HO บทที่ 92 เรือนแพ PART 1

หลังจากพูดคุยกันซักพัก ซินหยาก็จบการสนทนาทางวิดีโอกับเมลติ้งสโนว์ เขาสนุกกับการพูดคุยหยอกล้อเด็กคนนั้นจริง ๆ ที่เด็กหนุ่มโทรมาก็เพราะว่าเขากลัวว่าซินหยาจะเจอภารกิจอะไรเข้า

ซินหยาบอกให้เมลติ้งสโนว์ไม่ต้องกังวล เนื่องจากแผนของเขาจะไม่ทำอะไรมากนอกจากปรุงยา ซินหยาหัวเราะเมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของเด็กคนนั้น

“ตลกอะไรขนาดนั้น?” เว่ยถามด้วยความสงสัย

ซินหยาส่ายหัวตอบ “ไม่มีอะไร เราไปดูวอนเดอร์ริ่งซาวด์ดีกว่า เขาเช่าเรือนแพให้เราเสร็จแล้วหรือยัง”

ขณะที่ซินหยากำลังคุยกับเมลติ้งสโนว์ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็เดินไปและบอกว่าเขากำลังจะลงไปที่ท่าเรือเพื่อเช่าเรือนแพลำหนึ่ง ดังนั้นแทนที่จะรอพวกเขาที่นี่ในตลาดที่พลุกพล่าน ซินหยาคิดว่าควรลงไปที่ท่าเรือและพบเขาดีกว่า

เว่ยเริ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดแบบเด็ก ๆ ว่า "ใครไปถึงก่อน คนนั้นชนะ" จากนั้นเธอก็วิ่งออกไปทันที

ซินหยามองดูเธอวิ่งออกไปและหัวเราะออกมา เขารู้ว่าเขาคงตามเธอไม่ทันเพราะพวกเอลฟ์มีความคล่องตัวสูงมากแต่การได้วิ่งอย่างอิสระแบบนี้ทำให้เขายิ้มได้

เมื่อไปถึงท่าเรือ เขาก็เห็นว่าเว่ยอยู่ที่นั่นแล้วกำลังพูดกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์อย่างตื่นเต้น

“ผมเห็นว่าคุณชนะ” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว "ในการแข่งขันของพวกคุณสองคน โรมมิ่งวินด์ชนะอย่างไร้ที่ติ"

ซินหยามองดูเว่ยอย่างสงสัย “ชัยชนะที่ไร้ที่ติเหรอ ฉันว่าเธอโกงมากกว่า”

“นั่นไม่ใช่การโกงซะหน่อย เรียกว่ากลยุทธ์ต่างหาก” เว่ยบอกพวกเขา

"กลยุทธ์? มันเป็นกลยุทธ์แบบไหนกัน?" ซินหยาถามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้ว

“ก็วิ่งไปโดยไม่เสียเวลากับความคิดที่ว่านายจะชนะได้” เว่ยพูดอย่างเย้ยหยัน

วอนเดอร์ริ่งซาวด์เริ่มหัวเราะและซินหยารู้สึกหมั่นเขี้ยว เขาอยากจะแก้เผ็ดเธอ เขาอาจจะขอไอเดียจากเมลติ้งสโนว์ในเรื่องนี้ได้

“วอนเดอร์ริ่งซาวด์เช่าเรือนแพแล้วเหรอ” ซินหยาพูดเปลี่ยนเรื่อง

“ใช่แล้ว ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าวขณะแสดงวัตถุรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าในมือ

เว่ยสงสัยว่าทำไมเขาถึงเอาของชิ้นนี้มาให้ดู แทนที่จะพาพวกเขาไปเรือนแพ เว่ยถาม "นั่นอะไรอยู่ในมือคุณ"

“นี่คือรีโมทที่จะเรียกเรือนแพของเรา” วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว “เราแค่ต้องหาที่ว่างเพื่อเรียกมันออกมา”

ซินหยามองไปรอบ ๆ เขาพบว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ใกล้ท่าเรือเต็มไปหมด ไม่แปลกใจเลยที่จุดเหล่านั้นอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด ท่าเรือตั้งอยู่ใจกลางเมือง ดังนั้นผู้เล่นที่มีจุดเหล่านั้นจึงไม่ต้องการเดินไกลเกินไป

“เฮ้ มีที่ดี ๆ อยู่ตรงนั้น!” เว่ยตะโกนขณะชี้

วอนเดอร์ริ่งซาวด์กับซินหยาหันไปทางที่เธอกำลังชี้และเห็นว่าจัดนั้นอยู่ไม่ไกลจากท่าเทียบเรือมากนัก เดินไปแปปเดียวก็ถึงแล้ว

"รีบไปจองที่นั่นเร็วเข้า! ก่อนที่คนอื่นจะมาแย่งไป" วอนเดอร์ริ่งซาวด์เร่ง

จากนั้น พวกเขาก็ไปที่จุดจอดเรือนแพ วอนเดอร์ริ่งซาวด์ได้ชูวัตถุสี่เหลี่ยมในมือของเขาไปทางน้ำและกดปุ่มที่จะเรียกมัน

จากนั้นเสียงลึกลับได้ดังขึ้นมาและพื้นที่มิติด้านหน้าของพวกเขาเริ่มบิดเบี้ยวและในไม่กี่วินาทีก็มีเรือนแพปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

เว่ยส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อเธอเห็นมัน เธอชมวอนเดอร์ริ่งซาวด์ว่าเลือกเรือนแพได้ยอดเยี่ยมมาก

แม้แต่ซินหยาก็คิดว่าเรือนแพมันค่อนข้างดูดีเป็นพิเศษ มันทำให้เขานึกถึงบ้านเล็ก ๆ ที่เขาเห็นเมื่อนานมาแล้ว

ซินหยารู้สึกได้ว่าวอนเดอร์ริ่งซาวด์เลือกมาจากความชอบของเว่ย เมื่อเห็นวอนเดอร์ริ่งซาวด์ดีใจที่เว่ยชม ดูเหมือนว่าข้อสันนิษฐานของเขานั้นถูกต้อง

เรือนแพเองนั้นมีสไตล์เหมือนบางอย่างในเทพนิยาย มันมีรูปร่างเหมือนกระต่ายยักษ์  มันถูกทาสีขาวแต่งแต้มไปด้วยสีน้ำเงินและสีแดง บอกได้คำเดียวว่ามันน่ารักมาก