HO บทที่ 79 อสุรกายเมือก

เว่ยวิ่งผ่านป่าสุดท้ายก่อนที่จะถึงที่โล่ง เธอวิ่งต่อไปจนกระทั่งเธออยู่ใกล้วอนเดอร์ริ่งซาวด์และซินหยา

“เตรียมตัวให้พร้อม เขากำลังมาแล้ว!”

"เกิดอะไรขึ้น?" ซินหยาถามอย่างสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นมา

“ฉันก็ไม่รู้ ในขณะที่ไวแอตต์กำลังไล่ตามฉัน ฉันต้องหลบการโจมตีและล้มลง ฉันเลยต้องใช้กระสุนวิญญาณยิงใส่เขา” เว่ยอธิบาย

ความเข้าใจปรากฏขึ้นในสายตาของวอนเดอร์ริ่งซาวด์ "มันคงเป็นการโจมตีครั้งแรกทำให้เกิดการแจ้งเตือนขึ้นมา"

"นั่นก็สมเหตุสมผล" ซินหยากล่าว “และตอนนี้ไวแอตต์ก็รู้แล้วว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่”

ทันทีที่ซินหยาหยุดพูด ก็มีเสียงคำรามดังก้องไปทั่วป่า ทั้งสามคนเริ่มตึงเครียด มองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นมา พวกเขาเห็นต้นไม้เคลื่อนตัวออกจากกันเป็นทางตรงมาหาพวกเขา

เสียงฝีเท้าที่ลากยาวเดินเข้ามา ซินหยาเตรียมยาละอองฝันไว้ในมือและพร้อมที่จะโยน เขารู้สึกโล่งอกที่ถุงมือของเขามีช่องสำหรับยาต่อสู้ ไม่เช่นนั้นสถานการณ์คงจะเลวร้ายกว่านี้

ทางด้านวอนเดอร์ริ่งซาวด์กำลังจับขลุ่ยของเขาอย่างแรง เขาดูกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ในทางกลับกัน เว่ยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอชักปืนของเธอและพร้อมที่จะยิงไวแอตต์

ผ่านไปเพียงนาทีเดียวเมื่อไวแอตต์ปรากฏตัวออกมาจากป่า เขาดูแตกต่างจากก่อนหน้านี้ ภาพลักพษณ์ของนายน้อยได้หายไป ตอนนี้เขาดูเหมือนนักฆ่าเลือดเย็น ผิวสีเทาของเขายิ่งชัดเจนมากขึ้น เส้นเลือดก็ยื่นออกมาทุกที่ในร่างกายของเขา ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเรืองแสงและรัศมีสีดำล้อมรอบร่างกายทั้งหมดของเขา

ดาบยาว 1.5 เมตรได้ลากตามพื้นมันสร้างร่องลึกขณะที่เขาลากมันไปข้างหลังเขา ไวแอตต์มองดูทั้งสามอย่างชั่วร้ายและหัวเราะออกมา

“เจ้าพวกคนอ่อนแอ เจ้าคิดว่าจะเอาเขาไปจากฉันงั้นเหรอ!!”

"แน่นอน" ซินหยากล่าวอย่างใจเย็น “เขาจะเป็นอิสระจากคุณ”

“เจ้าคิดผิด ไอ้โง่! เขาไม่ต้องการเป็นอิสระ เขารักฉัน!” ไวแอตต์คำรามใส่พวกเขา

“เขาไม่รักคุณ! เขาเกลียดคุณและเมื่อเราฆ่าคุณ เขาจะมีความสุข!” เว่ยพูดอย่างโกรธจัดเพื่อเริ่มโจมตีเขา

"ฆ่าฉัน?" ไวแอตต์หัวเราะกับความคิดนั้น "ฉันอยากจะรู้นักว่าพวกแกจะทำได้มั้ย"

ไวแอตต์ยกดาบเหล็กยาว 1.5 เมตร ขึ้นอย่างง่ายดายและในพริบตาก็ฟาดลงกับพื้นอย่างแรง จนพัดทั้งสามคนให้ถอยหลังกลับไป ทำให้พวกเขาตกลงบนพื้นอย่างหนักห่างออกไปสองสามเมตร

แค่ไวแอตต์เหวี่ยงดาบเท่านั้นก็ทำให้ซินหยาเสียเลือดไป 20 หน่วย

เมื่อเขาพยายามลุกขึ้น เชาก็เห็นว่าไวแอตต์กำลังเรียกบางอย่างจากรอยแตกที่เขาสร้างขึ้นบนพื้น เขาโยนยาละอองฝันของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อขัดจังหวะเขา มันตกลงมาแต่มันไม่ได้ผล ดูเหมือนว่าไวแอตต์จะแข็งแกร่งเกินไปสำหรับยานั้น

เขาก่นด่าเล็กน้อยในหัวของเขาเขาตะโกนว่า "วอนเดอร์ริ่งซาวด์รีบใช้บทเพลงสะกดใจเร็วเข้า!"

