HO บทที่ 173 พบเจอรีแอนน่อน

“โอ้ พระเจ้า ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในที่สุดเราก็มาถึงที่นี่!” เว่ยอุทานอย่างตื่นเต้นในขณะที่ยังพูดอยู่ในช่องแชทเสียงของปาร์ตี้

เมลติ้งสโนว์พยักหน้าเห็นด้วย เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ผมรอเวลานี้มานานแล้ว ผมรู้สึกเหมือนกับอยู่ในฝันเลย ผมหวังว่าผมจะสามารถซื้อของเจ๋ง ๆ ได้”

“ยังไงก็ตาม เธอไม่ควรตื่นเต้นเกินไป” วอนเดอร์ริ่งซาวด์บอกพวกเขาอย่างระมัดระวังในขณะที่จับตาดูประตูที่ฟิโอเร่เดินผ่าน “ในตอนแรกรีแอนน่อนไม่ได้มอบสร้อยข้อมือให้ดริฟติ้งคลาวด์ ดังนั้นเธออาจจะไม่ยอมให้เราซื้อของในร้านก็ได้”

“อย่าพูดอะไรเป็นลางอย่างนั้นสิ!” เมลติ้งสโนว์ตะโกน เด็กหนุ่มพ่นลมอย่างโกรธเคืองใส่ผู้ชายคนนั้น

วอนเดอร์ริ่งซาวด์ยักไหล่ให้กับเด็กหนุ่ม หลังจากที่เห็นว่าแฟรี่มีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อพวกเขาเห็นสร้อยข้อมือ เขาก็เริ่มระวัง เขาต้องการเข้าไปในร้านจริง ๆ แต่เขาระงับความปรารถนานั้นไว้ เขาไม่อยากผิดหวังหากปรากฏว่าพวกเขาทำไม่ได้

“มีอะไรผิดปกติเหรอ วอนเดอร์ริ่งซาวด์?” เว่ยถามด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่ชายคนนั้นพูด พวกเขามาทางนี้และตอนนี้เขากำลังสงสัยว่าพวกเขาจะเข้าไปได้ไหม เธอเข้าใจว่าเขากำลังระมัดระวังแต่เขาสามารถพูดก่อนหน้านี้ได้และจะไม่กระวนกระวายใจเมื่อพวกเขาอยู่หน้าร้าน "ทำไมคุณพูดแบบนั้น?"

เมื่อเห็นการระคายเคืองในดวงตาของโรมมิ่งวินด์ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็ถอนหายใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะกวนใจเธอด้วยคำพูดของเขา เขาแค่ไม่ต้องการให้พวกเขาตั้งความหวังมากเกินไปในกรณีที่มีบางอย่างผิดพลาด "คือว่า…"

“เขาแค่เป็นห่วงพวกเรา ถึงแม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้นก็ตาม” ซินหยาอธิบายตัดหน้าวอนเดอร์ริ่งซาวด์ที่กำลังจะพูด

ซินหยารู้ว่าชายผู้นี้แค่ระมัดระวังเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ปฏิกิริยาของแฟรี่ต่อสร้อยข้อมือดูน่าตกใจเล็กน้อย ราวกับว่ามันมีความหมายสำหรับพวกเขามากกว่าแค่เครื่องประดับที่เขาคิดว่ามันเป็น อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเรื่องที่กังวลจะเป็นเรื่องจริง มันก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากขนาดนั้น

“ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นล่ะ คุณก็ว่าสายตาของแฟรี่ที่มองเรามามันเป็นอย่างไร?” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าวขณะมองไปยังดริฟติ้งคลาวด์

ซินหยาถอนหายใจแล้วเดินไปที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์ เขาโอบไหล่ของชายผู้นั้นไว้ “อย่าเข้าใจผิดว่าเกมนี้เป็นโลกแห่งความจริง ฉันได้สร้อยข้อมือนี้เป็นรางวัลภารกิจ ข้อตกลงของเจ้าของสร้อยข้อมือก็ได้ถูกโอนมาให้ฉันแล้ว ดังนั้นไม่มีทางที่เราจะเข้าร้านไม่ได้”

หลังจากฟังคำพูดของดริฟติ้งคลาวด์แล้ว วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็รู้ว่าเขาโง่แค่ไหน เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ราวกับว่ามันเป็นสถานการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงแทนที่จะเป็นเกม

