HO บทที่ 63 ฟอร์เล็ตบัน

แสงอาทิตย์ได้ค่อย ๆ โดยพ้นขอบฟ้า ในขณะเดียวกันนั้นเองพวกเมิร์กเมาท์ที่กลายร่างได้ค่อย ๆ กลับคืนสู่ร่างปกติของพวกมัน

ซินหยาได้เดินไปที่กองของดรอปจากเมิร์กเมาท์กลายร่างที่เขาเพิ่งฆ่าเสร็จ หลังจากที่เขาได้ตรวจสอบพวกมันเขาก็เผยรอยยิ้มที่มีความสุขออกมา หลังจากที่เขาฆ่าพวกเมิร์กเมาท์ไปกลุ่มใหญ่ในที่สุดเขาก็ได้แมลงกริมเมอร์ลิงตัวผู้ซะที

ตอนนี้ซินหยาได้ของที่ต้องการแล้ว ทำให้เขาหมดธุระกับบึงกอลลิ่งแล้ว

“เว่ย เธอเสร็จธุระกับบึงนี่รึยัง ฉันจะออกเดินทางต่อแล้วนะ”

“โอเค ฉันพร้อมแล้ว ฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานนักหรอก” เว่ยพูดพลางสั่นกลัวเล็กน้อย เธอหันมองพวกเมิร์กเมาท์ที่อยู่รอบ ๆ “แค่ฉันไม่ต้องทนเห็นพวกโคลนยักษ์กับพวกแมลงอีก ฉันก็รู้สึกดีมากแล้ว”

ซินหยาหัวเราะ “เธอก็รู้ หลังจากนี้ก็นะมอนเตอร์ที่น่ากลัวกว่าพวกนี้อีกมาก”

“ฉันรู้น่า” เว่ยกล่าว “ฉันก็แค่กลัวที่จะสู้กับพวกมันในช่วงเวลากลางคืนเท่านั้นเอง”

“เอ...อย่างงั้นเหรอ” ซินหยาพูดแล้วยิ้มอย่างเงียบ ๆ

“เดี๋ยวนะ นายอยากจะพูดอะไรซินหยา คายมันออกมา” เว่ยดูออกว่าซินหยามีบางอย่างอยู่ในใจ

“ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่คิดว่า พวกเราอาจจะไม่มีทางเลือกและต้องออกล่าตอนกลางคืนอีกก็เป็นได้ ก็เท่านั้นเอง” ซินหยากล่าวอย่างเฉไฉ

“เดี๋ยว!! มาพูดให้เคลียร์เดี๋ยวนี้!!” เว่ยพูดพลางย่างก้าวเข้ามาหาซินหยา

ซินหยาหัวเราะกับท่าทีของเว่ยและวิ่งออกไปที่ทางออกของบึงกอลลิ่งโดยมีเว่ยที่ตะโกนไล่หลังเขา

...

ในที่สุดพวกเขาก็ออกจากบึงกอลลิ่ง เว่ยดูอารมณ์ดีมากขึ้นหลังจากที่เขาลำกล้องปืนจิ้มไปที่ซินหยาไปสองสามที

พวกเขากำลังเดินอยู่ถนนที่มุ่งตรงไปยังป่าบาดาฮาล พวกเขาต้องใช้เวลาประมาณวันครึ่งถึงไปจะถึงที่นั่น จริง ๆ ระยะเดินทางมันไวกว่านี้แต่ทางซินหยาไม่รู้สึกเร่งรีบที่จะไปที่นั่นและเว่ยก็คิดเหมือนเขาเหมือน พวกเขาต้องเพลิดเพลินกับการเดินทางที่เอื่อย ๆ เช่นนี้

หลังจากที่พวกเขาเดินต่อไปอีกราว ๆ 2-3ชั่วโมง สภาพแวดล้อมโดยรอบได้เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

พวกเขาเห็นถนนอีกเส้นที่ตัดผ่านมา นั่นเป็นเส้นทางลัดที่ไม่จำเป็นต้องผ่านบึงกอลลิ่ง ผู้เล่นหลายคนมักจะใช้เส้นทางนี้ผ่านเข้ามา จริง ๆ ซินหยาต้องการใช้ถนนเส้นนี้แต่เขาจำต้องเพิ่มเลเวลให้เว่ย

ทิวทัศน์ด้านซ้ายของถนนมีต้นไม้สูงขึ้นซึ่งดูหนาตา ส่วนทางขวาเป็นทุ่งโล่งที่ปกคลุมไปด้วยดอกไม้หลากสีนานาพันธุ์

ซินหยาเคยเห็นดอกไม้พวกนี้มาก่อน พวกมันเป็นวัสดุในการทำสีย้อมผ้าของอาชีพช่างตัดเสื้อ

“ว้าว!!”