"มันไม่ได้ผล!" วอนเดอร์ริ่งซาวด์ตะโกนกลับมา ปรากฏว่าวอนเดอร์ริ่งซาวด์พยายามใช้ทักษะนี้แล้วแต่มันก็ล้มเหลว

ในขณะที่เว่ยกำลังจะใช้กระสุนวิญญาณซึ่งจะเป็นประโยชน์ในสถานการณ์นี้แต่เธอกลับได้รับความเสียหายมากกว่าคนอื่น ๆ และเธอจำเป็นต้องอยู่ในระยะที่เหมาะสมสำหรับทักษะของเธอ ขณะที่เธอกำลังจะยิง ไวแอตต์ได้เสร็จสิ้นการซัมม่อนของเขาและมีมอนสเตอร์สี่ตัวปรากฏขึ้นข้างๆ เขา

มอนเตอร์พวกนี้มีชื่อว่าอสุรกายเมือก พวกมันดูน่ากลัว มันมีหัวมนุษย์ติดอยู่กับร่างของพวกมัน พวกมันถูกปกคลุมไปด้วยของเหลวสีเขียวซึ่งมีกลิ่นที่น่าสยดสยองที่หยดอยู่ตลอดเวลา พวกมันมีเลเวลอยู่ที่ 26 แต่พวกมันเป็นมินิบอส พวกมันยังฆ่าได้ยากเพราะตัวของมันเป็นกรดและหากมันโดนผู้เล่น พลังชีวิตของพวกเขาจะลดลงอย่างมาก

วอนเดอร์ริ่งซาวด์ตื่นตระหนกเมื่อเขาเห็นพวกมัน ทางด้านซินหยาเขารู้สึกท้อแท้เล็กน้อย เนื่องจากพวกเขาต้องสู้กับไวแอต์พร้อมกับมินิบอสทั้งสี่ตัว

ไวแอตต์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขา “พวกแกคิดว่าจะสามารถเอาชนะฉันได้งั้นเหรอ แค่เจอลูกน้องของฉันไปก็ตัวสั่นอย่างกับอะไรดี ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ต้องขยับนิ้วก็สามารถเอาชนะพวกแกได้แล้ว”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เปลวไฟในตาของซินหยาได้ลุกโชนทันที เขาจะไม่ยอมเด็ดขาดเพราะนักเวทย์ตัวน้อยได้ฝากความหวังไว้ที่เขา เขาจะไม่ทำให้นักเวทย์ตัวน้อยผิดหวัง เขามองไปรอบ ๆ เขาเห็นว่าวอนเดอร์ริ่งซาวด์และเว่ย มีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดี เขาไม่สามารถเอาชนะไวแอตต์ ถ้าหากพวกเขาคิดว่าพวกเขาไม่สามารถชนะได้ หากหมดใจสู้ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือความพ่ายแพ้เท่านั้น

ซินหยาเปิดอินเทอร์เฟซของเขา เขาได้เปิดการช่องแชทเสียงของปาร์ตี้ ด้วยวิธีนี้เมื่อเขาพูด มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้ยิน “ทุกคนอย่าเพิ่งถอดใจนะ”

“ฉันก็ไม่ยากเหมือนกัน ถ้ามอนสเตอร์สี่ตัวนั้นโจมตีเราพร้อม ๆ กัน เราจะทำอย่างไรดี” เว่ยกล่าวผ่านช่องแชทเสียงของปาร์ตี้

"คุณพูดอะไรอย่างนั้น" วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว “แต่ถ้าฉันต้องตาย อย่างน้อยก็ขอตายโดยที่สู้สุดใจ”

“อย่ากังวล ฉันมีผุดไอเดียขึ้นมาได้ เราต้องแยกมอนเตอร์ออกจากไวแอตต์และต่อสู้กับพวกมันในป่า ด้วยวิธีนี้เราจะสามารถจัดการกับพวกมันได้ทีละตัว” ซินหยาบอกพวกเขาขณะมองเว่ยอย่างรู้ทัน

“ฉันรู้นะว่านายจะทำอะไร นายจะใช้วิธี ‘ล่อและหนี’ ใช้มั้ย?” เว่ยกล่าว

ซินหยายกมุมปากขึ้นและตอบว่า "ใช่แล้ว สิ่งที่ฉันคิดมันตรงตามที่เธอพูดเลย"