ตอนที่ 43 ตราประทับ

มังกรสุริยันคงกระพันผัวเมีย ต่างช่วยกันเลียและคลอเคลียลูกน้อยของมันอย่างเป็นสุข มองดูความไร้เดียงสาของลูกน้อยที่นอนกลิ้งไปกลิ้ง ด้วยสายตาที่อ่อนโยนราวกับว่านี่เป็นของขวัญจากสวรรค์ที่ส่งมอบความปิติให้แก่มันทั้งคู่

แต่แล้วแววตาของมังกรตัวผู้ก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ปากของมันค่อยๆบิดเบี้ยว แผ่พลังออกมาด้วยความโกรธที่มิอาจควบคุม กายสั่นสะท้านไปด้วยความพิโรธหลังจากเห็นบางอย่างที่เรือนร่างของบุตรมัน แม้เล้งซานจะทำตราประทับบางอย่างในตำแหน่งที่มองเห็นได้ยาก แต่พอลูกของมันกลิ้งไปกลิ้งมา ก็ไม่อาจรอดจากสายตาของพ่อมันไปได้

"เจ้าเด็กบัดซบนั่น!! มันทำสิ่งใดกับลูกของข้า!!!"

มังกรตัวผู้สะบัดปีกเพียงหนึ่งครา ก็ฉุดร่างขนาดมหึมาของมันพุ่งทะยานออกไปจากปากถ้ำทันที...

เล้งซานที่ใช้ความเร็วสูงสุดกำลังรีบพุ่งทะยานร่างออกจากชั้นที่ 3 ของหุบเขา แต่ด้วยอาณาเขตที่กว้างขวางของหุบเขาแห่งนี้เวลาเพียงเล็กน้อยย่อมไม่เพียงพอให้หลุดรอดออกจากอาณาเขต

"เฟรย่า!! ตอบข้าหน่อย"

"ท่านเงียบไปหลายวันแล้วนะ ตอบข้าที"

"บ้าเอ้ย!! เฟรย่าหายไปไหนนะ พลังของข้าไม่เพียงพอให้ตรวจสอบพลังของมังกรในระยะไกลซะด้วย"

เล้งซานกระจายสัมผัสแห่งมังกรตลอดเวลา สัมผัสที่ของมันแม้จะเฉียบคมและละเอียดกว่าสัมผัสของเฟรย่าแต่ระยะที่มันสัมผัสได้นั้นทำได้เพียง 1 ลี้เท่านั้น หากเทียบกับสัมผัสของเฟรย่ายังถือว่าสั้นกว่ากันนับร้อยเท่า

เล้งซานมั่นใจว่ามังกรสุริยันคงจะเห็นตราประทับของมันแล้ว แม้ยังตรวจสอบระยะของมังกรไม่ได้แต่ด้วยความไม่ประมาทมันหยิบลูกแก้วดวงจิตสีเขียวออกมาจากมิติของมัน ใช้อักขระพื้นที่บิดเบือนมิติกับโพรงต้นไม้ใหญ่กลางป่า และรีบเข้าไปซ่อนตัวในนั้น

เล้งซานหยิบเอาขวดยาที่บรรจุโลหิตของมังกรน้อยออกมา จากนั้นใช้พลังกรีดที่หลังฝ่ามือของตน เทโลหิตของมังกรน้อยไปที่ปากแผล ใช้มือขวาประกบทับอีกทีและใช้วิชาตราประทับเช่นเดียวกับที่ทำมังกรน้อย ไม่ถึงสิบลมหายใจก็มีตราประทับแบบเดียวกันกับมังกรน้อยที่หลังฝ่ามือของมัน

ตูม!!

มังกรสุริยันร่อนลงในตำแหน่งใกล้ๆกับจุดที่เล้งซานซ่อนตัว ด้วยสัมผัสอันแข็งแกร่งของมังกรสุริยัน มันรับรู้ได้ว่าร่องรอยของเล้งซานหายไปอย่างประหลาดที่บริเวณนี้!!

"เจ้ามนุษย์ปลิ้นปล้อน จงออกมาเดี๋ยวนี้ เจ้าทำสิ่งใดกับลูกของข้า!!"

คลื่นพลังชั้นลมปราณสีเหลืองขั้นสูง ถูกปล่อยออกมาทั่วบริเวณ สัตว์อสูรบริเวณนั้นต่างวิ่งหนีตายกันอย่างจ้าละหวั่น บางตัวถึงขั้นเหยียบหัวเพื่อนในฝูงเพื่อออกจากบริเวณนี้ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

"หากยังไม่ออกมาเอง ข้าก็จะบังคับให้เจ้าออกมา!!"