เว่ยร้องออกมาอย่างประหลาดใจเมื่อได้เห็นดอกไม้สวย ๆ สุดลูกหูลูกตา ภาพเบื้องมันช่างเหมือนกับภาพในเทพนิยาย เธอได้วิ่งไปที่ถนนและเดินเข้าไปใกล้ ๆ

“เฮ้! ซินหยามาดูดอกไม้พวกนี้สิ”

“พวกมันไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่นะ” ซินหยาพูดด้วยรอยยิ้ม ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นแต่ก็เดินไปดูด้วยความอย่างรู้อยากเห็น

“ใครสนล่ะ ฉันจะเอาพวกมันมาประดับบ้าน เมื่อตอนที่ฉันเก็บหอมรอมริบและซื้อบ้านได้” เว่ยตอบ

“ฉันไม่ยักกะรู้นะว่า เธอยากได้บ้านด้วย” ซินหยากล่าวอย่างประหลาดใจ

“จริง ๆ ฉันก็ไม่อยากได้หรอกแต่นฐานะนักล่าสมบัติ ฉันควรจะหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อเก็บสมบัติของฉัน” เว่ยตอบ

ซินหยาพยัดหน้าเบา ๆ “ฟังดูเข้าท่านะ”

เว่ยไม่แน่ใจว่าที่ซินหยาตอบมาเป็นการประชดประชันรึเปล่า เธอได้ยักไหล่และเก็บพวกดอกไม้ต่อ โดยเธอจะเลือกอันที่สวย ๆ

ทางซินหยาได้มองไปรอบ ๆ ด้วยทักษะล่าวัตถุดิบก็ทำให้เขาจำแนกได้ว่าพวกมันเป็นดอกไม้อะไร

ทันใดนั้นเองเขาก็สะดุดตากับดอกไม้สีขาวกับสีทอง รูปร่างของมันมีความคล้ายคลึงระหว่างดอกลิลลี่กับดอกคาร์เนชั่น มันได้สั่นไหวและแกว่งไปมา เขาพยายามเพ่งดูว่ามันเป็นดอกไม้ชนิดไหนแต่ไม่สามารถรู้ว่าอาจเป็นเพราะทักษะล่าวัตถุดิบของเขาอยู่ในระดับต่ำ

ซินหยาได้ก้าวไปหามันและพยายามเด็ดมันขึ้นมา แต่เขาดึงขึ้นไม่ได้ราวกับว่ามันได้ฝังรากลึกมาก เขาได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงดอกไม้ขึ้นมาอย่างสุดกำลัง

*ป๊อป*

ซินหยาได้ล้มไปกองกับพื้นเนื่องจากแรงเหวี่ยง เขาได้มองดูผลงานของเขา สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาต้องตกตะลึง เนื่องจากส่วนล่างของดอกไม้ไม่ใช่รากแต่เป็นกระต่าย!!

มันคือมอนเตอร์ที่มีชื่อว่า ฟอร์เล็ตบัน มันเป็นมอนเตอร์รูปร่างกระต่ายที่เกิดจากดอกไม้และอาศัยอยู่ใต้ดิน โดยปกติแล้วไม่จะไม่ทำอันตรายต่อผู้เล่นเว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะถูกรบกวน หากมีผู้เล่นคนไหนกล้าดึงมันขึ้นมามันจะส่งเสียงเรียกพรรคพวกของมันกว่าร้อยตัว พวกมันจะรุมโจมตีผู้เล่นและลากผู้ดินใหจมธรณีตายไป

“ก๊าซ!!!!!”

“เว่ยรีบกลับไปที่ถนนเร็วเข้า!!!!” ซินหยาตะโกนพร้อมกับโยนฟอร์เล็ตบันในมือทิ้งไป

เว่ยได้หันมามองซินหยาโดยที่ถือดอกไม้เต็มมือ เธอกำลังจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ ๆ พื้นดินก็ได้สั่นสะเทือน นั่นทำให้เธออกวิ่งทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไร

“เกิดอะไรน่ะซินหยา” เว่ยถามขณะวิ่งหันไปมองด้านหลัง เธอเห็นมอนเตอร์ที่ตัวมอมแมมเป้อนดินที่มีรูปร่างคล้ายกระต่าย “ทำไมมอนเตอร์ตัวน้อยน่ารักพวกนี้ถึงอยากจะฆ่าพวกเรา”

ซินหยาวิ่งไปพลางถอนหายใจออกมา “พอดีฉันปล่อยให้ความอยากรู้ของฉันครอบงำไปหน่อย ผลก็เลยเป็นแบบนี้”

“เอาน่าอย่างน้อย ๆ เราก็จะตายด้วยมอนเตอร์ที่น่ารักที่สุดในเกม” เว่ยพูดให้กำลังใจเขา

“ไม่นะ ฉันไม่ได้วางแผนที่จะตายวันนี้” ซินหยากล่าว “โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเจ้าฟอร์เล็ตบัน มันเป็นการตายที่ตลกเกินไป”