HO บทที่ 65 อะไรคือความปกติ?

วอนเดอร์ริ่งซาวด์ได้คอยเดินตามหลังของดริฟติ้งคลาวด์กับโรมมิ่งวินด์อย่างช้า ๆ  ตัวเขานั้นรู้สึกได้ถึงการผจญภัยที่เขาไม่เคยได้สัมผัสเลยนับตั้งแต่ที่เล่นเกมนี้มา

เขานั้นได้เข้าเล่นเกมนี้นั้นก็เพื่อเข้ามาหาเงินเท่านั้น

ย้อนกลับไป ตัวเขานั้นใฝ่ฝันที่จะเป็นนักร้องมาโดยตลอด ภายหลังจากที่เขาชนะการแข่งขันร้องเพลงบนออนไลน์ ความฝันของเขาก็ได้เป็นจริง ได้มีบริษัทที่มีชื่อเสียงติดต่อมาเซ็นสัญญากับเขา เพียงแค่อายุ 18 เขาก็เป็นดาราที่มีชื่อเสียงแล้ว

อยู่มาวันหนึ่งทางบริษัทได้ต้องการขยายตลาด เขาจึงส่งดาราที่มีชื่อไปยังเกม VRMMO ต่าง ๆ ที่เป็นที่นิยมและเขาเองก็เป็นหนึ่งในดาราที่ได้รับการคัดเลือกและตัวเขานั้นได้ถูกส่งมาในเกม VRMMO ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด

สิง่ที่เขาต้องทำก็คือทำให้ตัวเองได้รับความนิยมให้มากที่สุด ทางบริษัทจะให้เขาอยู่ในเมืองและทำการร้องเพลงของทั้งหมดที่มี หากมีผู้เล่นคนนั้นชอบเพลงของเขาก็จะสามารถดาวน์โหลดได้ทันทีที่ได้ฟัง

มีสามวิธีที่จะทำให้ผู้เล่นในเมืองสามารถทำการแสดงได้คือ หนึ่งทำการแสดงบนท้องถนน ผู้เล่นสามารถทำการเช่าพื้นที่ในเมืองเพื่อทำการแสดงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงหรือมากกว่านั้น หากต้องการเพิ่มมากกว่านี้ผู้เล่นต้องจ่ายเงินเพิ่มตามลำดับ

วิธีที่สองคือการแสดงบนเวที ภายในเมืองต่าง ๆ นั้นจะมีเวทีอยู่ประมาณ 2-3แห่ง ตามขนาดของเมือง ผู้เล่นสามารถเช่าเวทีได้ก็ต่อเมื่อตัวผู้เล่นมีความนิยมในระดับหนึ่ง เวทีพวกนี้สำหรับผู้เล่นที่ดังแล้วและสามารถขายผลงานเพลงได้เป็นจำนวนหนึ่งเท่านั้น

และสุดท้านการแสดงบนฮอล์หรือสนามกีฬา วิธีสงวนให้กับผู้เล่นที่มียอดขายจำนวนมากและมีความนิยมอยู่ใน 10อันดับแรก เท่านั้น ซึ่งวอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็เป็นหนึ่งในนั้น แม้เขาจะสามารถขายบัตรที่นั่งหมดในทุก ๆ สัปดาห์แต่เขาก็รู้สึกไม่มีความสุขเลย

เส้นทางการเป็นคนดังของเขาดูเหมือนมันจะฟังดูง่ายแต่ความเป็นจริงนั้นยากมาก

ในตอนแรกทางบริษัทก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนจำนวนมากที่อยากเป็นคนที่มีชื่อเสียงในเกมนี้จากการมาเป็นนักร้อง ทางบริษัทไม่ได้ศึกษาเรื่องนี้มามากนัก พวกเขาได้ตัดสินใจส่งมาที่เมืองหลวงที่ภูมิภาคเซียมด้วยความคิดที่ว่า เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่และผู้คนเข้าออกตลอดเวลา

เมื่อเขามาถึงก็ก็พบว่าที่มีมีมนุษย์เงือกมากมายที่ต้องการจะเป็นที่นิยม แม้ว่าเขาจะเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยมแต่เพลงของเขาก็ไม่ได้รับความนิยมขนาดนั้น ดังนั้นในตอนแรกเขาแทบจะไม่มีแฟนคลับเลย ต่อมาทางบริษัทได้จ้างนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงจึงทำให้เพลงของเขาได้รับความนิยมและทำให้เขาดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

แม้เขาจะได้รับทั้งเงินและชื่อเสียงแต่เขาก็ไม่มีความสุขเพราะเขาไม่ได้ใช้เพลงของตัวเองทำให้ตัวเองดังขึ้นมา