“ถะถูกต้อง” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าวพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อนึกขึ้นได้ “นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย”

“เห็นได้ชัดว่าพี่อินจัด” เมลติ้งสโนว์ตอบ

วอนเดอร์ริ่งซาวด์กลอกตาไปที่เด็กชาย "ฉันจินตนาการไปไกลเฉย ๆ"

“งั้นเหรอ? แต่พี่คิดดังไปหน่อยนะ” เมลติ้งสโนว์ยักไหล่

ซินหยากำลังจะบอกให้เมลติ้งสโนว์หยุดทำตัวเป็นศัตรูกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ แต่ในระหว่างที่เขากำลังจะเปิดปาก ประตูร้านได้เปิดออก เผยให้เห็นฟิโอเร่และหญิงสาวสุดงดงาม เธออาจจะเป็นรีแอนน่อน

ขณะที่ทั้งสองเดินไปหาพวกเขา ความรู้สึกคาดหวังของทุกคนก็เพิ่มขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

...

รีแอนน่อนที่ยุ่งทั้งวันตั้งแต่ร้านของเธอเป็นที่นิยมมาก หากเป็นเมื่อก่อนที่พ่อของเธอดูแลร้าน มันไม่วุ่นวายอย่างนี้แต่ภายหลังจากที่เธอรับช่วงต่อ สิ่งต่าง ๆ ก็เปลี่ยนไป

นี่เป็นแบบนี้เพราะการเปลี่ยนแปลงที่เธอทำกับร้านค้าโดยรวม ที่นี้เคยเป็นร้านที่ขายแต่ของชำร่วย งานฝีมือแต่หลังจากที่เธอได้สัมผัสกับโลกภายนอกด้วยความมหัศจรรย์ทั้งหมด เธอก็รู้สึกทึ่งกับของแปลกและไม่เหมือนใคร

เธอเริ่มเดินทางไปทั่วโลกของแฟรี่ แม้จะแอบเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามและเข้าไปในดินแดนของไลท์แฟรี่เพื่อค้นหาสิ่งที่น่าสนใจ

ดังนั้นเมื่อพ่อของเธอเกษียณและเธอกลายเป็นเจ้าของ สิ่งแรกที่เธอคิดจะทำคือขายของที่เธอสะสมมาตลอดเวลานี้

ใครจะรู้ว่าเพียงเพราะเธอต้องการขายของพวกนี้ มันจะทำให้ร้านของเธอกลายเป็นที่นิยมมาก จนเธอต้องตั้งกฎว่าเฉพาะผู้มีเกียรติบางคนเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ซึ่งลูกค้าก็ยังเยอะอยู่ดีจากมุมมองของเธอ

เธอหาวอย่างเหนื่อย ๆ เธอตัดสินใจว่าในเวลาว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอต้องเริ่มวางแผนการสำรวจครั้งต่อไป

ขณะที่เธอกำลังจะมองดูแผนที่ต่าง ๆ ของเธอ ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกกระแทกเปิดออกและร่างหนึ่งเข้ามาพร้อมหายใจเหนื่อยหอบ เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ความโกรธที่ถูกขัดจังหวะก็กระจายไปและความกังวลก็เข้ามาแทนที่

“เกิดอะไรขึ้นอัลวาเรีย?” รีแอนน่อนที่เป็นกังวลรีบลุกขึ้นจากโต๊ะของเธออย่างรวดเร็วและเดินไปหาหญิงสาวที่กุมหน้าอกของเธอพร้อมหายใจหอบ

“เธอต้องไม่เชื่อฉันแน่ ๆ ว่าฉันไปรู้อะไรมา” อัลวาเรียเริ่มในขณะที่ยังคงหายใจหอบ เธอมีร่างกายที่อ่อนแออย่างมากตั้งแต่เด็กและการวิ่งขึ้นบันไดเหล่านั้นไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดที่สุด แต่เธอก็มีความสุขมาก จนลืมเรื่องนั้นไป

“ทหารรักษาการณ์ฟิโอเร่ เขามาบอกว่ามีคนนอกมาพร้อมกับสร้อยข้อมือของคุณ”

รีแอนน่อนมองกลับมาด้วยความตกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อเลย เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะได้เห็นสร้อยข้อมือของเธออีกครั้ง

