HO บทที่ 115 เปลหาม

ซินหยามองดูเมลติ้งสโนว์กำลังวิ่งออกจากห้องขังที่มีแสงสลัวเพื่อไปเอาโต๊ะที่เขาขอจากห้องจัดเลี้ยงจึงทำให้ซินหยาอยู่ตามลำพังกับนายกเทศมนตรีที่มีอาการบาดเจ็บหนักมาก นายกเทศมนตรีที่ดูเหมือนอีกไม่นานเขากำลังก้าวเข้าสู้ประตูแห่งความตายแล้ว

จากที่ซินหยาเห็นเขาคาดเดาได้ว่านายกเทศมนตรีต้องพบเจอการทรมานอะไรบ้าง เขาบาดเจ็บหนักมากแต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีทักษะการปฐมพยาบาล แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาไม่ต้องการมันเพราะร่างกายของผู้เล่นไม่มีทางที่จะเกิดบาดแผลแบบนี้ หลังจากนี้เขาคงต้องเรียนรู้ทักษะนี้เผื่อต้องเจอสถานการณ์แบบนี้อีก

หลังจากนั้นซินหยาก็แจ้งเว่ยกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์ว่าพบนายกเทศมนตรีผ่านช่องแชทในปาร์ตี้ เขาก็เริ่มตรวจสอบพลังชีวิตของนายกเทศมนตรี เขาพบว่ามันค่อย ๆ หมดลง เขาต้องทำบางอย่าง มิฉะนั้น นายกเทศมนตรีจะตายที่นี่และภารกิจของเขาก็จะล้มเหลว

เขาหยิบยาเพิ่มเลือดคุณภาพสูงออกมาจากช่องเก็บของเพื่อมอบให้นายกเทศมนตรี ยาคุณภาพสูงจะเพิ่มเลือดแก่นายกเทศมนตรีมากขึ้นแต่เขายังจำเป็นต้องคอยเพิ่มเลือดให้นายกเทศมนตรีต่อไปในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

ซินหยากังวลว่านายกเทศมนตรีอาจเสียชีวิตก่อนที่ความช่วยเหลือจะมาถึง ขณะที่ซินยากำลังจะเทยาลงในปากของนายกเทศมนตรีแต่ปากของเขานั้นปิดสนิท

เขาวางขวดยาไว้ด้านข้างเพื่อดูว่าเขาจะปลุกชายคนนั้นให้ตื่นได้หรือไม่เพราะว่าชายคนนั้นหมดสติ ความพยายามของเขาไร้ผล เขาพยายามหลายวิธีในการปลุกนายกเทศมนตรีจากอาการหมดสติ ตั้งแต่ตบหน้าเบา ๆ จนไปถึงตบหน้าเขาตรง ๆ ซึ่งเขารู้สึกเสียใจที่ทำอย่างนั้นแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อตระหนักว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยายามบังคับป้อนยาให้ ซินหยาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขานำมือไปที่ปากนายกเทศมนตรี เขาเริ่มพยายามแงะปากของชายคนนั้น

เขาคิดว่ามันน่าจะเป็นงานง่าย ที่แม้แต่คนที่มีกำลังน้อยก็สามารถทำได้แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย มันเหมือนกับว่าขากรรไกรของนายกเทศมนตรีถูกล็อคไว้ มันไม่เปิดออกไม่ว่าซินหยาจะออกแรงดึงมากแค่ไหน หลังจากลองสองสามครั้ง ซินหยาก็หงุดหงิดที่มันไม่เปิด

เขาหยุดการกระทำที่ไร้ประโยชน์ เขาเริ่มคิดหาวิธีอื่นในการเปิดปากของนายกเทศมนตรี ขณะที่เขาคิด เขาก็เห็นว่าแถบเลือดของของนายกเทศมนตรีใกล้จะหมดแล้ว ทำให้เขาร้อนรนมากขึ้น

ผ่านไปสองสามวินาที ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา เขาเกือบจะตบหน้าผากตัวเอง เพราะเขาลืมวิธีนั้นไปได้ยังไง

เขาเอื้อมมือไปเขาคว้าจมูกของนายกเทศมนตรีและบีบจมูก จากนั้นไม่นานนายกเทศมนตรีก็อ้าปากเพื่อสูดอากาศ

ซินหยาปล่อยจมูกของนายกเทศมนตรีและเริ่มเทยาคุณภาพสูงลงในปากของนายกเทศมนตรี ตามที่เขาคาดไว้ มันไม่ได้รักษาเขาเลย แต่อย่างน้อยสีหน้าของนายกเทศมนตรีก็ดีขึ้น ดูไม่เหมือนคนตายอีกต่อไป

ผ่านไปสักพักนายกเทศมนตรีก็ได้สติและเริ่มคร่ำครวญออกมา เขาดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของซินหยาอย่างน่าสงสาร

