HO บทที่ 58 จดหมายส่งตัว

ซินหยาและเว่ยได้ปรากฏตัวในเมืองเบลล์พอร์ตอย่างสดใส พวกเขาได้ออกจากระบบเพื่อที่จะเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ซินหยาคาดการณ์ว่าพวกเขาต้องใช้เวลาเดินราว ๆ 4-5 แต่เนื่องจากเขาต้องฆ่ามอนเตอร์ไปตามทางเพื่อให้เลเวลของเว่ยสูงขึ้น ดังนั้นมันน่าจะใช้เวลาราว ๆ 7-8วัน ก่อนจะไปถึงเออร์นิสเวิร์ธ

เนื่องจากพวกเขาจำเป็นต้องออกจากเมืองไป สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือต้องไปบอกปรมาจารย์ประจำอาชีพว่าพวกเขากำลังจะออกจากเมืองไป

สาเหตุที่ต้องทำแบบนี้เนื่องจากงานของเหล่าปรมาจารย์ประจำอาชีพคือสอนทักษะต่าง ๆ ให้ผู้เล่นหรือมอบภารกิจบางอย่างที่เกี่ยวข้องอาชีพให้กับผู้เล่น หากผู้เล่นออกจากเมืองไปโดยไม่บอกปรมาจารย์ เวลาไปเมืองใหม่พวกเขาจะไม่ได้รับการช่วยเหลือจากปรมาจารย์ในเมืองใหม่หากไม่มีจดหมายส่งตัว

โดยจดหมายส่งตัวนี้จะทำให้ปรมาจารย์ในเมืองใหม่ยอมรับในตัวผู้เล่นเพื่อได้รับการสั่งสอนจากปรมาจารย์ต่อไป ดังนั้นผู้เล่นต้องคิดดูให้ดี ก่อนจะเลือกเมืองไหนเป็นเป้าหมายต่อไป

ซินหยาได้ตั้งเป้าเมืองที่กำลังจะไปได้แล้ว เขาได้เลือกเมืองอาร์คาลาซึ่งเป็นเมืองที่มีการค้าสูงสุดในภูมิภาคเซียมแต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่เขาจะไปตั้งฐานที่มั่นที่นั่น ที่เขาต้องการไปที่เมืองอาร์คาลาเพราะว่าดินที่นั่นอุดมสมบูรณ์สูงมากและเหมาะสำหรับการเพาะปลูก

ผู้เล่นหลายคนยังไม่รู้เรื่องนี้ แม้แต่ซินหยาเอง เขาก็รู้เรื่องนี้ในช่วงสุดท้ายในชีวิตที่แล้วของเขา ในตอนนั้นกว่าที่เขาจะรู้เรื่องนี้ราคาที่ดินก็พุ่งสูงขึ้นมากแล้ว ทำให้มีผู้เล่นที่หัวใสกว้านซื้อที่ดินและผูกขาดที่ดิน ทำให้ผู้เล่นและ NPC ออกมาโวยจนผู้พัฒนาเกมต้องสั่งห้ามการที่ขายที่ดินในเมืองนี้เป็นเวลา 3เดือนและยังยึดที่ดินคืนจากผู้เล่นเก่าด้วย

แม้พวกเขาจะได้กำไรมาบ้างแต่ซินหยารู้สึกว่า มันไม่ค่อยคุ้มค่าเท่าไหร่นัก

...