พลังลมปราณของมังกรสุริยันทะยานพุ่งถึงขีดสุด แรงกดดันนี้รุนแรงอย่างมาก แต่เล้งซานไม่ได้รับผลกระทบใดๆเนื่องจากอักขระพื้นที่นี้แยกเล้งซานออกจากมิติปัจจุบันทำให้แรงกดดันไม่อาจผ่านเข้ามาได้ แต่กระนั้นบรรยากาศรอบด้านกลับดูบิดเบี้ยวโดยเห็นได้ด้วยตาเปล่า เหงื่อของเล้งซานผุดออกมาจากหน้าผากไม่ต่างจากน้ำซึม

มังกรสุริยันยกศีรษะขึ้นสูงพลางสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด

"เพลิงสุริยัน!!"

เพลิงอัคคีที่มีความร้อนสุดพรรณนาสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปากของมันพื้นที่ด้านหน้ากว่า 2 ลี้(1 กิโลเมตร) ถูกความร้อนเผาผลาญราบเป็นหน้ากลอง ต้นไม้ขนาดใหญ่จำนวนมากถูกเผาไหม้และสลายไปในเวลาเพียงแค่อึดใจ เล้งซานถอนหายใจเล็กน้อย โชคดีที่มันอยู่ตำแหน่งด้านหลังของมังกรสุริยัน

แต่แล้วการเผาผลาญอันน่าหวาดหวั่นไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น!! ขณะที่เปลวเพลิงพวยพุ่งออกจากปากอย่างต่อเนื่อง มังกรสุริยันค่อยๆหมุนตัวไล่ทำลายผืนป่าอย่างต่อเนื่อง ระยะเปลวเพลิงค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ตำแหน่งของเล้งซานเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแม้แต่น้อย

รัศมีเปลวเพลิงขยับมาจนเหลือระยะห่างจากเล้งซานไม่ถึง 10 เมตร เล้งซานไม่อาจทนรอรับเปลวเพลิงได้อีกต่อไป เพราะหากต้นไม้ใหญ่ที่มันลงอักขระถูกทำลายย่อมหมายถึงผลของวิชาอักขระก็จะสลายหายไปด้วย มันรีบทะยานร่างออกมาจากโพรงต้นไม้ ซึ่งด้วยสัมผัสอันแข็งแกร่งของมังกรสุริยัน มันย่อมรับรู้ได้ทันที มังกรสุริยันสะบัดปีกเพียงครั้งเดียว ก็มีหยุดยืนอยู่ด้านหน้าของเล้งซาน แววตาที่จ้องมองมาทิ่มแทงเข้าที่ร่างของเล้งซาน จนกายนั้นสั่นสะท้านด้วยแรงกดดันมหาศาล

เล้งซานไม่กล่าวสิ่งใด มันพลิกหลังมือให้มังกรสุริยันเห็นทันที มังกรถึงกับเบิกตากว้างออกมา เพราะตราประทับที่หลังมือของเล้งซานนั้นเป็นเหมือนกับตราประทับที่ร่างบุตรของมันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

"ตราประทับนั้นคืออะไร!! เหตุใดลูกของข้าจึงได้มีตราประทับเช่นนั้น!!"

เล้งซานถอนหายใจโล่งอกที่มังกรสุริยันเลือกที่จะไต่ถามก่อนจะสังหารมัน ไม่เช่นนั้นแล้วมันคงหมดโอกาสรอดอย่างแน่นอน เล้งซานประสานมือ ขึ้นทันที

"ข้าต้องขอโทษท่านมังกรสุริยันด้วย ข้าจำต้องทำเช่นนี้เพื่อเป็นหลักประกันว่าท่านจะปล่อยข้าไปจริงๆ"

"เหอะ!! ข้าไม่ได้มีสันดาษโป้ปดเฉกเช่นมนุษย์ ข้าบอกว่าปล่อยข้าก็ปล่อยอย่างแน่นอน"

"ถึงกระนั้นข้าก็ยังต้องการหลักประกัน เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ดั่งเช่นสถานการณ์ในตอนนี้ นี่คือตราประทับสายสัมพันธ์ผูกโลหิต ซึ่งด้วยสายสัมพันธ์นี้ หากข้าตาย บุตรของท่านก็จะตายตกตามข้าไปเช่นกัน"

"อะไรนะ!!!"

จิตสังหารและพลังลมปราณของมังกรสุริยันพวยพุ่งออกมาอย่างท่วมท้น เมื่อได้ยินคำพูดของเล้งซาน ว่าชีวิตของลูกของมันขึ้นอยู่กับเล้งซาน!!

