HO บทที่ 164 เฝ้ารอ PART 3

การฟังผู้เล่นเหล่านั้นพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับดริฟติ้งคลาว์ทำให้เมลติ้งสโนว์โกรธมากจนเขาอยากจะไปที่นั่นและไปสั่งสอนพวกเขาแต่ดริฟติ้งคลาวด์ส่ายหัวเล็กน้อยและหยุดเด็กหนุ่มเอาไว้

เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ไม่ใส่ใจของชายผมสีเขียว เมลติ้งสโนว์ก็อยากจะปล่อยมันไปแต่ในขณะที่ทั้งสามคนยังคงพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับเผ่าดรายแอดและดริฟติ้งคลาวด์ เขาก็รู้สึกโกรธมากขึ้น เขารู้สึกขุ่นเคืองเมื่อได้ยินพวกเขาเรียกเพื่อนของเขาว่าคนโง่ที่ได้แต่จ้างคนอื่นเพื่อเอาเข้าปาร์ตี้เท่านั้น

เขาต้องการจะบอกพวกเขาว่า ดรายแอดที่พวกเขากำลังเยาะเย้ยคือคนเดียวกับที่ฆ่าสัตว์ทะเลยักษ์ คนเดียวกับที่กำจัดราชาเบลลี่บอร์กและเป็นหนึ่งในผู้กอบกู้ป่าบาดาฮาล

เขาอยากจะทำอย่างนั้นมาก แต่เขารู้ว่าเขาทำไม่ได้

สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้คือกำหมัดแน่นด้วยความโกรธของเขา วันหนึ่งเขาจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเพื่อนของเขาเจ๋งกว่าที่พวกเขาปรามาสและพวกเขาจะมองย้อนกลับไปในช่วงเวลานี้ด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก เมลติ้งสโนว์” ซินหยาบอกกับเด็กหนุ่มผ่านช่องแชทด้วยเสียงของปาร์ตี้ ขณะลูบหัวที่มีขนยาวของเขา

ซินหยารู้ว่าเด็กชายไม่พอใจกับสิ่งที่ผู้เล่นเหล่านั้นพูดถึงเขาแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารำคาญใจเลย เขารู้ถึงการอัปเดตที่กำลังมาถึง ทุกคนจะต้องร้องออกมาอย่างตกใจและความเกลียดชังทั้งหมดที่เผ่าพันธุ์ดรายแอดได้รับจะหายไปไหนพริบตา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในอีกไม่กี่เดือนต่อจากนี้ ทุกคนที่ดูถูกเผ่าพันธุ์ของเขาจะได้รับคำพูดพวกนั้นกลับมาตบหน้าพวกเขาและในวันนั้นซินหยาก็จะยิ้มอย่างพอใจโดยไม่พูดอะไร

MS: "แต่ผมทนไม่ไหว ผมยังอยากไปที่นั่นและตบพวกมันที่บังอาจมาดูถูกพวกเรา"

RW: "เกิดอะไรขึ้น!"

เว่ยเพิ่งได้รับทักษะการทำเครื่องหนังเมื่อไม่นานนี้และกำลังมุ่งหน้าไปที่แคมป์ ระหว่างทางไปที่นั่น เธอได้พบกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ซึ่งเพิ่งได้รับข้อมูลที่ต้องการเสร็จ

เป็นเรื่องบังเอิญที่แปลกที่พวกเขาเสร็จในเวลาเดียวกัน แต่เว่ย เป็นหญิงสาวที่โรแมนติก เธอคิดว่ามันเป็นโชคชะตาที่ใช้เวทมนตร์หรืออะไรทำนองนั้น

ขณะที่พวกเขาเดินกลับไปที่แคมป์ บรรยากาศที่ชื่นมื่นของพวกเขาต้องถูกพังทลายลง เมื่อได้ยินเสียงของเมลติ้งสโนว์

MS: "ก็มีผู้เล่นบางคนกำลังพูดจาดูถูกพี่ดริฟ"

เว่ยโกรธมากเมื่อได้ยินว่ามีคนกล้ายุ่งกับเพื่อนของเธอ ทั้งหมดที่เธอคิดได้ก็คือใครคือคนเหล่านี้จะต้องได้รับบทเรียน

RW: "ไหน! พวกมันเป็นใคร ฉันจะ PVP กับพวกมัน!"