"ได้โปรดปล่อยฉันไป...ไว้ชีวิตฉันเถอะ... “

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมมาช่วยคุณแล้ว” ซินหยากล่าว

เสียงของนายกเทศมนตรีกระทบจิตใจของซินหยา เขากอดชายคนนั้นเพื่อปลอบโยนเขาขณะรอให้คนอื่น ๆ มาถึง

ผ่านไปไม่กี่นาที ซินหยากำลังนั่งอยู่ในห้องขังที่มืดมิดและพยายามทำให้ชายที่วัยกลางคนที่กำลังหวาดกลัวสงบลง ขณะที่เขากำลังจะเปิดอินเทอร์เฟซและติดต่อกับเพื่อน ๆ ของเขาผ่านช่องแชทในปาร์ตี้

เมลติ้งสโนว์เป็นคนแรกที่วิ่งมาถึง เด็กหนุ่มถือโต๊ะสี่เหลี่ยมยาวตัวหนึ่งจากโถงจัดเลี้ยง มันมีมีขนาดพอเหมาะพอดีที่วางนายกเทศมนตรีไว้ด้านบน

เมื่อเมลติ้งสโนว์เข้ามาในห้อง เขาได้วางโต๊ะลงบนพื้นใกล้กับนายกเทศมนตรีก่อนจะคุกเข่าลงข้าง ๆ ซินหยาด้วยท่าทางกังวล

"อาการของเขาดีขึ้นหรือยัง?"

“ดีขึ้นบ้างแล้ว หลังจากที่ฉันให้เขาดื่มยาเพิ่มเลือดไป ตอนนี้อาการของเขาน่าจะทรงตัวแต่มันก็ชั่วคราวเท่านั้น เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขายังไม่ได้รับการรักษา” ซินหยาตอบ

ขณะที่เมลติ้งสโนว์กำลังจะพูดอีกครั้งแต่เสียงที่ดังก้องไปทั่วห้องขัง  มันดังมากจนทำให้นายกเทศมนตรีตื่น เขาเริ่มตัวสั่นด้วยความกลัวและส่งเสียงคร่ำครวญออกมา

ขณะที่ซินหยาทำให้นายกเทศมนตรีสงบลง ซินหยาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อดูว่าใครเป็นต้นเหตุของเสียง เขาพบว่าเป็นลูกสาวของนายกเทศมนตรีที่ชื่อว่าเอเลน เธอมาถึงพร้อมกับเว่ยและวอนเดอร์ริ่งซาวด์ เด็กสาวดูเศร้าหมองเมื่อมองดูร่างที่บาดเจ็บของพ่อของเธอ

ซินหยาเห็นว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ตัวสั่นเทา ท่าทางอันสูงส่งของเธอหายไป เหลือเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กังวลกับอาการของพ่อของเธอ

น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่วิ่งไปหาพ่อของเธอ "ท่านพ่อ!!"

นายกเทศมนตรีสงบลงเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวของเขา เขาหันศีรษะไปมองเธอ พยายามขยับแขนช้า ๆ ค่อย ๆ เอื้อมมือขึ้นไปแตะใบหน้าของลูกสาว แววตาของเขาดูซับซ้อน ก่อนที่มือของเขาจะตกลงไปและเขาก็หมดสติอีกครั้ง

“ท่านพ่อ! ได้โปรดตื่นเถอะท่านพ่อ!” เอเลนตะโกนพลางมองไปรอบ ๆ ราวกับว่ากำลังค้นหาความช่วยเหลือ

ซินหยาตรวจพลังชีวิตของนายกเทศมนตรีและพบว่าเขาไม่เป็นอะไร “ตอนนี้คุณพ่อของคุณเพิ่งหมดสติไป”

“ท่านพ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” เอเลนถามขณะมองซินหยาด้วยน้ำตานองน้ำตา “ท่านพ่อจะไม่ตายใช่ไหม?”

ซินหยาส่ายหัว “ตราบใดที่เรายังไม่รักษาอาการของเขาก็ยังไม่ดีขึ้น พวกเราไม่มีใครมีชุดปฐมพยาบาลที่จะรักษาเขาในเบื้องต้นด้วย”

ในตอนนี้ สิ่งที่เอเลนต้องการทำคือร้องไห้น้ำตาพร้อมกับกอดพ่อแน่น แต่เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียวสาอีกต่อไปแล้วและพ่อของเธอต้องการให้เธอเข้มแข็งและกล้าหาญ เธอถามว่า “พวกคุณต้องการสิ่งใดเพื่อที่จะสามารถช่วยท่านพ่อของฉันได้?”

