HO บทที่ 109 งานเลี้ยง PART 5

ซินหยาเดินกลับไปที่โต๊ะของเขาพร้อมกับจานขนมในมือ เมื่อเขาเดินมาถึงที่นั่งรอยยิ้มของเขาได้ปรากฏออกมา จนถึงตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นแต่เขาก็ไม่ได้ย่ามใจจนเกินไป เขารู้ว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างที่อาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้

หนึ่งคือเขาและเพื่อนของเขาจะไม่แข็งแรงพอที่จะจัดการกับชายร่างสูงด้วยตัวเองและอาจตายได้ในระหว่างต่อสู้

ซินหยาส่ายหัวเพื่อขจัดความคิดนั้นออกไป เขาไม่ควรมองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้ เขารู้ว่าพวกเขาจะมีโอกาสที่ดีในการเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนี้

ซินหยาลองตรวจสอบของที่เขามี เขาก็ตระหนักถึงบางสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งได้ เขามียาเพิ่มเลือดเพียง 10 ขวดเท่านั้น เขาใช้ยาเกือบทั้งหมดในป่าบาดาบาดาฮาลไปและเขาไม่คิดว่าเว่ยหรือวอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็มีเช่นกัน

แต่เป็นเรื่องดีที่เขายังคงมียาต่อสู้ 20 กองอยู่ในช่องเก็บของของเขา ไม่อย่างนั้นเขาจบแห่ไปแล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก่อนที่จะมีการต่อสู้เกิดขึ้น เขาต้องสอบถามถึงความพร้อมของคนอื่นให้เรียบร้อยเสียก่อน

“โรมมิ่งวินด์ วอนเดอร์ริ่งซาวด์” ซินหยาเรียก ทำให้ทั้งสองคนหยุดกินและมองเขาด้วยความสงสัย “ตอนนี้พวกคุณทั้งสองคนได้ออกไปทำธุระของตัวเอง พวกคุณได้ซื้อยามาเพิ่มบ้างรึเปล่า?”

เมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขา ซินหยาก็รู้ดีว่าพวกเขาคงไม่เข้าใจ ขณะที่เขากำลังจะพูดเพิ่มเติม วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็พูดว่า "ถึงแม้เราจะไม่ซื้อเพิ่มแต่เรายังมีอยู่ในช่องเก็บของอยู่บ้างแต่ฉันมียาเพิ่มมานาเหลืออยู่น้อยมาก"

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันมียาเพิ่มเลือดอยู่มากแต่ฉันมียาเพิ่มพลังกายอยู่น้อยมาก” เว่ยบอกเขา

ซินหยารู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาคิดว่าพวกเขาไม่มียาติดตัวสักขวดเลย อาจเป็นเพราะเมื่อพวกเขาถูกล็อคช่องเก็บของในตอนนั้นและเร่งเร้าของยาของเขาในตอนนั้น มันจึงทำให้เขาสับสนอย่างพวกเขาไม่มียาสักขวด

เมื่อหันไปมองที่เมลติ้งสโนว์ที่กำลังกลืนช็อกโกแลตซูเฟล่อยู่ เขาถามว่า "แล้วเธอล่ะ คุณมียาเพียงพอหรือไม่?"

“ผมมีอย่าง 50 ขวด” เมงติ้งสโนว์ตอบกลับหลังจากกลืนซูเฟล่คำหนึ่ง "ทำไมพี่ถึงถามผมเรื่องนี้ล่ะ?

ซินหยายิ้ม “ที่ฉันถามก็เพราะว่าอีกสักพักเราก็จะได้ ‘พบ’ กับนายากเทศมนตรีแล้ว”

“จริงเหรอ มันเกิดเรื่องนี้ได้อย่างไร” วอนเดอร์ริ่งซาวด์ถาม เขาและโรมมิ่งวินด์หายไปเพียงชั่วขณะแต่ดูเหมือนว่าทางดริฟติ้งคลาวด์กับเมลติ้งสโนว์จะทำอะไรบางอย่างโดยที่ไม่มีพวกเขา เขาไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนั้น

ซินหยาเริ่มเล่าให้พวกเขาฟังถึงสิ่งที่จูนิเปอร์พูดและวิธีที่นายกเทศมนตรีจะมาที่โต๊ะในคืนนี้เพื่อกินเค้กกับพวกเขา ทันใดนั้นพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมซินหยาจึงถามเรื่องยากับพวกเขาในตอนนี้

“เมื่อสิ่งที่เรียกว่านายกเทศมนตรีมา พวกเราควรทำอย่างไรกับเขาดี” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว "ฉันสงสัยว่าเราจำเป็นต้องเปิดภารกิจก่อน ถ้าหากว่ามันมีล่ะ?"

