HO บทที่ 143 ทีโนฟอร่าหุ้มเกราะ

ขณะที่ซินหยารีบลุกจากเก้าอี้ เขาไม่ได้สังเกตว่าในขณะที่เขานั่งเก้าอี้นั้นกระแทกเก้าอี้ของเมลติ้งสโนว์อย่างแรง

เมลติ้งสโนว์ที่สัมผัสได้ถึงการกระแทกของเก้าอี้ของดริฟติ้งคลาวด์ เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นจากฝันกลางวัน ในฝันเขาได้เป็นป๊อปสตาร์ชื่อเสียง

เมลติ้งสโนว์หันไปมองดริฟติ้งคลาวด์ที่ไม่ได้นั่งอย่างสงบอยู่ข้าง ๆ  เขาอีกต่อไป เขากลับยืนอยู่ข้างราวบันไดมองออกไปที่น้ำอย่างคาดหวัง เมลติ้งสโนว์เริ่มสงสัย สงสัยว่าทำไมเขาถึงมายืนอยู่ที่นั่นแบบนั้น

หลังจากที่รู้จักดริฟติ้งคลาวเหมือนสิ่งที่น่าสนใจจะปรากฏขึ้นรอบตัวเขา เขาสงสัยจริง ๆ ว่าสักวันหนึ่งจะผ่านไปได้โดยที่ดริฟติ้งคลาวด์จะไม่พบปัญหาบางอย่างได้หรือไม่? แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาชอบชายผู้นี้

เมื่อเปิดอินเทอร์เฟซขึ้นมา เมลติ้งสโนว์ปิดเพลงที่เขาฟังอยู่ก่อนจะลุกจากที่นั่ง เขาวางเบ็ดตกปลาลงและเดินไปหาดริฟติ้งคลาวด์ ขณะที่เหลือบมองจากด้านข้างของเรือเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ด้านล่างหรือไม่

“พี่กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?” เมลติ้งสโนว์ถามเมื่อเขาอยู่ใกล้กับชายผมสีเขียวมากพอ

ราวกับซินหยาไม่ได้ยินเด็กหนุ่มขยับจากเก้าอี้ เขาตกใจเล็กน้อยที่รู้ว่าเมลติ้งสโนว์อยู่ข้าง ๆ เขา “ฉันมีความรู้สึกแปลก ๆ ว่ากำลังจะจับของใหญ่ได้”

ซินหยาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาค่าสเตตัสโชค ให้เมลติ้งสโนว์รู้ดีหรือไม่ มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะซ่อน แต่เขาแค่รู้สึกว่า เขาไม่ควรเปิดเผยมันตอนนี้

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้วางใจ เมลติ้งสโนว์ แต่เขากลัวว่าเด็กหนุ่มจะหลุดปากพูดออกมา หากข้อมูลนั้นตกไปอยู่ในมือของใครบางคน โดยเฉพาะในช่วงนี้ของเกม เขายังไม่พร้อมที่จะรับมือกับภัยคุกคามที่กำลังจะเกิดขึ้น

เขารู้ดีว่าทักษะการทำอาหารของเขาจะทำให้กิลด์เป็นที่ต้องการตัวมากหลังจากการอัพแพทช์ แต่สถานะโชคของเขาจะทำให้เขาถูกไล่ตาม เขาทำให้เขารู้สึกสั่นกลังเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ก่อนจะเล่าอะไรให้ใครฟัง เขาต้องหาคนที่มีอำนาจสนับสนุนเขาก่อน

เมื่อมีคนสนับสนุนเขา เขาจะไม่ต้องกังวลกับคนร้ายกาจที่พยายามจะใช้งานเขา เขาจะมีเวลาจดจ่อกับแผนการทำเงินของเขา ตราบใดที่ไม่มีใครรู้

เมื่อได้ยินสิ่งที่ดริฟติ้งคลาวด์พูโ เมลติ้งสโนว์จึงเอนตัวไปบนราวบันไดเพื่อมองดูผืนน้ำสีน้ำเงินเข้มให้ดียิ่งขึ้น เพียงเพื่อจะพบว่าที่นั่นไม่มีอะไรว่ายน้ำเลย

จากสิ่งที่เขามองเห็น น้ำนิ่งสงบ ไม่มีปลาอยู่ในสายตา เมื่อยืดตัวขึ้น เขาเริ่มมองดูดริฟติ้งคลาวด์ด้วยความสงสัย สำหรับชีวิตของเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมชายคนนี้ถึงคิดว่าเขากำลังจะจับอะไรใหญ่ ๆ เพราะที่ที่เขายืนอยู่นั้น ไม่มีอะไรอยู่ในน้ำเลย