ซินหยาเดินทางไปยังร้านของเล่นของเมลวิน เมื่อเขามาถึงก็พบว่าที่นี่ยังวุ่ยวายเช่นเคยและเต็มไปด้วยเด็ก ๆ วิ่งไปมา

เขากวาดตามองรอบ ๆ จู่ ๆ เมลวินก็ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าเขา

“ไง ดริฟติ้งคลาวด์ เป็นไงบ้างสบายดีมั้ย” เมลวินกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ผมสบายดีครับ” ซินหยากล่าว “คือที่ผมมาที่นี่เพราะผมมีบางอย่างจะคุยกับคุณครับ”

เมลวินได้ยินอย่างนั้นก็มองซินหยาอย่างสงสัย “อืม...งั้นตามฉันไปที่ห้องทำงานของฉันนะ เราจะได้มีที่เงียบ ๆ ไว้คุยกัน”

ซินหยาเดินตามเมลวินผ่านเคาท์เตอร์ชำระเงินไปและตรงไปยังห้องทำงานของเขา

เมื่อเข้ามาด้านใน ซินหยาได้เห็นชิ้นส่วนวัสดุมากมาย รวมพิมพ์เขียวและเอกสารต่าง ๆ กระจายเกลื่อนพื้น เมลวินนั่งลงบนโต๊ะและยื่นเก้าอี้ให้ซินหยา

“เธอต้องการคุยกับฉันเรื่องอะไรเหรอ” เมลวินถาม

“ผมกำลังจะออกจากเมืองเบลล์พอร์ตครับ โดยที่ผมตั้งใจว่าจะไม่กลับมาที่เมืองนี้อีก ผมเลยจะมาขอจดหมายส่งตัวจากคุณน่ะครับ” ซินหยาตอบ

เมลวินเอียงคอเล็กน้อยและพูดว่า “งั้นเธอต้องการให้ฉันส่งจดหมายส่งตัวไปที่ไหนเหรอ?”

“ไปที่เมืองอาร์คาลาครับ”

“อย่างนั้นเหรอ” จู่ ๆ ก็มีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเมลวิน “ช่างบังเอิญจริง ๆ พอดีฉันกำลังจะเปิดร่ายขายของเล่นที่นั่นอยู่พอดีเลย ฉันแค่รอคนที่จะมาแทนฉันอยู่เพื่อที่ฉันจะได้ออกไปทันที”

ซินหยารู้สึกประหลาดใจที่รู้ว่าปรมาจารย์ประจำอาชีพจะย้ายไปอยู่อีกเมืองหนึ่ง โดยปกติพวกเขาไม่ทำแบบนี้บ่อยนัก ที่เขาทำเช่นนี้มันจะต้องมีเรื่องราวเบื้องหลังแน่นอน นี่อาจจะเป็นเงื่อนไขหนึ่งในการเปิดภารกิจลับบางอย่างที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้

“เยี่ยมเลยครับ งั้นแสดงว่า ผมคงไม่ต้องใช้จดหมายส่งตัวแล้วใช้มั้ยครับ”

“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น” เมลวินกล่าวพลางหัวเราะ

จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันต่อเล็กน้อย เมลได้ถามถึงทักษะที่เขาได้รับจนถึงตอนนี้ เมลวินได้ถามอีกว่าเขาต้องการจะเปลี่ยนสายการต่อสู้มั้ย

ซินหยาได้บอกเขาไปว่า ตอนนี้เส้นทางนักปรุงยาของเขากำลังไปได้ด้วยดี เมลวินได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมา

ก่อนที่ซินหยาจะออกไป เมลวินได้มอบบางอย่างให้กับเขา

“ฉันเห็นว่าเธอยังไม่ได้เปลี่ยนของสวมใส่เลยตั้งแต่ที่มาเปลี่ยนอาชีพ ดังนั้นฉันจึงจะมอบของสวมใส่ที่เธอสามารถใส่ได้ตอนเลเวล 20” เมลวินกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ซินหยามอบของมาด้วยความยินดี นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ปรมาจารย์ประจำอาชีพจะของสวมใส่ให้กับผู้เล่น จากนั้นซินหยาได้อำลาเมลวินและเดินออกไป

ถ้าเกิดซินหยาได้หันหลังมาดู เขาก็จะพบเห็นแววตาแปลก ๆ ของเมลวินที่กำลังจ้องมองดูเขาที่ค่อย ๆ เดินจากไป