รีแอนน่อนยังคงจำได้เมื่อหลายปีก่อนตอนที่เธอยังเป็นเด็กเล็กและได้รับการช่วยเหลือจากเด็กชายใจดีคนนั้น เธอรู้สึกขอบคุณมากที่เธอให้สร้อยข้อมือแก่เขาทั้ง ๆ ที่เธอรู้ว่าไม่ควร

รีแอนนน่อนมั่นใจว่าเด็กชายจะพยายามหาเธอให้เจอโดยเร็วเพราะเธอยอมให้เขาซื้อของจากร้านของเธอ แม้ว่าในสมัยนั้นพวกเขาจะขายแต่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ยังเป็นของแฟรี่ที่มีค่ามากกับคนนอกเหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากหลายปีมานี้ รีแอนน่อนเริ่มคิดว่าเด็กชายคนนั้นไม่สามารถค้นพบโลกของเธอได้ แม้ว่าเธอจะให้เบาะแสที่จะช่วยเขาได้ก็ตาม เธออารมณ์เสียมากเมื่อคิดว่าสร้อยข้อมือของเธอหายไปตลอดกาลแต่ตอนนี้เขามาถึงที่นี่แล้ว

ในที่สุดเธอก็สามารถเอามันกลับมาได้ในขณะที่ทำตามสัญญาของเธอ เธอมีความสุขมากที่เธอรีบออกจากห้องโดยไม่พูดอะไร

เมื่อรีแอนน่อนวิ่งลงบันได เธอรีบไปหาฟิโอเร่ซึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน "เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอคะ?"

“เป็นเรื่องจริงครับ คุณรีแอนน่อน เราพบสร้อยข้อมือของคุณแล้ว” ฟิโอเร่พูดอย่างมั่นใจกับหญิงที่กังวลใจ “ถ้าคุณต้องการ ผมจะพาคุณไปหาคนที่นำมันมา”

“ได้เลยค่ะ ฉันรอวันนี้มานานแล้ว” รีแอนน่อนบอกเขา

ฟิโอเร่พาเธอไปหาคนนอกด้วยความสงสัย หลังจากเดินออกไปข้างนอกและเห็นพวกเขา รีแอนน่อนพบว่าไม่มีใครเป็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่เธอมอบสร้อยข้อมือให้และนั่นทำให้เธออยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

เธอเดินเข้าไปหาเด็กชายผมสีเขียวที่สวมสร้อยข้อมือของเธอ เธอพูดว่า "ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณเป็นใครและคุณได้สร้อยข้อมือของฉันมาได้อย่างไร"

“ก่อนอื่น ผมต้องขอแนะนำตัว” ซินหยากล่าวอย่างสงบ “ผมชื่อดริฟติ้งคลาวด์และนี่เพื่อนของฉัน ส่วนคำถามที่สองของคุณนั้นค่อนข้างยาวและผมคิดว่าคงจะดีที่สุดถ้าเรานั่งคุยเพื่อเล่าที่มาที่ไปของเรื่องนี้กับคุณ”

เมื่อเห็นความหมายในคำพูดของชายหนุ่ม รีแอนน่อนกล่าวว่า "มายืนคุยตรงนี้คงจะไม่สะดวก ถ้างั้นฉันขอเชิญพวกคุณเข้ามาข้างในก่อนและก็คุณฟิโอเร่ ฉันต้องขอบคุณคุณเช่นกัน คุณและทหารของคุณสามารถเข้าไปดูของในร้านได้"

“จริงเหรอ! วิเศษมาก!!” มาวิสอุทานอย่างมีความสุข

ส่วนฟิโอเร่พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เขาโค้งคำนับเล็กน้อย "ขอบคุณ คุณรีแอนน่อน เรายินดีเป็นอย่างยิ่ง"

ฟิโอเร่รู้ว่าที่เธอเสนอสิ่งนี้ให้พวกเขาเพียงเพราะเธอไม่ต้องการอยู่คนเดียวกับคนนอกเหล่านี้แต่เขาก็ยังมีความสุข เขาแทบรอไม่ไหวที่จะคุยโวเรื่องนี้กับทหารคนอื่น

เมื่อพูดจบรีแอนน่อนก็เริ่มนำซินหยากับเพื่อนของเขาและทหารรักษาการณ์เข้าไปในร้าน