HO บทที่ 169 วงแหวนแฟรี่ PART 1

“ไม่อยากจะเชื่อเลย! ในที่สุดเราก็พบวงแหวนแฟรี่และมีบอสมอนสเตอร์คอยคุ้มกันอยู่ด้วย!!” เมลติ้งสโนว์พึมพำจากหมอบอยู่หลังพุ่มไม้

ซินหยาทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเมลติ้งสโนว์ ขณะที่มองดูบอสมอนสเตอร์จากพุ่มไม้ยักษ์ซึ่งเป็นที่ซ่อนของเขา ขณะที่เขาจ้องไปที่สิ่งมีชีวิตในขณะที่เดินด้อม ๆ มอง ๆ ข้างหน้าต้นไม้สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้คือส่ายหัว

มอนสเตอร์ตัวนั้นมีขนาดมหึมาประมาณ 5 เท่าของมังกรโคโมโด มันมีสี่ขาที่แข็งแรงไปจนถึงหางที่ใหญ่โตและทรงพลัง มันผิวที่เรียบเนียนปกคลุมไปด้วยเกล็ดขนาดใหญ่ สีดำ สีแดงและสีชมพูอ่อนที่ส่องประกาย

นอกจากนั้น ซินหยายังเห็นว่ามีกรงเล็บและฟันที่แหลมคมยาวและมีของเหลวหยดตามทาง เขาคิดว่ามันน่าจะเป็นพิษ เขามีความรู้สึกว่าหากพวกเขาสัมผัสมันโดยตรง พวกเขาคงตายในพริบตา

ถ้ามันเป็นเพียงมอนสเตอร์ที่แปลงร่างธรรมดาก็ไม่เป็นไรแต่ซินหยารู้ว่าไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถฆ่าสิ่งนี้ได้ทันเวลา พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงเจิดจ้าบนท้องฟ้าแล้วและเวลากลางคืนก็อยู่เพียงสองชั่วโมงเท่านั้น หากพวกเขาพยายามต่อสู้กับมัน พวกเขาจะเสียโอกาสในการไปยังร้านค้าแฟรี่อย่างแน่นอน

สิ่งที่พวกเขาต้องการคือแผน วิธีไปยังแหวนเห็ดนั้นโดยไม่ต้องต่อสู้กับมอนสเตอร์ตัวนั้นและเมื่อซินหยาคิดเกี่ยวกับมัน เขารู้ว่าขั้นแรกควรทำให้มันเคลื่อนตัวออกจากต้นไม้นั้น

“พวกนายคิดว่าเราควรทำอย่างไรดี” เว่ยถามพลางมองดูคนอื่น ๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโชคของพวกเขาจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ เธอทำได้เพียงหวังว่าใครบางคนจะมีความคิดว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

“เราไม่สามารถสู้กับมันได้” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว “มันต้องใช้เวลาและเราไม่เวลามากขนาดนั้น”

เมลติ้งสโนว์เห็นด้วยเล็กน้อย "พี่พูดถูก ตัวมันอาจจะมีพลังชีวิตมากมาย หากเราพยายามต่อสู้กับมัน มันจะต้องใช้เวลานานเกินไป"

“ถ้าอย่างนั้น เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่อมันออกไป” ซินหยาประกาศอย่างกระทันหัน

“อะไรนะ!” เมลติ้งสโนว์อุทานขึ้นโดยตระหนักถึงสิ่งที่ดริฟติ้งคลาวด์กำลังจะพูดออกมา “พี่ดริฟต้องการให้พวกเราโจมตีมอนสเตอร์และล่อมันไปไกล ๆ ใช่ไหม หลังจากที่มันหลงทางในป่า เราก็สามารถไปที่วงแหวนได้อย่างปลอดภัยได้”

ซินหยายิ้มให้กับเด็กชายด้วยสายตาที่ภาคภูมิใจ มันให้ความรู้สึกเหมือนเมลติ้งสโนว์ใจตรงกันกับเขา “เธอพูดถูกทุกอย่าง ยกเว้นส่วนสุดท้าย”

"เอ๋?" เด็กชายพูดพลางมองซินหยาอย่างสับสน

“อืม มันอาจใช้เวลานานเกินไป ดังนั้นเราควรให้คนใดคนหนึ่งล่อมันไปที่ขอบทุ่งโล่ง แล้วฉันจะใช้ยาบุปผาพิฆาตและยาละอองฝัน เมื่อมันขยับตัวไม่ได้ ฉันจะรีบใช้สร้อยข้อมือเพื่อส่งพวกเราออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว” ซินหยาอธิบาย

