HO บทที่ 150 ของรางวัลคืออะไร?

“พี่ดริฟ พี่ได้อะไรจากหีบสมบัติของพี่?” เมลติ้งสโนว์ถาม เขาอยากรู้มากว่าจะมีอะไรอยู่ในหีบที่หุ้มด้วยอัญมณีสีทองที่ชายคนนั้นได้รับ

เขาได้รับถุงมือฝึกสัตว์น้ำที่เสริมประสิทธิภาพจับพวกสัตว์ทะเลและดาบสั้นเคลือบพิษที่มาพร้อมกับปลอกหนังสีดำของมันเอง

หากหีบสมบัติสีเงินให้รางวัลแก่เขาด้วยสิ่งของที่เหลือเชื่อเหล่านั้น เขาก็ได้แต่จินตนาการไม่ออกว่าดริฟติ้งคลาว์จะได้อะไร

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” เว่ยกล่าว

สิ่งเดียวที่เธอได้จากหีบทองแดงก็คือเหรียญและรูปแบบการตัดเย็บ สำหรับตัดเย็บชุดบอดี้สูทเกล็ดปลาซึ่งจะทำให้ผู้สวมใส่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจจากการโจมตีทางน้ำได้

"ฉันได้รับแค่เหรียญและรูปแบบตัดเย็บเท่านั้น"

วอนเดอร์ริ่งซาวด์หายใจออกเบา ๆ เมื่อเขาได้ยินว่าโรมมิ่งวินด์บอกว่าเธอได้รับเพียงเหรียญและรูปการตัดเย็บ เขาคงจะใจชื้น ถ้าโรมมิ่งวินด์ได้รับ ‘ของเพียงอย่างเดียว' แบบเขา สิ่งเดียวที่อยู่ในหีบสมบัติของเขาคือ 5 เหรียญทองแดง

เขาไม่ได้อารมณ์เสีย เขาเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้รับเพียงเล็กน้อย โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดการต่อสู้ทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงรู้สึกขอบคุณสำหรับเหรียญทองแดง 5 เหรียญ เขาสัญญากับตัวเองว่าในการต่อสู้ครั้งต่อไป เขาจะต่อสู้เพื่อได้รับรางวัลที่ดีกว่านี้

วอนเดอร์ริ่งซาวด์หันไปมองดริฟติ้งคลาวด์และพูดว่า "ใช่ บอกเราด้วย"

ทางด้านซินหยา เขามองไปรอบ ๆ เพื่อน ๆ ของเขาที่รอคอยเขาอย่างใจจดใจจ่อว่ารางวัลของเขาคืออะไร เขายิ้มอย่างผ่อนคลายและเปิดอินเทอร์เฟซของเขา เขาส่งรายละเอียดของสิ่งของแต่ละชิ้นที่เขาได้รับมาให้พวกเขาเพื่อที่พวกเขาจะได้อ่านเอง

เมื่อเป็นดริฟติ้งคลาวด์ทำอย่างนั้น เมลติ้งสโนว์ก็ส่งคำอธิบายรายการของเขาไปยังทุกคนเช่นกัน เมื่อเขาทำเช่นนี้ เว่ยรู้สึกว่าเธอก็ต้องส่งด้วย ดังนั้นเธอจึงส่งรูปแบบการตัดเย็บไปรอบ ๆ เพื่อให้ทุกคนได้เห็น

“พี่ดริฟ รางวัลของพี่สุดยอดมาก!! โดยเฉพาะชื้นส่วนแผนที่นั้น” เมลติ้งสโนว์กล่าวอย่างตื่นเต้น เขาไม่เคยรู้ว่า Haven Online มีเมืองใต้น้ำด้วย เขาไม่เคยแม้แต่คิดว่ามันจะเป็นไปได้

แม้ว่าจะมีการว่ายน้ำในเกม แต่ไม่มีวิธีการเดินทางใต้น้ำ แม้ว่าจะมีก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะหายใจลงไปที่นั่นได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากดูสิ่งของที่ดริฟติ้งคลาวด์ได้รับ เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าจะต้องมีวิธีทำเช่นนั้น เขาเริ่มสงสัยว่าจะมีมอนสเตอร์พิเศษที่จะสามารถให้ความสามารถนั้นแก่เขาได้หรือไม่ เมื่อนึกถึงถุงมือฝึกหัดที่เขาได้รับ เป้าหมายต่อไปก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องจับนางเงือก มีคนเห็นพวกมันทั่วกระดานสนทนา พวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์ซึ่งคล้ายกับ NPC ในโลกนี้ ส่วนรูปร่างหรือนิสัยนั้น มันก็แล้วแต่พันธุ์ของนางเงือก

มีข่าวลือในกระดานสนทนาว่า หากบุคคลสามารถจับนางเงือกได้ พวกเขาจะได้รับอนุญาตให้หายใจใต้น้ำได้ หลังจากเห็นรางวัลของทุกคน เมลติ้งสโนว์ก็รู้สึกว่าข่าวลืออาจเป็นจริง

ซินหยาเห็นด้วยกับเมลติ้งสโนว์ ส่วนแผนที่นั้นน่าสนใจมาก “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน เมื่อฉันไปถึงอาร์คาล่าแล้ว ถ้ามีเวลาว่างฉันก็จะเริ่มค้นคว้าเกี่ยวกับมัน”

“ตกลง” เมลติ้งสโนว์ตอบ เนื่องจากเขารู้ว่าดริฟติ้งคลาว์ไม่รีบร้อน เขาจะมีเวลามากขึ้นที่จะหานางเงือก

