เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

HO บทที่ 71 ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น

HO บทที่ 71 ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น

HO บทที่ 71 ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น


ซินหยาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับภาพตรงหน้า เขาได้นึกถึงเรื่องราวของป่าบาดาฮาลที่เคยอ่านก่อนหน้านี้ เขาไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

เขาได้ขยี้ตาสองครั้ง เพื่อย้ำว่าตัวเองไม่ได้ตาฟาดไป เขาเห็นกระท่อมที่งดงามที่อยู่กลางป่าทึบ สภาพของมันไม่ได้ทรุดโทรมเลยแม้แต่น้อย

เขาได้มองไปรอบ ๆ และรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย นี่ต้องเป็นสถานที่ที่เขาเคยอ่านเจอแน่นอน

หลังจากที่เขาถายรูปกระท่อมเสร็จ เขาก็ส่งข้อความไปยังช่องข้อความของปาตี้

DC: เฮ้ ทุกคน พวกเธอต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าฉันเจออะไร

RW: ใครสน! แล้วนายไปอยู่ที่ไหน ห๊ะ!!

WS: โรมมิ่งวินด์ ใจเย็น ๆ อย่าโวยวายใส่เขาเลย ฉันว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจไปไหนมาไหนคนเดียวในป่าที่ ๆ จะตายตอนไหนก็ได้แบบนี้หรอก

DC: เชิญนายถากถางฉันไปเถอะ เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า พอดีฉันเจออะไรบางอย่างบนแผนที่ ฉันเลยมาตรวจสอบนิดหน่อย

RW: ทำไมนายไม่บอกพวกเรา ก่อนที่จะไปล่ะ

DC: ก็ฉันเห็นพวกนายกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่ ฉันเลยไม่อยากจะขัดจังหวะพวกเธอ

RW: บ้า! พวกเราก็แค่คุยกันเฉย ๆ ฉันไม่ว่านายหรอกมีเข้ามาขัดจังหวะ แต่ยังไงก็เถอะ อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอีกนะ ที่นี่อันตรายมาก หากนายตายไป นายต้องเสียเวลาเพิ่มเลเวลอีกตั้งหลายวัน

WS: ดริฟติ้งคลาวด์ที่โรมมิ่งวินด์พูดมาก็มีส่วนถูก หากเป็นที่อื่นก็ไม่เป็นไรแต่ที่นี่มีมอนเตอร์ที่ดุร้ายมาก เราไม่อยากให้นายเสียค่าประสบการณ์และเหรียญเพียงเพราะนายไม่อยากขัดจังหวะพวกเรา

DC: เข้าใจแล้ว ฉันสัญญานะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ไป หากฉันมีเรื่องฉันจะไปหาพวกเธอทันทีโดยไม่ถือว่าเป็นการรบกวน

RW: นายนี่มัน...

DC: อ้าว พวกเธอไม่ได้ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

WS: ฉันหมายถึงในสถานที่ที่ไม่อันตรายเท่านี้ต่างหาก

DC: งั้นฉันจะบอกให้พวกเธอรู้เลยนะว่าตอนนี้ฉันอยู่ในที่ที่อันตรายมาก ๆ

RW: อะไรนะ!? เดี๋ยว ๆ นายอยู่ที่ไหน

DC: พวกเธอยังจำตำนานของป่าบาดาฮาลได้มั้ย...

WS: อย่าบอกนะว่า...

DC: ใช่แล้ว ฉันเจอที่นั่นแล้ว

RW: เดี๋ยว ๆ มันเรื่องอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้ว

WS: โรมมิ่งวินด์ เดี๋ยวฉันจะบอกระหว่างทาง พวกเรารีบไปหาดริฟติ้งคลาวด์เร็วเข้า นายช่วยระบุตำแหน่งของนายให้หน่อย

DC: ฉันมาร์คจุดไปแล้ว พวกนายต้องมาที่นี่อย่างเงียบ ๆ นะ เดี๋ยวเจ้านั่นจะรู้ตัว

WS: เข้าใจแล้ว พวกเราจะไปถึงที่นั่นในอีก 20นาที อย่าเพิ่งตายก่อนที่พวกเราไปถึงนะ

ซินหยาก็ได้ปิดหน้าต่างแชทลง เขาตั้งใจที่จะนั่งรอให้พวกเขามาถึงแต่เขาอยากเข้าไปดูข้างในกระท่อมหลังนั้น