“ก่อนอื่น เราต้องพาพ่อของคุณออกจากห้องขังนี้” ซินหยากล่าว “หลังจากนั้นเราจะรักษาเขา จากนั้นเราต้องพาเขาออกจากเมืองนี้และแจ้งทางกองทัพว่าเกิดอะไรขึ้น”

ราวกับว่ามีบางอย่างที่ซินหยาพูดกระตุ้นการตอบสนองของหญิงสาว เอเลนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "ฉันรู้! เราสามารถใช้อุโมงค์ฉุกเฉินได้!!"

"อะไรเหรอ?" เมลติ้งสโนว์ถามอย่างสับสนว่าหญิงสาวกำลังทำอะไรอยู่

“อุโมงค์ฉุกเฉิน เป็นอุโมงค์ที่ท่านพ่อสร้างขึ้นมา เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นกับเมืองและเราต้องการวิธีที่จะออกจากคฤหาสน์โดยไม่มีใครสังเกตเห็น มันนำออกจากคฤหาสน์ไปยังท่าเรือที่เราเก็บเรือไว้” เอเลนอธิบาย

หลังจากได้ยินเกี่ยวกับอุโมงค์ฉุกเฉินและเรือ ซินหยาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาคิดว่าพวกเขาจะต้องพานายกเทศมนตรีไปที่แดนเลสโดยรถม้า วิธีการเดินทางแบนั้นคงไม่สะดวกเท่าไหร่นักเนื่องจากมีคนเจ็บอยู่ด้วย ดังนั้นเดินทางด้วยเรือน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

“เอาล่ะ เมื่อพวกเรานำนายกเทศมนตรีขึ้นไปบนเปลหาม เอเลนจะพาเราไปยังที่ตั้งของอุโมงค์ฉุกเฉิน” ซินหยาบอกกับทุกคน

วอนเดอร์ริ่งซาวด์มองไปที่นายกเทศมนตรีซึ่งดูเหมือนว่าเขามีน้ำหนักประมาณ 100 กิโลกรัมและกลับมามองที่ดริฟติ้งคลาวด์

"คุณคิดว่าเราสามารถยกเขาขึ้นได้งั้นเหรอ? ฉันมีค่าพละกำลังค่อนข้างต่ำมาก"

“เอ่อ..อืม ฉันก็เหมือนกัน” ซินหยาไม่รู้จะพูดอะไรดี นี่เป็นปัญหาของเขาเหมือน ที่ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่สามารถเปิดปากนายกเทศมนตรีได้เพราค่าพละกำลังของเขาต่ำเกินไป ไม่มีทางที่เขาจะยกชายคนนั้นได้อย่างแน่นอน แม้จะมีวอนเดอร์ริ่งซาวด์มาช่วยก็ตาม

"ผมทำได้!" เมลติ้งสโนว์กล่าวขณะที่เขายกนายกเทศมนตรีขึ้นมาอย่างเบาหวิวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใครจะหยุดเขา "ผมมีค่าพละกำลังเยอะมาก"

เมื่อได้เห็นว่าเมลติ้งสโนว์ยกร่างของนายกเทศมนตรีราวกับว่าเขาไม่มีน้ำหนักเลย มันเป็นภาพที่น่าทึ่งมาก นอกจากนี้ยังทำให้เขาต้องการเพิ่มค่าสเตตัสแบบนั้นให้กับตัวเอง แต่ซินหยรู้ว่าเขาไม่ต้องการค่าสเตตัสนั้น มันจะเป็นการเปลืองแต้มโดยใช่เหตุ

“เรายังต้องการเปลหามมั้ย?” เว่ยถาม “ในเมื่อเมลติ้งสโนว์สามารถอุ้มนายกเทศมนตรีได้อย่างง่ายดายแบบนี้”

“มันยังจำเป็นอยู่ แม้ว่ามันจะง่ายกว่าถ้าจะพาเขาไปที่เรือโดยที่เมลติ้งสโนว์อุ้มเขาไว้แต่ปัญหาก็คือพลังชีวิตของเขาลดลงเร็วขึ้นถ้าไม่ได้พาเขาไปในท่าที่ถูกต้อง” ซินหยาบอกกับทุกคน

หลังจากที่ทำให้เมลติ้งสโนว์วางนายกเทศมนตรีอย่างเบามือบนเปลหาม ซินหยาก็เทยาเพิ่มเลือดอีกขวดลงไปที่คอของเขา เมื่อตรวจสอบพลังชีวิตของนายกเทศมนตรี เขาเห็นว่ามันลดลงอย่างช้า ๆ อีกครั้ง

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ” ซินหยาพูดพร้อมแบกเปลหามไปพร้อมกับเมลติ้งสโนว์และวอนเดอร์ริ่งซาวด์ โดยมีสาว ๆ เป็นผู้นำทางไปยังอุโมงค์ฉุกเฉิน