เมื่อได้ยินคำตอบของเมลติ้งสโนว์ ซินหยาก็มองไปที่เด็กหนุ่มเพื่อดูรอยยิ้มลึกลับที่เล่นอยู่บนใบหน้าของเขา เขารู้สึกสนใจในสิ่งที่เด็กคิด ในขณะที่เขากำลังจะถาม เว่ยได้เอ่ยถามขึ้นมาขัดขังหวะเขา

“นายคิดว่าฉันควรเป็นช่างตัดเสื้อดีไหม?” เว่ยถาม

หลังจากได้ยินคำถามของเว่ย ซินหยาก็หันมาสนใจเธอ “ช่างตัดเสื้อเหรอ? จริง ๆ ฉันอยากจะให้เธอมาเป็นนักปรุงยาแบบฉันมากกว่า”

“นักปรุงยาฟังดูมันน่าสนใจ แต่ฉันคิดว่าฉันสามารถทำกำไรจากการตัดเย็บมากกว่าการปรุงยา” เว่ยบอกเขา “ฉันสนใจที่จะลองมันตั้งแต่ตอนที่ฉันช่วยทำภารกิจช่างตัดเสื้อที่เออร์นิสเวิร์ธแล้ว แล้วเมื่อได้รูปแบบการตัดเย็บที่ฉันได้รับ มันก็ทำให้ฉันอยากเป็นมากขึ้นไปอีก”

“คุณควรลองดูถ้าคุณสนใจมันจริง ๆ แต่ถ้าคุณไม่ชอบมัน สิ่งเดียวที่คุณจะเสียไปคือแต้มทักษะไม่กี่แต้ม” วอนเดอร์ริ่งซาวด์แนะนำ

ซินหยาต้องการเกลี้ยกล่อมเธอเลือกเป็นนักปรุงยาที่เป็นทางเลือกที่ดีกว่า แต่เขารู้ว่าทำไม่ได้ ตอนนี้ ยามันไม่ได้ให้ผลกำไรขนาดนั้น และไม่ใช่ทุกคนที่จะปรุงยาคุณภาพสูงได้

อย่างที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว ทางที่ดีควรปล่อยให้เธอลองทำดู เธอสามารถเปลี่ยนในภายหลังได้เสมอหากต้องการ เขารู้สึกว่านี่คือหนึ่งในผลการทฤษฎีการขยับปีกของผีเสื้อที่เขาทำ อย่างแรก เป็นอาชีพของเธอ และตอนนี้มันเป็นทักษะการผลิตของเธอ

ซินหยาพยักหน้าเล็กน้อยเห็นด้วย "ใช่ ตามที่ วอนเดอร์ริ่งซาวด์พูดไว้ ให้เธอลองดูก่อน แต่เธอควรรู้ว่ามันจะเป็นเส้นทางที่ยากลำบากเพราะมีช่างตัดเสื้อมากมายใน Haven Online"

“ฉันรู้ แต่ฉันต้องการลองดู ฉันอาจจะไม่สามารถออกแบบเองได้ แต่ฉันสามารถค้นหาแบบเสื้อผ้าที่สร้างไว้แล้วได้ทั้งหมด” เว่ยบอกเขา

ซินหยาคิดว่ามันสมเหตุสมผล ถ้าเธอพบการรูปแบบการตัดเย็บที่หายากในเกม พวกมันจะมีโบนัสพิเศษ เธอจะสามารถทำกำไรได้ดี บางทีเธอที่อยากเป็นช่างตัดเสื้ออาจกลายเป็นสิ่งที่ดีก็ได้ และถ้าไม่ใช่ เธอก็สามารถกลับมาปรุงยาได้เสมอ

เมลติ้งสโนว์ไม่สนใจสิ่งที่สมาชิกอีกสามคนในทีมของเขากำลังพูดถึงเลยจริงๆ เด็กหนุ่มมองไปรอบ ๆ เรือ และสังเกตเห็นความยุ่งเหยิงขนาดมหึมารอบตัวพวกเขาอีกครั้ง เขาเริ่มกังวลว่าสิ่งที่เจ้าแมงกะพรุนทำ มันจะดึงดูดมอนสเตอร์ตัวอื่น ๆ มาหาพวกเขาหรือไม่?

“ทุกคน พวกเราจะจัดการเก็บกวาดพวกนี้อย่างไรดี” เมลติ้งสโนว์ถาม เขาหวังว่าพวกเขาจะไม่ต้องทำเอง

เมื่อเขาได้ยินคำถามของเมลติ้งสโนว์ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็นึกฟังก์ชั่นหนึ่งของเรือได้

“ไม่ต้องห่วง เรือลำนี้สามารถทำความสะอาดตัวเองได้ ฉันจะกลับไปที่ห้องควบคุมเรือและตั้งโปรแกรมให้ทำ พวกคุณทุกคนกลับเข้าไปในเรือและพักผ่อนได้เลย”

“เยี่ยมไปเลย!!” เมลติ้งสโนว์ตอบกลับอย่างมีความสุข เขาต้องไปตัดต่อวิดีโอที่เขาถ่ายมาเมื่อกี้

เมื่อซินหยาออกจากดาดฟ้าเรือ เพื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาก็มองไปรอบ ๆ พื้นที่เป็นครั้งสุดท้าย เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการตกปลาครั้งต่อไปของเขาจะจบลงอย่างสวยงามกว่านี้