HO บทที่ 148 ซินหยาแสนซุกซน

ซินหยาใช้เวลาไม่ถึงสองสามนาทีในการสร้างเหยื่อระเบิดของเวลช์ประมาณหกลูก เขาค่อนข้างมั่นใจว่าจะมากเกินพอที่จะทำลายแมงกะพรุนยักษ์ได้ สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือหาวิธีให้สัตว์ทะเลยักษ์กินพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว

ซินหยารู้ว่าเขาไม่สามารถโยนมันทั้งหมดลงในกองใกล้กับมอนสเตอร์ได้ เขากังวลว่าถ้าเขาทำยาจะหกออกมาในระหว่างนั้น ดังนั้นอีกทางเลือกเดียวคือให้เขารีบวางพวกมันไปใกล้ ๆ กับมอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว

เขาส่ายหัวอย่างขมขื่นกับความคิดนั้นซึ่งโดยพื้นฐานแล้วจะเป็นภารกิจฆ่าตัวตาย โดยปกติแล้ว มอนสเตอร์จะจับเขาเป็นอาหาร ถ้าเขาไอยู่ตรงนั้น คราวนี้เขาคงไม่โชคดีเหมือนครั้งก่อน

ขณะที่เขากำลังพิจารณาเรียกวอนเดอร์ริ่งซาวด์กับเว่ยเพื่อช่วยเขา เขาได้ยินเมลติ้งสโนว์เรียกเขาผ่านการแชทด้วยเสียงของปาร์ตี้ ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะกลับไปที่เรือแล้ว ซินหยายิ้มเบา ๆ เขารู้ว่าไม่มีอะไรจะทำให้เด็กหนุ่มห่างจากการต่อสู้ได้

“พี่ดริฟ! ผมกลับมาแล้ว ผมอยู่ทางด้านซ้ายของดาดฟ้าที่พี่อยู่ โยนเชือกลงมาแล้วผมจะได้ปีนขึ้นไป” เมลติ้งสโนว์กล่าวอย่างเร่งรีบ เขาดีใจมากที่กลับมาทัน

ซินหยาเริ่มมองไปรอบ ๆ มีเชือกจำนวนมากติดอยู่ที่ผนังเรือ แต่เมื่อมอนสเตอร์เริ่มโจมตีพวกเขา เชือกทั้งหมดก็ตกลงสู่พื้น หลังจากค้นหาไปรอบ ๆ เขาก็พบเชือกเส้นหนึ่ง อยู่เหนือราวบันไดที่เกือบจะร่วงหล่นจากเรือ

ซิมนหยามองมอนเตอร์ เขาก็เห็นว่ามันถูกผลักกลับโดยการโจมตีของเว่ย แม้ว่ากระสุนพวกนั้นจะไม่ได้สร้างความเสียหายเลยก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ผลักมันออกไป

ซินหยารีบวิ่งไปที่ราวบันไดอย่างรวดเร็วเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสม เมื่อการโจมตีอีกครั้งของเว่ยเบี่ยงเบนความสนใจของทีโนฟอร่าหุ้มเกราะ

เมื่อเขาไปถึงราวบันไดแล้ว เขาก็รีบคว้าเชือกที่พื้นและคลี่คลายออก  เขามองไปข้างล่างและพบว่าเมลติ้งสโนว์รออยู่ตรงข้างล่างพอดี

เขาเห็นเมลติ้งสโนว์กำลังโบกมือให้เขาพยายามเรียกความสนใจ เด็กหนุ่มยิ้มอย่างรวดเร็ว ซินหยาเห็นอย่างนั้นเขาก็ผูกเชือกแล้วโยนลงมาที่เขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

จากนั้นซินหยาก็กลับไปที่ซ่อน เขาพยายามไปถึงที่นั่นก่อนที่มอนสเตอร์จะสังเกตเห็นเขา น่าเศร้าที่เขาสายเกินไป มอนสเตอร์ได้กลิ่นเขาทันทีที่เขาออกจากที่กำบัง

เมื่อเห็นอาหารอันเอร็ดอร่อยออกมาจากที่ที่มันซ่อนตัวอยู่ มอนสเตอร์ก็เหวี่ยงหนวดของมันเข้าที่เรืออย่างแรง มันหวังว่าจะพลิกคว่ำไม้ที่ลอยอยู่นี้ เพื่อจะได้กินของอร่อยอย่างสงบ

มันอารมณ์เสียอยู่แล้วที่หนวดของมันหายไปเพียงเพราะต้องการกินของอร่อย มันคงน่าอับอายหากปล่อยให้มันง่าย ๆ ไม่ว่าอย่างไร มันก็ต้องได้กินของอร่อยนั่น!!

