HO บทที่ 138 กลับไปที่เรือ

ซินหยาแทบรอไม่ไหวที่จะออกจากเกาะแห่งนี้ซึ่งมีต้นไม้สว่างไสวมากมายชวนให้ปวดตา เขาคิดว่าเขาได้ปรับตัวให้เข้ากับทิวทัศน์ของสถานที่แห่งนี้แล้วแต่ว่าเขาคิดกลับผิด

การทำความคุ้นเคยกับสถานที่ประเภทนี้คงเป็นไปไม่ได้ เขาพยายามจะนึกให้ออกว่าใครจะอยากมาที่แบบนี้จริง ๆ สิ่งเดียวที่ดีเกี่ยวกับป่าเลตัสก็คือภาพในตอนกลางคืนและกลางคืนสั้นเกินไปสำหรับสิ่งนั้น

เขารู้สึกขอบคุณมากที่ได้พบทางลัดบนแผนที่ที่จะพาพวกเขาไปยังชายฝั่งที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว ถ้าเขาต้องใช้เวลานานกว่านี้ เขาคงอยากจะปิดการใช้งานภาพของตัวเองชั่วคราว

ตอนนี้เป็นเป้าหมายของเขาที่จะไปถึงชายฝั่งให้เร็วที่สุด เขารู้ว่าคนอื่น ๆ คงจะมีความสุขมากกับความคิดนี้เช่นกัน ยกเว้นเว่ยที่ชอบสถานที่แห่งนี้  เขารู้สึกมีบางอย่างผิดปกติอย่างเห็นได้ชัดในรสนิยมของเธอ

ซินหยาพยายามหลีกเลี่ยงมอนสเตอร์ทั้งหมดที่พวกเขาเจอระหว่างทาง มันไม่มีประโยชน์ที่จะต่อสู้กับพวกมัน แม้ว่าเขาจะได้อยากรู้ว่าที่นี่จะมีมอนสเอร์หน้าตาแปลก ๆ แบบไหนบ้าง

ซินหยาและพรรคพวกของเขาตัดสินใจที่จะระงับความอยากรู้ของตนไว้แล้วเดินต่อไปเมื่อไปถึงฝั่งได้ในเวลาเพียง 12 นาที

ซินหยารู้สึกภูมิใจกับเรื่องนั้นมาก เวลาโดยประมาณที่จะไปถึงจุดหมายคือ 30 นาที ดูเหมือนว่าทักษะการนำทางของเขาจะอยู่ในระดับสูงสุด

เมื่อทั้งสี่ยืนอยู่บนฝั่ง วอนเดอร์ริ่งซาวด์ดึงรีโมตสี่เหลี่ยมออกจากช่องเก็บของของเขาและเรียกเรือนแพรูปกระต่ายอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเรียกมันออกมา เขาได้ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันอยู่ใกล้กับแผ่นดิน เมื่อไม่มีปัญหาอะไร พวกเขาก็ขึ้นไปบนเรือ

วอนเดอร์ริ่งซาวด์อดยิ้มไม่ได้ เขาเริ่มสนใจพวกเรือและกำลังคิดว่าเขาควรซื้อเรือธรรมดาสำหรับตัวเองหรือไม่ เขาตัดสินใจว่า ถ้าเมืองอาร์คาล่ามี NPC กัปตันท่าเรือ เขาจะศึกษาทักษะการแล่นเรือ จากนั้นเขากับเว่ยจะแล่นเรือเดินทางไปด้วยกัน

ทั้งสี่คนขึ้นเรือนแพรูปกระต่ายด้วยความยินดี พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองถัดไป เมื่อทุกคนขึ้นเรือแล้ว พวกเขาก็แยกออกเป็นคู่ ๆ เหมือนกับครั้งก่อนบนเรือ เมลติ้งสโนว์พาเว่ยไปเล่นกับอุปกรณ์ออกกำลังกาย ขณะที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์กับซินหยาไปห้องควบคุมเรือ

ทันทีที่เข้าไปในห้องควบคุมเรือ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ไปที่แผงปุ่มที่เป็นระบบนำทางและใส่รหัสรักษาความปลอดภัยเพื่อให้เรือสามารถเปิดใช้งานได้ เมื่อทำเสร็จแล้ว เขาบอกให้ซินหยาใส่พิกัดเของ หมู่บ้านมิสสโตนเข้าไป

ซินหยาเดินผ่านวอนเดอร์ริ่งซาวด์ไปยังแผงควบคุมและใส่พิกัดที่พวกเขากำลังจะไป ทันทีที่เขาทำเสร็จเขาก็พร้อมที่จะไปหาเว่ยกับเมลติ้งสโนว์ที่ห้องนั่งเล่น

ในขณะที่ซินหยากำลังคิดว่า เขาจะเพิ่มค่าสเตตัสอะไรดี วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็หยุดเขาไว้ ทำให้ซินหยามองเขาด้วยความสับสน

“ดริฟติ้งคลาวด์ ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันหน่อยนะ” วอนเดอร์ริ่งซาวด์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ซินหยาอดคิดไม่ได้ว่าสถานการณ์ได้พลิกกลับอย่างน่าสนใจ ในครั้งที่แล้วเป็นเขาที่ขวางทางออกไว้เพื่อต้องการพูดคุยกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์

“คุณต้องการคุยกันเรื่องอะไร?”

“ฉันรู้ว่าโรมมิ่งวินด์บอกแผนการของเธอกับคุณและเธอบอกว่าคุณโอเคกับมันแต่ฉันรู้ว่าคุณห่วงใยเธอมากแค่ไหน ดังนั้นฉันจึงไม่คิดว่าคุณจะให้เธอแยกมาจากคุณได้ง่าย ๆ” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว

"คุณพยายามจะพูดอะไร?" ซินหยาถามอย่างสับสนเล็กน้อย “คิดว่าฉันไม่อยากให้เธอไปจริง ๆ หรือไง?”