วอนเดอร์ริ่งซาวด์อดไม่ได้ที่จะหัวเสีย เมื่อครั้งหนึ่งตอนที่เพลงของเขาถูกบริษัทปฏิเสธเนื่องจากมันไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของเขา ส่วนใหญ่พวกเขาจะนำเพลงของเขาใส่ไปในอัลบั้มเสมอ ไม่ได้ถูกนำมาใช้เป็นเพลงโปรโมตเลย

แม้ชื่อเสียงจะเพิ่มขึ้นแต่เขาก็ไม่มีความสุขเลย

หากเขาพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง คนอื่น ๆ จะคิดว่าเขาเห็นแก่ตัว เขาปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเรื่อย จนถึง 5ปี ในตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาจะต่อสัญญาของเขา

เขาตัดสินที่จะไม่ลาออกแต่เขาขอพักกิจกรรมของการเป็นนักร้องสักพักและเข้ามาเล่นเกมเพื่อหามาหาเงินในระหว่างที่พักนี้

เขาสนใจที่จะเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ ๆ ดังนั้นเขาจึงอยากเป็นนักสำรวจ เขามีเงินทุนที่มากพอที่จะสามารถเดินทางไปทุกที่เขาอยากจะไป

เนื่องจากตอนนี้เขาเป้นนักกวีอยู่แล้ว เขาจึงเลือกอาชีพนักสำรวจเป็นอาชีพรองของเขา

ในการได้อาชีพที่สองนั้น เขาจะต้องสนิทการปรมาจารย์ประจำอาชีพในระดับหนึ่ง หากเขาได้รับความไว้วางใจที่มากพอ เขาก็จะได้รับเควสต่อเนื่องที่เกี่ยวข้องกับอาชีพที่สองที่เขาต้องการ

ยกตัวอย่างภารกิจของวอนเดอร์ริ่งซาวด์คือการค้นหาหลักฐานการคงอยู่ของหุบเขาที่ถูกลืมแอนเวิร์ธ

หลังจากที่เขาค้นคว้ามาเป็นเวลาสองสัปดาห์ ในที่สุดเบาะแสที่เขามีได้ชี้มาที่เมืองเออร์นิสเวิร์ธ เขาได้เก็บข้าวของอย่างตื่นเต้นและขายบ้านในเมืองหลวงทิ้ง จากนั้นก็ออกจากเมืองไป

เขาเดินทางตามถนนประมาณหนึ่งสัปดาห์ เขาพบว่ามันเหงาและว้าเหว่มากแค่ไหน ปกติเขานั้นจะถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน เขาจะมีแฟนคลับมาคุยด้วยแต่เมื่อยามที่เขาต้องเดินทางด้วยตัวคนเดียว เขาพบว่าความเงียบนั้นมันเหงาถึงเพียงใด

สำหรับเพื่อนในวงการนั้นเขาไม่มีเลย เนื่องจากในวงการนี้มีการแข่งขันที่สูงมากคนที่คุณเรียกว่าเป็นเพื่อนนั้น วันดีคืนดีเขาก็หากเป็นศัตรูก็ได้ใครจะไปรู้ เรื่องพวกนี้เขาพบเจออยู่บ่อยครั้ง

ตอนนี้เขาออกจากเมืองหลวงและไม่ได้เป็นนักร้องอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงผู้เล่นธรรมดาที่อยากจะหามิตรภาพแต่การพบเจอคนใหม่ ๆ นั่นอาจเป็นเรื่องยากไปสำหรับเขา

“กรี๊ดดดดด”

ในระหว่างที่เขากำลังอยู่ในห้วงของความคิดนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของโรมมิ่งวินด์ เขาได้หยุดเดินชั่วคราว ก่อนจะวิ่งออกไปช่วย

ใครจะไปคิดว่า เขาจะได้พบเจอผู้เล่นที่แหวกแปลกและไม่เหมือนใคร เขาได้พบเจอนักล่าสมบัติที่น้อยคนนักจะเล่นอาชีพนี้ เธอกำลังถูกฟอร์เล็ตบันลากไปโดยมีเผ่าดรายแอดซึ่งเป็นเผ่าที่ไร้ประโยชน์ที่สุดที่เป็นเพื่อนของเธอ เขากำลังพยายามช่วยเธอด้วยการขว้างยาออกมา

เมื่อวอนเดอร์ริ่งซาวด์เห็นอย่างนั้น เขาก็ได้เผยรอยยิ้มออกมา สิ่งแรกที่เขาคิดได้ก็คือ ‘ช่างน่าสนใจจริง ๆ’