“อย่ากังวลปเลย ฉันมีความคิดอยู่แล้วว่าเราจะทำอย่างไรดี” ซินหยากล่าวขณะโบกมือให้พวกเขาเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อที่เขาจะได้กระซิบแผนการของเขากับพวกเขา

...

แขกทุกคนในห้องจัดเลี้ยงรวมทั้งซินหยากับเพื่อนของเขาต่างทานขนมเสร็จแล้ว หลังจากที่คนใช้เก็บจานออกจากโต๊ะหมดแล้ว นายกเทศมนตรีก็ยืนขึ้นอีกครั้ง

เขาเดินลงจากโต๊ะเกียรติยศมาที่กลางห้อง ด้วยสายตาของแขกที่ติดตามเขา เขาดีดนิ้ว เค้กที่ซินหยาทำขึ้นถูกวางลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ได้ถูกเข็นมาเบื้องหน้านายกเทศมนตรีโดยจูนิเปอร์

จูนิเปอร์ยืนอยู่ข้างโต๊ะขณะที่นายกเทศมนตรีเริ่มพูด “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย งานเลี้ยงค่ำคืนนี้ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว แต่เราควรทิ้งมันไว้ให้น่าจดจำ เค้กนี้ต่อหน้าพวกท่านทุกคนเป็นสิ่งที่ฉันนำมา สำหรับการเฉลิมฉลองในครั้งนี้ ดังนั้น ก่อนที่เราจะจากกันในค่ำคืนที่อันสวยงามนี้ เรามาทานเค้กและไวน์กันก่อนดีกว่า”

มีเสียงปรบมือดังจากทุกคนในห้องโถงและจูนิเปอร์ก็เริ่มตัดเค้ก โดยวางชิ้นบนจานเล็ก ๆ แทนที่จะวางลงบนโต๊ะ เขาพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขาก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะของซินหยา

“สวัสดี ฉันคือนายกเทศมนตรีเอียน คิงส์ลีย์” นายกเทศมนตรีของเมืองเออร์นิสเวิร์ธกล่าวทันทีที่มาถึงโต๊ะของพวกเขา "ฉันขอทราบได้ไหมว่าใครเป็นคนที่ช่วยทำเค้กวิเศษอันนั้น"

“ผมเป็นคนทำเองครับ” ซินยาตอบขณะยืนขึ้นและยื่นมือให้นายกเทศมนตรีจอมปลอมเขย่า ขณะที่พวกเขาจับมือกันซินหยารู้สึกได้ถึงความหนาวเย็น เขารู้ว่าแม้ว่า Haven Online จะเป็นเกม แต่ NPC ก็เป็นเหมือนมนุษย์มากและเมื่อผู้เล่นสัมผัสพวกเขาพวกเขาก็อบอุ่นอยู่เสมอ

หลังจากจับมือนายกเทศมนตรีแล้วกล่าวว่า "ฉันขอขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ เพื่อเป็นการตอบแทน คุณได้รับเกียรติจากฉันในการทานเค้กที่คุณทำขึ้นขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะของคุณ"

ซินหยาพูดไม่ออกครู่หนึ่งเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่โต๊ะ ก่อนจะพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ขอบคุณมากที่ให้เกียรติพวกเรา”

“ไม่เป็นไร” นายกเทศมนตรีกล่าวอย่างร่าเริง ขณะที่โบกมือให้คนใช้ที่กำลังหอบเก้าอี้ทองคำอยู่ คนใช้วางเก้าอี้ในที่ว่างไว้ที่โต๊ะก่อนจะจากไป

เมื่อนั่งลง นายกเทศมนตรีดีดนิ้วอีกครั้งและคนใช้สามคนก็เห็นคนใช้ถือจานเค้กอยู่ในมือ วางชิ้นเค้กลงต่อหน้าทุกคนที่โต๊ะ จากนั้นพวกเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างนี้ซินหยาได้เปิดช่องแชทของปาร์ตี้ขึ้นมาและเขียนไปว่า

DC: ทุกคนรู้ใช่มั้ยว่าต้องทำอะไร

WS: ไม่ต้องกังวล พวกเราจำแผนได้อย่างแม่นยำ

RW: ใช่แล้วตามที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์พูดเลย

MS: ไม่ต้องห่วงพี่ดริฟปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง!!!

