HO บทที่ 90 เมลติ้งสโนว์กลับมาแล้ว!

เมลติ้งสโนว์จ้องไปที่โฮมเพจของ Haven Online ด้วยความตื่นตะลึง เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น มีประกาศเด่นในหน้าแรกของเว็บไซต์เกมที่เขียนบอกว่า ผู้กอบกู้ป่าบาดาฮาล

ทุกคนรู้จักป่าบาดาฮาลเป็นอย่างดี มันคือป่าแห่งความตายที่ผู้เล่นส่วนใหญ่เรียกมันและรู้จักเรื่องราวอันน่าเศร้าภายในนั้น เรื่องราวความรักอันน่าเศร้าของจอมเวทย์ตัวน้อยและคนรักเก่าของเขา

ด้วยเรื่องราวนี้ทำให้มีคนจำนวนมากในฟอรัมที่ติดตามเรื่องนี้อย่างใกล้ชิดซึ่งส่วนใหญ่คนที่ติดตามเป็นพวกสาววาย

พวกเธอจะเข้าไปในป่าเป็นครั้งคราวและพยายามมองหากระท่อมหรือพยายามมองหานักเวทย์ตัวน้อยและอดีตคนรักซึ่งโดยส่วนใหญ่พวกเธอจะถูกฆ่าตาย

เมลติ้งสโนว์คิดว่าสาว ๆ พวกนั้นบ้าไปแล้ว แต่ต้องยอมรับว่านิยายแฟนตาซีบางเรื่องที่พวกเขาคิดขึ้นมานั้นน่าสนใจแม้ว่าจะเป็นคู่รักก็ตาม

การประกาศเรื่องของผู้กอบกู้ป่าบาดาฮาล ไม่ใช่เหตุผลที่เขาตื่นตะลึง เมลติ้งสโนว์รู้เสมอว่าสักวันหนึ่งจะมีคนสามารถปัดเป่ามนต์ดำออกจากป่าบาดาฮาลได้แต่คนที่ว่านั้นเขาไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนของเขา ดริฟติ้งคลาวด์

แม้ว่าจะมีชื่ออื่นอีกสองชื่อในรายชื่อของผู้กอบกู้ป่าบาดาฮานแต่เขารู้ดีว่า มันจะเป็นดริฟติ้งคลาวด์ที่ค้นพบภารกิจนั้น เมลติ้งสโนว์รู้จักับดริฟติ้งคลาวด์เป็นอย่างดีและเขาคิดว่าพี่ดริฟคงต้องสะดุดอะไรสักอย่างแล้วเงยหน้าขึ้นมากก็พบภารกิจอยู่เบื้องหน้าเขา

เมลติ้งสโนว์อยากจะเตะก้นของพี่ชายตัวเองจริง ๆ เพราะเขาทำให้เมลติ้งสโนว์พลาดการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ ถ้าเขาอายุน้อยกว่านี้หน่อย เขาคงจะโมโหมากแน่ ๆ แต่ในฐานะเด็กหนุ่มอายุ 14 ปีที่โตแล้ว เขาก็แค่ใส่ผงพริกลงในเครื่องดื่มของพี่ชายในอีกสองสามสัปดาห์ข้างหน้า

เมลติ้งสโนว์มองลงไปที่ช่องแสดงความคิดเห็น เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้คนพูดถึงเรื่องนี้ว่าอย่างไร เขาเดิมพันว่าความคิดเห็นจะเป็นอะไรที่ชวนขันแน่ ๆ

[ฉันไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น! มีคนทำภารกิจที่ซ่อนอยู่ในป่าบาดาฮาลสำเร็จจริง ๆ เหรอ?! ฉันต้องตรวจตา…]

-[ถ้าคุณจำเป็นต้องการตรวจตาฉันต้องตรวจตาด้วย （・□・;)]

-[ถ้าคุณต้องการ คุณสามารถใช้แว่นตาสำรองของฉันได้ ฮิฮิ]

[ดริฟติ้งคลาวด์, โรมมิ่งวินด์, วอนเดอร์ริ่งซาวด์…ฉันไม่เคยได้ยินชื่อพวกนี้ที่ไหนมาก่อน พวกเขาคือพวกแร้งเกอร์หรือเปล่า?]

-[ฉันตรวจสอบอันดับตั้งสองครั้งแล้ว ไม่มีชื่อพวกเขาอยู่ในนั้น ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาเป็นมือใหม่ ฉันว่าพวกเขาต้องเป็นมืออาชีพที่เกษียณแล้วซึ่งกำลังเล่นเกมเพื่อความสนุกสนาน]

-[มืออาชีพ? พูดอย่างกับว่า...พวกอันดับสูง ๆ จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับป่าบาดาฮาลรึไง?]

-[คุณรู้ได้ยังไง! (¬▂¬) ]

-[เพราะฉันคือหนึ่งในนั้นไงล่ะ รีบ ๆ ก้มลงกราบความยิ่งใหญ่ของข้าซะ]

-[凸（◆メ◆ ]

[วอนเดอร์ริ่งซาวด์…ฉันเคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อน]

-[บอกที!! ฉันอยากจะรู้!!]

-[ฉันด้วย!! เขาคือใคร!!]

