HO บทที่ 52 ระดับหนึ่งเหรอ ฉันคิดว่าไม่ใช่นะ

“นายคิดยังไงกับอาชีพที่ฉันเลือกเหรอ” เว่ยถามด้วยความประหม่าเล็กน้อยเนื่องจากซินหยาได้จ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

ซินหยาได้หลุดออกจากภวังค์ เขาได้ยิ้มเบาและพูดว่า “ตราบใดที่เธอมีความสุขฉันก็ยินดีแต่ว่าอาชีพนี้มันออกจะท้าทายไปสักหน่อย...นะ”

“เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วแต่ฉันไปอ่านเจอในฟอรั่มว่าแผนที่ดันเจี้ยนระดับ 1 นั้น หาได้ง่าย ๆ” เว่ยกล่าว

“เว่ย...” ซินหยากล่าวด้วยเสียงจริงจัง “แม้ว่าพวกมันจะหาได้ง่าย ๆ โดยการตกปลาหรือไปก็ค้นคว้าตามห้องสมุดแต่วิธีการเหล่านั้นมันใช้เวลามากเกินไปกว่าที่เธอจะได้แผนที่ระดับ 1 มาและของรางวัลที่จะได้มันไม่ค่อยคุ้มกับเวลาที่เสียไป”

เว่ยมองซินหยาอย่างไม่เข้าใจ เธอคิดว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นสิ่งที่เขาคิดไปเองแต่ถึงมันจะเป็นจริง เธอก็ไม่หวั่นไหวเนื่องจากนี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ

เมื่อซินหยาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขาจึงกล่าวว่า

“ก็ได้ ๆ ถ้านี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการ ฉันก็พร้อมที่จะสนับสนุนเธอ 100% แต่ถ้าเธอยังอยากหาเงินในเกมอย่างน้อย ๆ เธอน่าจะคิดแผนสำรองบ้าง อย่าลืมนะว่าเธอยังติดหนี้แม่ของเธออยู่”

“ขอบใจมากนะซินหยา” เว่ยพูดด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข “จริง ๆ ฉันก็คิดเรื่องการหาตังค์ไว้แล้ว แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยชอบตกปลาเท่าไหร่แต่นี่ก็เป็นวิธีที่ดีในการรับแผนที่ระดับ 1หนึ่งด้วย ได้ทั้งเงิน ทั้งแผนที่ถือซะว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ดังนั้นฉันจึงไปเรียนทักษะตกปลาจากหมู่บ้านเริ่มต้นมาเรียบร้อยแล้ว”

ซินหยาได้ยินอย่างนั้น เขารู้สึกดีใจอย่างมาก หากเลเวลทักษะตกปลาของเธอไปถึง เลเวล 5 เธอจะได้ทักษะดำน้ำ ทีนี้พวกเขาก็จะสามารถค้นหาสมบัติที่อยู่ใต้น้ำด้วยกันได้

“เยื่ยมเลย ฉันจะได้มีคู่หูตกปลาแล้ว”

“ฉันหวังว่ามันจะไม่น่าเบื่อเกินไปนะ” เว่ยกล่าว

“ไม่ต้องกังวลไป เราสามารถดูหนัง ฟังเพลงในระหว่างตกปลาได้” ซินหยากล่าว

เว่ยรู้สึกประหลาด “มันทำได้ด้วยงั้นเหรอ?”

“ใช่มันทำได้แต่ฉันไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ ฉันชอบบรรยากาศที่ผ่อนคลายที่เงียบสงบนี้ มันทำให้ได้มีเวลาทบทวนเรื่องต่าง ๆ มากขึ้น” ซินหยากล่าว

เว่ยเข้าใจดี บางครั้งคนเราก็ต้องการเวลาอยู่คนเดียวเพื่อพูดกับตัวเอง นอกจากนี้มันยังเป็นการบำบัดแบบหนึ่งด้วย ไม่ว่าเขาจะดีขึ้นหรือไม่ มันก็ถือว่าคุ้มค่าที่เขาได้ทำมัน

“งั้นเราไปฝึกฝนด้วยกันดีกว่า พอดีฉันอยากจะโชว์ทักษะการใช้ปืนของฉันให้ดู”

“อ้อจริงสิ  ตอนที่เธอพูดถึงเรื่องการหาสมบัติจากการตกปลา มันทำให้ฉันนึกถึงเมื่อวันก่อนที่ฉันตกได้แผนที่ขึ้นมา” ซินหยากล่าวพลางหยิบแผนที่ออกมาจากคลังเก็บของของเขา

“จริงเหรอ มันจะบังเอิญเกินไปมั้ยเนี่ย” เว่ยพูดอย่างตื่นเต้นขณะรับแผนที่จากมือซินหยา

จากนั้นเธอก็เริ่มใจทักษะกู้คืนแผนที่ของเธอ โดยทักษะนี้จะช่วยให้ผู้เล่นสามารถประเมินและฟื้นฟูแผนที่ได้ มันจำเป็นต้องใช้เหรียญในการใช้ทักษะโดยจะใช้ 10เหรียญทองแดงต่อแผนที่ระดับหนึ่ง ยิ่งแผนที่ที่มีระดับสูงก็จะยิ่งให้เหรียญมนการส่องเพิ่มมากขึ้น หลังจากใช้ทักษะเสร็จมันจะมีระยะคูลดาวน์ถึง 30นาที

เมื่อเว่ยได้ลองใช้ทักษะกู้คืนแผนที่ จู่ ๆ ก็มีการแจ้งเตือนดังขึ้นมาให้เธอหยุดทำ เธอหันไปมองซินหยาและพูดว่า “นายแน่ใจนะว่านายตกแผนที่นี้มาจากทะเลสาบ”

“ใช่ ฉันตกเองมากับมือ” ซินหยากล่าว “มีปัญหาอะไรเหรอ?”

“ฉันได้ลองใช้ทักษะกู้คืนแผนที่แล้สแต่จู่ ๆ ก็มีการแจ้งเตือบบอกว่าเลเวลทักษะของฉันต่ำเกินไป ฉันไม่เข้าใจ มันสามารถฟื้นฟูแผนที่ระดับหนึ่งได้ทุกอันนี่” เว่ยกล่าว

หลังจากที่ซินหยาได้ยินอย่างนั้น เขาก็เข้าใจแล้วว่าเพราะอะไร แผนที่นี้มันได้ถูกตกในตอนที่ค่า Luck ของเขาทำงาน ดังนั้นแผนที่นี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เขาคว้าแผนที่ออกจากมือของเว่นและเดินเข้าไปในเมืองทันที โดยที่เขาทิ้งให้เว่ยยืนงงอยู่ในเดียว

“เดี๋ยว!! นายจะไปไหน” เว่ยตะโกนใส่เขา

“รีบตามฉันมาเร็ว ฉันจะไปหา NPC นักล่าสมบัติ” ซินหยาตะโกนกลับมาในขณะที่เดินต่อไป

เว่ยได้วิ่งตามเขาไปโดยที่เพิ่งรู้ตัวว่าแผนที่อันนั้นต้องมากกว่าระดับหนึ่งแน่นอน มันได้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาราวกับว่าเธอจะได้เข้าสู่การผจญที่ยิ่งใหญ่และเธอก็รู้สึกดีขึ้นเป็นพิเศษที่จะได้ไปผจญภัยกับเพื่อนสนิทของเธอ...ไม่สิกับน้องชายของเธอต่างหาก