“แผนฟังดูเข้าท่านะ” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าวหลังจากครุ่นคิดบางอย่าง “คุณคิดว่าพวกเราคนไหนควรทำหน้าที่ล่อมัน”

“เห็นได้ชัดว่าฉัน เพราะฉันวิ่งเร็วที่สุด” เว่ยกล่าวตัดหน้าเมลติ้งสโนว์ที่กำลังจะเสนอตัว

ซินหยายังคิดว่าเว่ยเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับงานนี้ ด้วยทักษะของเธอ เธอเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถดึงมอนสเตอร์จากระยะไกลเธอได้

ซินหยาตบไหล่เธอเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอฝากเธอด้วยนะ โรมมิ่งวินด์”

เว่ยประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อซินหยาตบไหล่เธอ เธอแน่ใจว่าเขาได้สัมผัสเธอเป็นครั้งคราวแต่ก็ยังน่าตกใจอยู่มาก อย่างไรก็ตาม สัมผัสเดียวทำให้เธอกระตือรือร้นที่จะทำมันมากขึ้น

เธอรู้ตัวว่าเธอทำเรื่องยุ่งยากตลอดการผจญภัยส่วนใหญ่ที่พวกเขาแต่การทำเช่นนี้ เธอสามารถแสดงให้พวกเขาเห็นว่าจริง ๆ แล้วเธอมีประโยชน์เพียงใด เมื่อลุกขึ้นจากพื้นดิน เธอหยิบปืนออกมาเตรียมพร้อม

“แค่ล่อมันมาที่นี่ให้ฉัน เมื่อคุณทำอย่างนั้น ฉันจะทำให้มันเคลื่อนที่ไม่ได้ และในขณะที่ฉันกับโรมมิ่งวินด์กำลังทำอย่างนั้น...” ซินหยากล่าวพลางหันไปหาวอนเดอร์ริ่งซาวด์กับเมลติ้งสโนว์ “พวกคุณทั้งสองคนรีบไปที่วงแหวนแฟรี่แล้วรอพวกเรา”

หลังจากรับทราบแผนของซินหยาแล้ว เมลติ้งสโนว์กับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็ลุกขึ้นจากตำแหน่งที่หมอบอยู่บนพื้นและเตรียมตัวให้พร้อม เคลื่อนตัวออกไปด้านข้าง พวกเขารอสัญญาณจากซินหยา

“ทุกคนพร้อมหรือยัง” ซินหยาถามโดยมองไปที่พวกเขาแต่ละคน

เมลติ้งสโนว์ผงกศีรษะและพูดว่า "ผมพร้อมแล้ว"

"ฉันด้วย" วอนเดอร์ริ่งซาวด์บอกเขาในขณะที่จับตาดูบอสมอนเตอร์

“ฉันพร้อมแล้ว” เว่ยพูดพร้อมกับชักปืนออกมา "เรามาเริ่มกันเลยเถอะ"

ซินหยามองดูมอนสเตอร์ที่ส่งเสียงคำรามต่ำ เขากำขวดยาไว้แน่น ก่อนจะมองไปที่คนอื่น ๆ แล้วพูดว่า "โอเค ไปกันเถอะ!"

ทันทีที่ได้ยินสัญญาณจากซฺนหยา เว่ยก็วิ่งออกไปในทุ่งโล่งแล้ว เมื่อเธออยู่ในระยะการยิงของมอนสเตอร์ เธอใช้ทักษะกระสุนเปลวเพลิงของเธอ

เมื่อการโจมตีของเว่ยกระทบกับมอนสเตอร์ มันก็ส่งเสียงคำรามดังและเริ่มวิ่งเข้าหาเธอ เมื่อเธอเห็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์พุ่งเข้ามาหาเธออย่างโกรธเคือง เว่ยก็หันหลังกลับและเริ่มวิ่งไปในทิศทางของซินหยา

ขณะที่มอนสเตอร์กำลังไล่ตามเว่ย เมลติ้งสโนว์กับวอนเดอร์ริ่งซาสวด์ก็วิ่งไปที่ต้นไม้ที่มีวงแหวนแฟรี่ทันที เมื่อไปถึงที่นั่น พวกเขายืนอยู่ตรงกลางวงกลม เฝ้าดูอย่างประหม่าขณะที่เพื่อน ๆ กำลังจัดการกับมอนสเตอร์