เมลติ้งสโนว์ถอนหายใจกับตัวเองคิดว่าบางทีเขาอาจจะรีบเกินไปที่จะคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจกำลังจะเกิดขึ้น ขณะที่เขากำลังจะกลับไปนั่งบนเก้าอี้และฝันกลางวันต่อไป มีบางอย่างกระแทกเข้ากับด้านข้างของเรือบ้านอย่างแรง

แรงกระแทกนั้นรุนแรงมากจนทำให้ดริฟติ้งคลาวด์และตัวเขาสะดุดล้มลงเล็กน้อย เมลติ้งสโนว์เริ่มมองหาทุกทางเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาเมื่อจับราวบันไดเพื่อรั้งตัวเอง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” เมลติ้งสโนว์อุทานเสียงดังตกใจกับการโจมตีอย่างกะทันหัน

ซินหยาที่มีสายตาจดจ่ออยู่กับน้ำตลอดเวลากล่าวว่า "มันมาแล้ว"

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นผ่านริมฝีปากของเขา การแจ้งเตือนสีแดงแวบ ๆ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนที่อยู่บนเรือ

สมาชิกปาร์ตี้ได้กระตุ้นการโจมตีของทีโนฟอร่าหุ้มเกราะ! ปาร์ตี้ของคุณจะถูกโจมตี จนกว่าทุกคนจะตายหรือจนกว่าปาร์ตี้ของคุณจะสังหารมันสำเร็จ!

ซินหยาไม่อยากเชื่อสิ่งนี้ ทั้งหมดที่เขาต้องการคือกุ้งมังกรยักษ์ แต่สิ่งที่ได้คือเขาถูกโจมตีโดยสัตว์ทะเลยักษ์ เขาเริ่มสงสัยว่าค่าสเตตัสโชคที่เขามี มันคือโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

“ว้าว พี่ดริฟ  พี่พูดว่าพี่จะจับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ พี่หมายถึงบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่จริงๆ” เมลติ้งสโนว์บอกเขาในขณะที่หัวเราะคิกคักกับตัวเอง เขาตรวจสอบคลังของเขาเพื่อให้แน่ใจว่ายังมียาอยู่เป็นจำนวนมาก เขาจึงรีบชักดาบคู่ของเขาออกมา

ก่อนที่เขาจะพูดอะไรอีก เว่ยกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็ออกมาจากเรืออย่างรวดเร็ว ทั้งสองมองไปรอบ ๆ พื้นที่เพื่อค้นหาภัยคุกคาม พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะต้องต่อสู้กับมอนสเตอร์กลางทะเล

"เกิดอะไรขึ้น?" เว่ยถามขณะที่เธอวิ่งไปที่เมลติ้งสโนว์กับซินหยายืนอยู่ “มอนสเตอร์อยู่ที่ไหน?”

ขณะที่คำถามออกจากริมฝีปากของเธอ พวกเขาทั้งหมดก็ได้ยินเสียงคำรามดังมาจากใต้น้ำ ตามด้วยเสียงน้ำกระเซ็น ทันใดนั้น เบื้องหน้าของพวกเขา สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของน้ำ

มันเริ่มลอยขึ้นจากน้ำจนลอยไปในอากาศตรงหน้าพวกเขา สายตาของมองเขามองมันด้วยความประหลาดใจ เพราะมันสวยงามในความเรียบง่าย

จากสิ่งที่ซินหยาสามารถบอกได้ว่ามอนสเตอร์นั้นถูกจำลองตามแมงกะพรุน ตัวใหญ่มาก น่ากลัว แต่ก็ยังเป็นแมงกะพรุน

ขณะที่เขาจ้องมองด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นว่ามันไร้สีทั้งหมด ยกเว้นเมื่อดวงอาทิตย์ตกกระทบ ทำให้มันส่องแสงเป็นสีสันในแสง มันถูกสร้างขึ้นจากร่างกายที่เรียบลื่นคล้ายลูกโป่งและมีหนวดจำนวนมหาศาลซึ่งหนวดพวกมันแข็งแรงดั่งเหล็กที่ทำให้ถึงตายได้

เขายังสามารถเห็นได้ว่ามันมีปากขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางร่างของมอนสเตอร์ซึ่งมันกำลังพ่นน้ำออกมาจากปากมัน แล้วพุ่งเข้าหาพวกเขา

“ทุกคนวิ่ง! หาที่กำบังเร็วเข้า!” ซินหยาตะโกนใส่ทุกคนในขณะที่เขาหลบได้อย่างรวดเร็ว