HO บทที่ 157 เดินไปรอบ ๆ

เมลติ้งสโนว์เฝ้ามองสมาชิกปาร์ตี้ของเขาหายตัวไปในระยะไกลพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขาพบว่ามันน่าตลกที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์ไม่ได้ถามดริฟติ้งคลาวด์ว่าพวกเขามุ่งหน้าไปทางไหน เขามั่นใจว่าที่ชายหนุ่มคนนั้นไม่ถามเพราะในความคิดของเขามุ่งไปที่คนๆ หนึ่งเท่านั้น

เมื่อละสายตาจากสองคู่รัก เมลติ้งสโนว์ก็หันไปมองไปที่ดริฟติ้งคลาวด์ ชายผมเขียวหันหน้าหนีไปจากเขาเพื่อที่เขาจะได้มองไม่เห็นสีหน้าของเขาแต่จากท่าทางของเขา เมลติ้งสโนว์รู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในจิตใจของชายผู้นี้

“พี่ดริฟ” เมลติ้งสโนว์พยายามดึงความสนใจจากชายคนนั้นขณะดึงเขาออกจากความคิด “เราต้องไปขายกระจกที่ไหน?”

ซินหยาดึงตัวเองออกจากความคิดอันมืดมิดของเขา เขาหันไปมองเมลติ้งสโนว์ที่กำลังมองเขาอย่างมีความหวัง ซินหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตระหนักว่าเขาไม่รู้ว่าตนเองต้องไปที่ไหน

“รอเดี๋ยวนะ ฉันขอตรวจสอบแผนที่ดูก่อน” ซินหยาบอกเขา

เมื่อดึงอินเทอร์เฟซของซินหยาขึ้นมา ซินหยาก็เปิดฟังก์ชั่นแผนที่ของเขา เขารู้ว่าถ้าเขาต้องการได้เหรียญทอง 250 เหรียญนั้น เขาจะต้องขายให้ช่างฝีมือ ปัญหาที่เขาพบคือเขาไม่คิดว่าที่นี่จะมีช่างฝีมือมากขนาดนี้

เขามีความรู้สึกว่า ถ้าเขาขายมันให้กับช่างฝีมือชรา เขาจะได้ราคาที่ถูกกว่า ตัวอย่างเช่น มันไม่สมเหตุสมผลเลยถ้าเขาเอากระจกไปให้ช่างทำของเล่น ผู้ผลิตของเล่นไม่จำเป็นต้องซื้อกระจก เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาขาย

ด้วยความเข้าใจนั้น เขาได้ศึกษาช่างฝีมือต่าง ๆ บนแผนที่ ก่อนที่จะตัดสินใจ สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดก็คือร้านขายกระจกเล็ก ๆ ที่มีชื่อว่า เจโนเวซีมิลเลอร์ ซึ่งบริหารงานโดยช่างฝีมือกระจก

เมื่อกำหนดจุดหมายของเขาบนแผนที่ได้แล้ว ซินหยามองเป็นเส้นทางที่จะพาเขาตรงไปที่นั่นซึ่งมองเห็นได้ตรงหน้าเขา ทำให้แผนที่โปร่งแสงเพื่อที่เขาจะได้เห็นข้างหน้าเขา เขาเริ่มเดินไปตามทาง หันร่างกายไปในทิศทางที่เขาต้องการจะไป

“ตามฉันมา เมลติ้งสโนว์ เราต้องไปทางนี้” ซินหยากล่าวก่อนจะเริ่มเดินไปตามเส้นทางหินที่มุ่งตรงผ่านศูนย์กลางของหมู่บ้าน

“ไปกันเลย” เมลติ้งสโนว์พูดแล้วเดินเคียงข้างเขา “ว่าแต่เราจะไปไหนกัน?”

“เรากำลังจะไปร้านกระจกชื่อ เจโนเวซีมิลเลอร์” ซินหยาบอกเขาขณะมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเห็นนั้นเหมือนกับในแผนที่

เมลติ้งสโนว์ปล่อยอารมณ์ขำ ๆ ออกมา "แน่นอน เราจะไปขายกระจกที่ร้านขายกระจก"

ชายหนุ่มทั้งสองเดินไปตามถนนหินที่ผ่านส่วนที่พลุกพล่านที่สุดของเมือง ตอนนี้ยังเป็นเวลาบ่ายอยู่ จึงมีชาวบ้านจำนวนมากออกมาทำธุระกันอย่างหนาแน่น

ซินหยากับเมลติ้งสโนว์ต้องระวังไม่ให้ชนใครในขณะที่พวกเขาเดินผ่านฝูงชน

ขณะที่เขาเดินไปข้าง ๆ ดริฟติ้งคลาวด์ เมลติ้งสโนว์ก็เริ่มตกตะลึงกับสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวเขา มีหลายสิ่งรอบตัวเขาพยายามดึงความสนใจของเขา ผู้หญิงยืนอยู่หน้าร้านค้าที่ขายข้าวของ ผู้ชายแบกกระสอบข้าวหรือลากสัตว์ต่าง ๆ ไปรอบ ๆ พาไปที่ไหนสักแห่ง

ด้วยเหตุผลบางอย่าง สัตว์ที่เหมือนจริงมาก อาจเป็นเพราะสัตว์เหล่านี้ไม่เหมือนกับสัตว์อื่น ๆ ใน Haven Online พวกมันสามารถพบได้ในชีวิตจริง ไม่ว่าเหตุผลที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับพวกมันมากและในขณะที่วัวอีกตัวเดินผ่านเขาไป เด็กหนุ่มอยากเอื้อมมือออกไปสัมผัสมัน

เขายิ้มให้กับความรู้สึกของผิวหนังที่เหนียวเหนอะหนะ เขาหันไปทางดริฟติ้งคลาด์ด้วยท่าทางครุ่นคิด “ผมคิดว่าพี่ควรซื้อวัว”

"โอ้?" ซินหยาตอบกลับไปด้วยความประหลาดใจกับคำแนะนำนั้น “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันควรซื้อพวกวัวล่ะ?”