ทุกคนเริ่มกินเค้กของพวกเขาและซินหยาสงสัยว่าเขาจะเริ่มแผนการที่จะทำให้นายกเทศมนตรีเผยตัวตนที่ร่างจริงออกมาให้ทุกคนเห็นได้อย่างไรดี ในระหว่างนั้นนายกเทศมนตรีเริ่มพูดขึ้น

“พลเมืองที่น่ารักของฉัน คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ ก่อนที่ฉันจะให้เกียรติพวกคุณ” นายกเทศมนตรีถามและซินหยาทำได้เพียงยิ้มให้กับโอกาสที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้

“เรากำลังพูดถึงมหาสงคราม ระหว่างมอนสเตอร์กับมนุษย์อยู่ครับ” ซินหยากล่าว

“โอ้ อย่างนั้นหรือ” นายกเทศมนตรีได้ตอบกลับ “แล้วคุยอะไรกันบ้างล่ะ”

ซินหยายิ้มเยาะให้กับนายกเทศมนตรีและตอบว่า “เราแค่คุยกันว่าพวกมอนสเตอร์พวกนี้โง่ขนาดไหนที่คิดว่าพวกมันจะเอาชนะมนุษย์อย่างพวกเราได้”

“ถูกต้อง เจ้าหนุ่ม พวกมันจะเอาชนะพวกเราได้อย่างไร” นายกเทศมนตรีกล่าว

แต่ซินหยาเห็นว่าดวงตาของเขาเป็นสีแดงวาบอยู่ครู่หนึ่งและเขารู้ว่าเพื่อน ๆ ของเขาก็เห็นเช่นเดียวกันจากสิ่งที่พวกเขาพูดในช่องแชทปาร์ตี้

MS: พวกพี่เห็นมั้ยว่าตาของเขาเปลี่ยนสี

RW: ใช่ ฉันเห็น

WS: ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบหัวข้อนี้

DC: งั้นเรามาขยี้เรื่องนี้กันดีกว่า

MS: เรามาทำให้เขาอกแตกตายกันเถอะ

RW: ฮิ ๆ ใช่แล้ว เอาให้โมโหจนหน้าแดงไปเลย!!

การสนทนาดำเนินต่อไป พวกเขาทั้งสี่ต่างหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดอย่างสนุกสนาน พวกเขาเห็นว่าคำพูดของพวกเขาทำให้นายกเทศมนตรีจอมปลอมอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่จนกระทั่งซินหยาพูดว่าสิ่งเดียวที่มอนสเตอร์เหล่านั้นทำได้ คือการใส่ปุ๋ยในสวนของเขา ทันใดนั้นเอง เส้นสติของนายกเทศมนตรีได้ขาดสะบั้น เขาตะคอกออกมาในที่สุด

จากนั้น ไฟในห้องจัดเลี้ยงดับลง เหลือเพียงเทียนไขให้แสงสว่างในห้อง มอนสเตอร์ในร่างของนายกเทศมนตรีเริ่มแสดงรูปร่างที่แท้จริงออกมา มอนสเตอร์ได้ฉีกผิวหนังที่ปกคลุมร่างกายของมันออกทีละชิ้น เผยให้เห็นมอนสเตอร์สีดำเงาที่สูงราวกับผู้ชาย มีตาสีแดงและฟันที่แหลมคมราวกับมีดโกน

เสียงกรีดร้องรอบตัวพวกเขาเสียงขึ้นทันทีและผู้คนเริ่มวิ่งไปที่ทางออก เพียงพบว่าประตูถูกล็อคและถูกขังอยู่ในห้อง พวกเขาถอยหนีจากมอนสเตอร์ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แขก NPC ยืนดูและหวังว่าจะมีคนช่วยพวกเขา

“ในที่สุดแกก็เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา” ซินหยาพูดพร้อมกับลุกออกจากโต๊ะพร้อมกับคนอื่น ๆ ในปาร์ตี้ของเขา

“แกรู้มาตลอดและกำลังปั่นหัวข้าเล่นสินะ” ชายร่างสูงพูดพร้อมกับยิ้มชั่วร้าย “แต่ก็ไม่เป็นไร เมื่อแกและทุกคนในห้องโถงนี้ตายแล้ว จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก”

*ติ้ง*

ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น