วอนเดอร์ริ่งซาวด์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้านนี้ของโรมมิ่งวินด์ เขาเคยชินกับเด็กสาวที่อ่อนหวานและห่วงใย แต่ด้านนี้ของเธอ เป็นด้านที่คอยปกป้องและโกรธเคืองของเธอ…เมื่อได้เห็นอย่างนั้น เขาก็รู้สึกโกรธเหมือนเธอด้วย

DC: "เมลติ้งสโนว์ พวกเขาไม่ได้เยาะเย้ยที่ตัวฉันแต่เป็นเพราะเผ่าพันธุ์ที่ฉันเล่นต่างหาก อย่าเอามันมาใส่ใจเลย และอีกอย่างพวกเขาสามารถฆ่าเธอ ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม ขอบคุณที่เธอต้องการยืนหยัดเพื่อฉันนะ”

RW: "แน่นอนอยู่แล้ว ว่าแต่ทำไมพวกเขาถึงพูดไม่ดีเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ของนายล่ะ?"

DC: "เพราะดรายแอดต้องแช่เท้าทุก ๆ 12 ชั่วโมง"

WS: "เรื่องนั้น ฉันเห็นว่ามันไม่ค่อยเป็นปัญหาสักเท่าไหร่นะ"

DC: “นั่นเป็นเพราะฉันเลือกพื้นที่นี้โดยเฉพาะเพราะมันมีแอ่งน้ำและหนองน้ำมาก มีน้ำรอบ ๆ ตัวฉัน ฉันเลยไม่ต้องหยุดบ่อยเพราะฉันจะเหยียบแอ่งที่ไหนสักแห่งอยู่เสมอ แต่ถ้าฉันเลือกพื้นที่ทะเลทรายหรือหญ้า แล้วคุณคงสังเกตเห็นมันมากขึ้นและอาจจะรำคาญกับมัน”

MS: "อย่าพูดอย่างนั้นสิ แม้ว่าเราจะอยู่ในภูมิภาคนั้น ผมก็ไม่เคยคิดว่าพี่เป็นตัวถ่วงเลยนะ"

RW / WS: "ใช่แล้ว!"

หลังจากได้ยินว่าพวกเขามั่นใจแค่ไหน ซินหยาก็ยิ้มอย่างมีความสุข เขาดีใจที่ได้พบเพื่อนที่ไว้ใจได้ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าจะเป็นอย่างไรถ้าเขาไม่เคยพบกับเมลติ้งสโนว์ ถ้าเว่ยเลือกไปอีกเส้นทางและไม่ได้วิ่งไปพบวอนเดอร์ริ่งซาวด์ เขาจะมีความสุขเหมือนตอนนี้หรือไม่?

DC: "ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าสบายดีและไม่อยากให้พวกเธอทำแบบนั้น"

RW: "ฉันยินดีทำเพื่อนายเสมอ นายน่าจะรู้จักฉันดีนะ"

DC: "ใช่ เพราะฉันรู้เธอดีอย่างไงล่ะ ถึงต้องห้ามไว้ก่อน"

การได้ยินความจริงใจในคำพูดของซินหยาทำให้เธอยิ้มเล็กน้อย เธอไม่เคยต้องการให้เขาคิดว่าเขาสามารถรับมือทุกอย่างได้ เธอยากให้เปิดใจและพึ่งพาเธอมากกว่านี้

ราวกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์สัมผัสได้ถึงความคิดของเธอ เขาก็เอื้อมมือไปจับมือพวกเขาไว้ด้วยกัน เขาบีบมือเธอแล้วยิ้มอ่อนโยนราวกับบอกเธอโดยไม่พูดอะไรเพื่อไม่ให้สงสัยในตัวเอง อย่างไรก็ตาม บรรยากาศอันแสนหวานนี้ถูกขัดจังหวะเมื่อซินหยากล่าวว่า

DC: บอกฉันทีว่าพวกคุณธุระเสร็จแล้วหรือยัง?”

WS: "อันที่จริงพวกเรากำลังไป เรากำลังมุ่งหน้าไปยังที่ตั้งแคมป์ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่คิดว่าเราจะสามารถไปถึงที่นั่นในเวลากลางวัน"

DC: "ไม่เป็นไร ถ้าพวกคุณมาถึงแคมป์ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นไม่ได้ ฉันกับเมลติ้งสโนว์ ฉันจะไปพบพวกคุณที่ทางเข้าหมู่บ้าน"

WS: “ได้เลย แล้วเจอกัน”

...

การคาดเดาของวอนเดอร์ริ่งซาวด์นั้นถูกต้อง เขาและเว่ยไม่ได้ไปถึงที่ตั้งแคมป์ก่อนเวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้น ดังนั้นซินหยากับเมลติ้งสโนว์จึงทำความสะอาดที่ตั้งแคมป์ก่อนที่จะไปที่ประตู

เมื่อไปถึงที่นั่น พวกเขามองเห็นเว่ยกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ตรงเบื้องหน้าของพวกเขา