเขาทำอะไร! พวกเขาทำอะไร! ฉันจะบอกคุณว่าพวกเขาทำอะไร!" ซาฟเนียร์ขบกรามแน่น สิ่งที่อยากทำตอนนี้คือบีบบังคับเพื่อนของเขาที่ทำตัวเฉยเมยมาก “พวกเขาสะกดรอยตามสมาชิกระดับสูงของกิลด์ฟอลเลนเบลดทุกคนและฆ่าพวกเขา นั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำ!”

ซื่อซวนไขว่แขนตรงหลังศีรษะและมองไปที่เพื่อนของเขาและพูดว่า "แล้วปัญหาคืออะไร?"

“ปัญหาอะไรงั้นเหรอ!? โซล ถ้าพวกเขารู้ว่ามีคนจากกิลด์ของเราที่ฆ่าพวกเขา เราอาจมีสงครามกิลด์เกิดขึ้นจากน้ำมือของเรา!” ซาฟเนียร์ตะโกน ทำไมเรื่องแค่นี้เพื่อนของเขาถึงไม่เข้าใจ

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการเหรอ?” ซื่อซวนถามอย่างครุ่นคิด ซื่อซวนนั่งบนเก้าอี้ของเขาจ้องที่ซาฟเนียร์อย่างสงสัย "พวกฟอลเลนเบลดจ้างนักฆ่ามืออาชีพเพื่อตามล่าเพื่อนร่วมกิลด์ที่อ่อนแอของเราและฆ่าพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็เฝ้ารอที่ศพของพวกเขาและฆ่าอีกครั้ง ทำจนกว่าพวกเขาจะสูญเสียเลเวลหรือออกจากกิลด์ของเราไป เนื่องจากพวกเขาทำอย่างนั้น มันไม่ได้หมายความว่า พวกเขาต้องการสงครามกิลด์กับพวกเราอย่างงั้นเหรอ?”

ซาฟเนีบร์ถอยหลังด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินสิ่งเพื่อนของเขาเล่าให้ฟัง "เป็นเพราะพวกฟอลเลนเบลดอย่างนั้นเหรอ! แต่พวกเขาเป็นมิตรกับเรามาก"

“พวกเขาแค่แกล้งทำเป็น พวกเขาพยายามมานานแล้วเพื่อให้ฉันรวมกิลด์กับพวกเขาแต่ตอนนี้กิลด์ของเราชนะภารกิจเมืองอย่างงดงาม ตอนนี้พวกเขาเริ่มหมดหวังแล้ว” ซื่อซวนบอกชายคนนั้นในขณะที่หัวเราะอย่างตลกขบขัน

ซาฟเนียร์รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยเนื่องจากฟอลเลนเบลดเป็นกิลด์ขนาดใหญ่ที่มีสปอนเซอร์มากมาย อย่างไรก็ตาม เขาจะไม่ยอมให้กิลด์อื่นมาหยามพวกเขาแบบนี้ “เราควรทำอย่างไรดี?”

“เราต้องกำลังจะแสดงให้พวกเขาเห็นถึงพลังที่แท้จริงของกิลด์นักประดิษฐ์ของเราเป็นอย่างไร” ซื่อซวนตอบด้วยความอาฆาตพยาบาทในดวงตาของเขา "ในไม่ช้าพวกเขาจะได้เรียนรู้ว่า การมายุ่งย่ามกับกิลด์ฟอร์ดคอนเนคชั่น มันเป็นการกระทำที่โง่เขลาแค่ไหน!!"

[1] ตัวละครจากเรื่อง พ่อมดแห่งเมืองออซ (The Wizard of Oz)