-[(≧∀≦) ฉันรู้แล้วว่าใคร!! นั่นมันนักร้องดังนั่นเอง! ลองค้นหาเพลง Sweet Lovely You ของวอนเดอร์ริ่งซาวด์ มันเพราะมาก!]

-[พระเจ้าช่วย!! เป็นเขาจริง ๆ!! นี่คือสิ่งที่เขาทำหลังจากที่เขาหยุดร้องเพลง?]

-[โอ้ว เจ้าชายรูปงามของฉัน ทำไมคุณต้องไปสู้ด้วย แค่ร้องเพลงต่อไป แล้วฉันจะจ่ายให้คุณด้วยเหรียญทั้งหมดที่คุณต้องการ]

-[คุณฟังดูเหมือนอยากจะเป็นมัมหมีของเขา…555+]

-[แน่นอนสำหรับวอนเดอร์ริ่งซาวด์…ฉันจะมัมหมีหรือเป็นและทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา ღゝ◡╹)ノ♡]

เมลติ้งสโนว์ไม่พอใจกับความคิดเห็นเหล่านี้ เขาอยากให้เขาไปที่กระดานสนทนาและอวดว่ารู้ว่าใครคือดริฟติ้งคลาวด์แต่เขาทำไม่ได้ เขาสัญญาว่าจะไม่ดึงความสนใจมาที่พี่ดริฟ

เมลติ้งสโนว์ได้แต่ถอนหายใจ เขายังคงอารมณ์เสียเล็กน้อยที่เขาพลาดภารกิจที่สำคัญแบบนี้แต่เขาจะไม่พลาดอีกต่อไป พี่ชายของเขาได้รับสปอนเซอร์แล้วดังนั้นเขาจึงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่กับกิลด์พี่ชายอีกต่อไป

เมลติ้งสโนว์เปิดอินเทอร์เฟซของเขาแล้วกดวิดีโอคอลที่ชื่อของดริฟติ้งคลาวด์

หลังจากที่ส่งเสียงบี๊บสองครั้ง ในที่สุดอีกฝั่งก็กดรับ เมื่อมองดูดริฟติ้งคลาวด์ เมลติ้งสโนว์พบชุดของเขาเปลี่ยนไป ตอนนี้เขาสวมชุดสีดำและสีแดงที่เมลติ้งสโนว์ต้องยอมรับว่ามันดูดีมาก

ข้างหลังเขา เขามองเห็นอีกสองคน เขารู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ตั้งแต่ที่ดริฟติ้งคลาวด์บอกเขาเกี่ยวกับเธอในแชทของพวกเขา แต่ผู้ชายเขาไม่รู้จัก ทำให้เมลติ้งสโนว์รู้สึกกังวลเล็กน้อยว่า พี่เขาอาจจจะเอาคนอื่นมาเข้ามาแทนที่เขาแต่เมื่อเห็นดริฟติ้งคลาวด์ยิ้มให้เขาอย่างเช่นเคย เขาก็ขจัดความคิดนั้นออกจากใจ

“ตอนนี้พี่รู้มั้ย ตอนนี้พี่กลายเป็นผู้กอบกู้ช่วยป่าบาดาฮาลแล้วนะ…” เมลติ้งสโนว์เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

...

ซินหยาเริ่มหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงของเมลติ้งสโนว์ เขาคิดถึงเด็กคนนี้จริงๆ "เธอก็รู้ว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ มันจะเข้ามาหาฉันเอง"

“ใช่ พี่เป็นแม่เหล็กดึงดูดปัญหา!” เมลติ้งสโนว์กล่าว “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันพลาดเรื่องนี้ ดังนั้นพี่อย่าเคลื่อนไหวอะไรอีกและรอผม อีกไม่นานผมจะได้พบพี่แล้ว”

ซินหยายิ้ม "ก็ไม่รู้สินะ อะไรมันก็เกิดขึ้นได้"

“พี่ช่วยอยู่นิ่งๆ แล้วทำยาหรืออาหารรอผมด้วยนะ” เมลติ้งสโนว์ทำท่าขอร้อง

“รีบ ๆ มาเข้าล่ะ อีกไม่นานจะครบกำหนดแล้วนี่” ซินหยากล่าว "และเธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นไป ตอนนี้ทุกคนเหนื่อยล้าจากการทำภารกิจล่าสุด ดังนั้นพวกเราจะพักกันสักหน่อยเพื่อเติมของเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป ในระหว่างเธอน่าจะมาหาเราได้พอดี"

“เยี่ยม!! ตามนั้น แล้วเจอกัน!!!” เมื่อเมลติ้งสโนว์กล่าวจบ เขาก็วางสาย

"เพื่อนตัวน้อยของคุณร่าเริงกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก" วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว

“ใช่” ซินหยาพูดด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน “เขาเป็นเหมือนน้องชายที่ฉันไม่เคยมี”

เว่ยแค่ยิ้มให้ซินหยา เธอดีใจที่เขาได้พบคนดี ๆ ในเกมนี้แต่ถ้าเด็กคนนั้นกล้าทำร้ายซินหยาในทางใดทางหนึ่ง เธอจะต้องให้เขาชดใช้