“ก็…” เมลติ้งสโนว์ไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาถอนหายใจ เขาเพียงเหลือบมองผ่านไหล่ของเขาไปยังลูกวัวขาวดำที่ถูกชาวบ้านหนุ่มดึงไปทางนั้น

เมื่อเด็กหนุ่มหยุดพูด ซินหยาที่กำลังตรวจสอบแผนที่ก็หันหน้ามาทางเขา เขาสามารถบอกได้ว่าเมลติ้งสโนว์กำลังสนใจอะไรบางอย่าง เขามองเด็กหนุ่มอย่างสงสัยว่าอะไรดึงดูดความสนใจของเขา

เขามองตามสายตาของเมลติ้งสโนว์และเขาก็พบสาเหตุของคำถามนั้นแล้ว

เขาไม่คิดว่าสัตว์ 'ของจริง' จะดึงดูดความสนใจเด็กคนนี้ได้ ด้วยสิ่งมีชีวิตจากโลกจริงเหล่านี้ทั้งหมดที่สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้งานในเมือง

ซินหยาเดาว่าการมีมอนสเตอร์แปลก ๆ ในเกมจำนวนมากจะทำให้ผู้เล่นรู้สึกสนใจสัตว์ที่สามารถพบได้นอกเกมมากขึ้น

ซินหยาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองพูดว่า "ฉันคิดว่าจะซื้อหนึ่งหรือสองตัว เมื่อมีฟาร์มเป็นของตัวเอง"

"จริงหรือ?!" เมลติ้งสโนว์อุทาน เขาหันหัวของเขาไปทางดริฟติ้งคลาวด์อย่างรวดเร็ว "พี่จะเอาสัตว์ตัวอื่นมาทำฟาร์มของพี่มั้ย?"

“ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจในเรื่อง มันจะเป็นที่วุ่นวายมากในการดูแลสัตว์เหล่านั้นด้วยตัวเอง” ซินหยาตอบ

“ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะช่วยดูแลพวกมันเอง” เมลติ้งสโนว์กล่าวอย่างตื่นเต้น เขาอยากให้ดริฟติ้งคลาวด์นำพวกมันมาที่ฟาร์มของเขาจริง ๆ

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะพูดอย่างนั้น” ซินหยากล่าว "แต่ฉันต้องดูก่อนว่าฟาร์มของฉันจะมีขนาดเท่าใด ก่อนที่ฉันจะคิดหาสัตว์มาเลี้ยง"

“พี่พูดถูก ผมมองข้ามช็อตไปหน่อย แต่พี่จะเลี้ยงวัวใช่มั้ย?” เมลติ้งสโนว์ถาม

ชายผมเขียวพยักหน้ากล่าวว่า "ใช่ ฉันเอาได้วัวมาอย่างแน่นอน มันไม่กินจุเท่าไหร่แถมยังต้องใช้นมในสูตรต่าง ๆ อีกมากด้วย"

"เยี่ยมไปเลย!!" เมลติ้งสโนว์พูดอย่างสดใสขณะที่เขาเริ่มเดินอย่างตื่นเต้น “ผมพูดจริง ๆ นะว่าผมจะดูแลพวกมันเอง”

ซินหยาหัวเราะคิกคักกับความตื่นเต้นของเด็กหนุ่ม เขาดูแผนที่อีกครั้งก่อนจะพูดว่า "ฉันรู้น่าว่าเธอจะทำตามอย่างที่พูดแน่นอน"

หลังจากเดินไปอีกสิบนาที เมลติ้งสโนว์ก็ตะโกนอย่างมีความสุข พวกเขามาถึงร้านเจโนเวซีมิลเลอร์แล้ว

ความรู้สึกแรกที่ซินหยามองเข้าไปในร้าน เขารู้สึกว่าร้านออกจะดูแปลกไปซักหน่อยในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้

มันมีบรรยากาศของความโอ่อ่า สวยงามที่ส่วนอื่น ๆ ของเมืองไม่มี กรอบหน้าต่างทำด้วยไม้สนสีดำแต่ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยกระจกสีกุหลาบโค้ง ร้านดูโดดเด่นราวกับหงส์ท่ามกลางเป็ด

แม้ว่าร้านจะดูแปลกไปเมื่ออยู่กลางหมู่บ้านนี้แต่ซินหยารู้สึกว่าตัวเองจ้องมองหน้าร้านนานเกินไปแล้ว

เขาจึงตัดสินใจจับมือเมลติ้งสโนว์และเดินเข้าไปในร้าน