พลังของการโจมตีที่มอนสเตอร์ทำกับเรือทำให้เรือเอียงอย่างอันตรายไปด้านใดด้านหนึ่ง ซินหยาคิดอย่างมั่นใจว่ามันจะพลิกคว่ำ แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิด ดูเหมือนว่าเรือ NPC จะถูกสร้างขึ้นจากสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเรือของผู้เล่นทั่วไป

ขณะที่เรือโยกกลับลงมา ซินหยาก็รีบกลับเข้าไปในที่ซ่อนของเขา เมื่อเขาไปถึงที่นั่น เขาก็เชื่อมต่อกับแชทของปาร์ตี้ทันทีและถามว่าทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง

“ทุกคนสบายดีไหม?” ซินหยาถามด้วยความเป็นห่วง เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อเรือจะเหวี่ยงเมื่อกี้จะไม่ได้โดนศีรษะของเมลติ้งสโนว์ เขารู้ว่าถ้าผู้เล่นโดนวัตถุที่แรงมากพอ พวกเขาจะได้รับบาดเจ็บจนเกิดอาการมึงงได้ ถ้าเกิดขึ้นกับเมลติ้งสโนว์ตอนนี้ เขาจนหมดสติและจมน้ำตายได้

"ผมไม่เป็นไร" เมลติ้งสโนว์พูดขณะที่เขาปีนขึ้นไปบนเชือกเพื่อกลับขึ้นเรือ

เว่ยกำราวบันไดแน่น "ฉันก็สบายดี ฉันคิดว่าฉันจะตกเรืออีกครั้ง แต่ก็รอดมาได้"

“ตกเรือเหรอ!” ซินหยาถาม "เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

“อย่ากังวลไป เพราะนายบอกให้ฉันผูกตัวเองกับเสา เลยทำให้ฉันรอดมาได้” เว่ยบอกเขา

ซินหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันไปสนใจคนที่ยังไม่ตอบ "แล้วคุณล่ะ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ คุณเป็นอะไรรึเปล่า?"

"นอกจากความทนทานของเรือนแพลดลงเหลือ 20% แล้ว ฉันยังปลอดภัยดี" วอนเดอร์ริ่งซาวด์บ่น

ซินหยาหัวเราะเล็กน้อยกับการแสดงท่าทางของวอนเดอร์ริ่งซาวด์ "อย่าหงุดหงิดไปเลย อีกไม่นาน เจ้ามอนสเตอร์ก็จะตายแล้ว"

"จริงหรือ?" วอนเดอร์ริ่งซาวด์ถามด้วยความสงสัย “คุณจะจัดการกับมันอย่างไร?”

“ฉันดีใจที่คุณถามแต่ฉันจะไม่บอกคุณตอนนี้ เพราะมันเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจไปสักหน่อย” ซินยาบอกเขา

วอนเดอร์ริ่งซาวด์สับสนว่าทำไมซินหยาทำเป็นเล่นในเวลาแบบนี้ เขาจึงกล่าวว่า "ดริฟติ้งคลาวด์ เราไม่มีเวลาเล่นนะ ถ้าคุณสามารถฆ่ามันได้ก็รีบจัดการมันเร็วเข้า"

เมลติ้งสโนว์ปีนขึ้นไปสองสามฟุตสุดท้าย เด็กหนุ่มกระโดดข้ามราวเรือและพบดริฟติ้งคลาวด์ ชายคนนั้นซ่อนตัวอยู่หลังโซฟาสีชมพูขนาดใหญ่ เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาหาเขาและแอบที่เดียวกับเขา

ซินหยาตกใจกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มอย่างกะทันหัน “โอ้ พระเจ้า เธอทำให้ฉันตกใจแทบตาย คราวหน้าที่เธอมาข้างหลังช่วยส่งเสียงหน่อย”

“ได้ ๆ คราวหน้ามจะระวัง” เมลติ้งสโนว์หัวเราะ “แล้วพี่มีแผนยังไง เราจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวนี้ยังไง?”

ซินหยายิ้มและหยิบเหยื่อขึ้นมาแล้วยื่นให้เด็กชาย ตอนนี้เขาทำมันทั้งหมด 6 อันแล้ว จากนั้นเขาก็พูดว่า "ฉันต้องการให้เธอเอาพวกนี้ไปวางไว้ที่ขอบเรือแทนฉัน"

"ทำไมพี่ถึงให้ของเหม็นเหล่านี้กับผมล่ะ! อุ๊บ!!" เมลติ้งสโนว์ทำหน้าแหยแก เขาพยายามเอาตัวเองให้เขาห่างจากเหยื่อระเบิดให้มากที่สุด

“ไปทำให้เสร็จแล้วรีบกลับ โอเคมั้ย?” ซินหยาเร่งเร้า “เมื่อเธอกลับมา เธอจะได้เห็นบางสิ่งที่เหลือเชื่อ”

เมลติ้งสโนว์สงสัยว่าดริฟติ้งคลาวด์กำลังวางแผนอะไร จึงกลั้นหายใจแล้วรีบหยิบเหยื่อที่มีกลิ่นน่าขยะแขยงและวางไว้ใกล้ขอบเรือใกล้กับมอนเตอร์ก่อนจะรีบกลับไปยังที่ซ่อน เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น