“ฉันแค่อยากจะแน่ใจ ว่าคุณโอเคกับเรื่องนี้จริง ๆ ใช่มั้ย?” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว

“สิ่งที่ฉันบอกโรมมิ่งวินด์นั้นเป็นความจริง ฉันวางแผนที่จะปล่อยให้เธอไปสำรวจด้วยตัวเองมาโดยตลอด ไม่ใช่เพื่อเธอแต่เพื่อฉันด้วย” ซินหยาบอกเขาอย่างจริงใจ

"คุณหมายถึงอะไร?" วอนเดอร์ริ่งซาวด์ถามขณะเงยหน้าขึ้นมอง “เพื่อคุณด้วยงั้นเหรอ?”

“ฉันรู้ว่าปกป้องเธอมากเกินไปแต่ฉันก็รู้ด้วยว่าฉันไม่สามารถอยู่ใกล้เธอตลอดเวลา การปล่อยเธอออกไปในโลกกว้างจะช่วยให้เธอสามารถดูแลตัวเองได้” ซินหยายอมรับ

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเว่ยในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงเธอตลอดเวลาแต่เขาก็รู้ด้วยว่าการปกป้องมากเกินไปนั้นไม่ดีต่อเธอและเขาได้เปลี่ยนแปลงสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเธอไปแล้ว เขาวางแผนที่จะแยกจากเธอเสมอเมื่อเธอคุ้นเคยกับเกมมากขึ้น เวลาที่ห่างกันจะช่วยให้ทั้งคู่สบายใจขึ้นเมื่อไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย

วอนเดอร์ริ่งซาวด์รู้ว่าเรื่องนี้มีอะไรมากกว่าที่ซินหยาพูด แต่เขาไม่ได้ซักไซร้อะไรเพิ่มเติม เนื่องจากเขาได้คำตอบที่ต้องการแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องถามอีกต่อไป

“อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันต้องการให้เธอกางปีกของเธอและถึงแม้ว่าคุณดูเหมือนผู้ชายที่เธอไว้ใจ” ซินหยาเริ่มในขณะที่เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้วอนเดอร์ริ่งซาวด์มากขึ้น “แต่ถ้าคุณกล้าทำร้ายเธอแม้แต่ปลายผม ฉันจะตามล่าคุณและจะทำให้คุณเสียใจที่ทำอย่างนั้น เข้าใจไหม?”

ด้วยเสียงอันเย็นชาของซินหยา ในขณะที่เขาขู่ทำให้วอนเดอร์ริ่งซาวด์ตัวสั่นเทา เขารู้ดีถ้าเขาทำให้เว่ยเสียใจ ดริฟติ้งคลาวด์จะทำจะทำตามที่เขาพูดแน่

วอนเดอร์ริ่งซาวด์พยักหน้าและกล่าวอย่างหนักแน่น “ฉันเข้าใจ!!”

“ฉันดีใจที่คุณเข้าใจ” ซินหยาบอกเขาด้วยรอยยิ้มที่เบ่งบานอยู่บนใบหน้าของเขาในทันที มันทำให้วอนเดอร์ริ่งซาวด์สั่นไหวเล็กน้อยที่เปลี่ยนสามารถเปลี่ยนสีหน้าได้ง่ายขนาดนี้

“บางทีเราควรกลับไปหาคนอื่น พวกเขาอาจสงสัยว่าเรากำลังทำอะไรอยู่” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว

ซินหยายิ้มอย่างสดใส "อืม ไปกันเถอะ"

ทันทีที่คำพูดออกจากริมฝีปากของซินหยา วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็ออกจากห้องควบคุมเรือ เขารู้สึกกลัวซินหยาเล็กน้อยหลังจากการเผชิญหน้ากันและในขณะที่เขาเดินไปที่ที่คนอื่น ๆ เขาได้สัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันทำให้ซินหยาแสดงด้านที่ชั่วร้ายออกมา

ซินหยามองดูวอนเดอร์ริ่งซาวด์ที่พุ่งออกมาจากห้องควบคุมเรือ ทำให้ซินหยาหัวเราะเบา ๆ มันช่างน่าขบขันที่ชายร่างใหญ่อย่างวอนเดอร์ริ่งซาวด์ กลัวคนตัวเล็กอย่างเขา แม้ว่าเขาไม่ได้โกหกเรื่องที่เขาบอกกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ ถ้าหากเขาทำมันจริง ๆ เขาก็มีกลวิธีมากมายที่จะใช้เล่นงานเขา เอาให้เขารู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำไปตลอดชีวิตเลย

ขณะที่เขาเดินไปที่ทางเข้าส่วนบ้านของเรือนแพ ซินหยาก็หยุดอยู่กับที่ เมื่อเห็นปลาหลากสีสันกระโดดขึ้นจากน้ำ สิ่งนี้เตือนให้เขารู้ว่าเขาจำเป็นต้องหาปรมาจารย์นักตกปลาเพิ่มให้ได้เลื่อนระดับทักษะตกปลาของเป็นระดับ 2

เขาจะรีบทำภารกิจทันทีที่ไปถึง มิสสโตน เขาต้องรีบทำให้ทักษะตกปลาถึงระดับ 5 ก่อนการอัปแพทช์ครั้งใหญ่ที่ใกล้จะมาถึง

หลังจากเตือนตัวเองแล้ว เขาก็ไปร่วมกับคนอื่น ๆ ในห้องนั่งเล่นของเรือนแพ