เขาจำสิ่งที่เคยอ่านเจอในฟอรั่มได้ว่าพวกเขาเจอที่นี่ได้ยัง พวกเขาทุกคนจะต้องล้มหรือสะดุดอะไรสักอย่างลงมาที่นี่โดยบังเอิญ ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหนมันก็ทำให้เสียงดังและทำให้เจ้าของบ้านรู้ตัว

ดังนั้นซินหยาต้องลอบเร้นเข้าไปอย่างเงียบที่สุด เขาย่างก้าวเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และพูดในใจว่า

‘ฉันเป็นนินจา ฉันเป็นนินจา’

ในที่สุดเขาก็มาถึงหน้าต่างบานหนึ่ง เขาแอบมองไปข้างในกระท่อมและพบว่าภายในนั้นดูธรรมดามาก มันเหมือนที่ ๆ คนปกติอาศัยอยู่เลย

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้น จากนั้นก็มีผู้ชายสองคนออกมาจากห้องด้านข้าง รูปลักษณ์ของพวกเขาต่างจากที่ซินหยาจินตนาการไว้เลย นอกจากผิวสีเทาแล้ว ทุกอย่างดูเป็นปกติมากดูไม่เหมือนคนตายเลย

ทั้งสองคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อชัดเจน อีกคนมีใบหน้าที่หล่อเหลามาก ส่วนอีกคนที่มีตัวเล็กกว่ามีใบหน้าที่นุ่มนวลแต่ไม่ถึงกับสวยแบบผู้หญิง ดูรวม ๆ แล้วถือว่าหล่อเลยทีเดียว ซินหยาสังเกตเห็นดวงตาของเขานั้นว่างเปล่าราวกับตุ๊กตา ราวกับว่าร่างกายของเขาอยู่ที่นี่แต่จิตใจของเขาหลุดลอยหายไป

ซินหยาอดสงสัยไม่ได้ว่านักเวทย์คนนั้นที่ถูกลักพาตัวมา เขาได้มีอาการของกลุ่มอาการสต๊อกโฮล์ม(Stockholm syndrome)1 รึเปล่า เขารู้สึกไม่ดีที่นักเวทย์ต้องทนอยู่กับผู้ชายที่เขาชิงชังมาตลอดหลายศตวรรษโดยที่ไม่มีโอกาสหนีไปได้ บางทีด้วยระยะที่ยาวนานอาจทำให้เขาถอดใจยอมแพ้และยอมทำตามที่ชายคนนั้นต้องการ

ซินหยาต้องการให้นักเวทย์ลุกขึ้นสู้แบบเดียวที่เขาเคยทำอย่างน้อย ๆ ก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ ให้อีกฝ่ายทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการแบบนี้

เขาจ้องไปที่นักเวทย์โดยที่เขาหวังว่าจะเห็นถึงสัญญาณที่ไม่ยอมแพ้จากนักเวทย์

ในขณะที่ดวงตาของพวกเขาประสานกัน แววตาของนักเวทย์ได้กลับมาส่องประกายอีกครั้งและเขามองเห็นถึงความหวังที่กำลังเบ่งบานราวกับบุปผาที่แย้มกลีบแรกออกมาจากในดวงตาของนักเวทย์

ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น

--------

1กลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม(Stockholm syndrome) เป็นคำอธิบายถึงอาการอย่างหนึ่งที่ตัวประกันเกิดความสัมพันธ์ทางใจกับผู้ลักพาตัวในระหว่างการถูกกักขัง ความสัมพันธ์ทางอารมณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างผู้จับกับเชลยในช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกันโดยที่เหยื่อไม่รู้สึกถึงอันตรายจากผู้ลักพาตัว

คำนี้มีการใช้ครั้งแรกโดยสื่อมวลชนในปี ค.ศ. 1973 เมื่อมีการจับตัวประกัน 4 คนระหว่างการปล้นธนาคารที่สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตัวประกันได้ปกป้องผู้จับตัวพวกเขาหลังถูกปล่อยตัวและยังไม่ยอมเป็นพยานต่อศาลด้วย

 

จบบทที่ HO บทที่ 71 ภารกิจได้ถูกสร้างขึ้น

คัดลอกลิงก์แล้ว