"เช่นนั้นเจ้าจงตัดสายสัมพันธ์นั่นเดี๋ยวนี้!! ข้าสัญญาว่าจะให้เรื่องคราวนี้ผ่านเลยไปโดยไม่ติดใจใดๆทั้งสิ้น และจะไม่ทำอันตรายใดๆแก่เจ้าอย่างแน่นอน"

เล้งซานส่ายหน้าเล็กน้อย พลางกล่าว

"เรียนท่านมังกรสุริยัน การจะตัดสายสัมพันธ์นี้ทำได้โดยง่าย ขอเพียงแต่ทั้งสองฝ่ายตั้งจิตปฏิเสธกันและกัน สายสัมพันธ์ก็จะถูกทำลายลงในทันที เพียงแต่ว่า..."

"เพียงแต่อะไรอีก!!"

"บุตรของท่านยังเป็นเพียงทารกเท่านั้น การเชื่อมสายสัมพันธ์จึงทำได้โดยง่าย แต่การจะปฏิเสธนั้นจำเป็นต้องให้บุตรของท่านรู้ความมากกว่านี้เสียก่อนจึงจะสามารถตัดสายสัมพันธ์ลงได้"

"บัดซบ!! ถ้าเช่นนั้นการปล่อยเจ้าออกไปโลกภายนอกนั้นอันตรายเกินไป คนปริ้นปล้อนเช่นเจ้ามีชีวิตเกิน 1 ปีโดยไม่ถูกใครตามฆ่าก็ปาฏิหาริย์แล้ว!! ข้าจะจับเข้าขังไว้จนกว่าลูกข้าจะรู้ความและตัดสายสัมพันธ์อุบาทนี่ลงได้"

"ข้ามีภาระที่ต้องฟื้นฟูตระกูล หากท่านจับข้ากักขังซึ่งไม่รู้ว่าจะเนิ่นนานแค่ไหน ข้าย่อมฆ่าตัวตายอย่างแน่นอนเพราะไม่สามารถสู้หน้าคนในตระกูลได้"

เล้งซานพูดพลางกำหมัดทุบที่หน้าอกของตนเอง แสดงถึงความแน่วแน่ตามคำที่กล่าวออกไป

"เจ้า!!!" มังกรสุริยันมิอาจโต้เถียงได้แม้แต่น้อย สีหน้าของมันดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด เล้งซานแสยะรอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายทันที

"มีอีกวิธีที่เพิ่มโอกาสการมีชีวิตของข้าให้ยืนยาวขึ้น เพียงพอให้บุตรของท่านรู้ความ"

"จงบอกมา" แววตาที่ฉายความหวังเปล่งประกายออกมาจากมังกรสุริยันอีกครั้ง

"ท่านก็มาทำสัญญาเป็นสัตว์อสูรของข้า หากเมื่อใดข้ามีภัยข้าย่อมเรียกท่านมาช่วยเหลือได้โดยง่าย"

"บัดซบ!! เจ้าจะให้มังกรอายุกว่าพันปี เช่นข้า มาเป็นสัตว์อสูรบริวารเจ้าอย่างนั้นหรือ!!!"

จิตสังหารของมังกรสุริยันพวยพุ่งขึ้นอีกครั้ง อย่างไรซะมันเป็นถึงเผ่าพันธุ์มังกรผู้เกรียงไกรในใต้หล้า สัตว์อสูรน้อยใหญ่ต่างหวาดกลัวทุกคราที่พบพานมัน กลับต้องมายอมเป็นสัตว์อสูรของมนุษย์ที่ต่ำต้อย นับเป็นความอัปยศของมันอย่างถึงที่สุดแน่นอน

"ท่านมังกรสุริยันก็กล่าวเกินไป ท่านและข้าจะมีสายสัมพันธ์เพียงแค่ติดต่อกันได้เท่านั้นเอง การที่ท่านจะมาช่วยข้าหรือไม่นั้นสุดแล้วแต่ท่าน จะเป็นการดีกับเราทั้งคู่เสียอีก หากภรรยาหรือบุตรของท่านล้มป่วย ท่านก็สามารถเรียกข้ามาช่วยรักษาได้ด้วยเช่นกัน เราต่างได้ประโยชน์ทั้งคู่"

มังกรสุริยันลังเลอยู่เล็กน้อย คล้ายกำลังคิดใคร่ครวญ เล้งซานจึงรีบกล่าวกระตุ้นต่อทันที

"ข้าคิดว่าท่านคงไม่มีทางเลือกแล้ว ไม่ต้องกังวลหากไม่ถึงขั้นเป็นตายข้าย่อมไม่รบกวนท่านอย่างแน่นอน ข้าให้สัญญา"

พูดจบเล้งซานก็เปิดเสื้อของมันขึ้นทันทีและใช้พลังกรีดเข้าที่หน้าอกด้านซานของมันจนเลือดไหลออกมา

"หากท่านตัดสินใจได้แล้ว ท่านช่วยกรีดแผลเล็กที่ต้นคอของท่านให้ด้วย ด้วยความสามารถของข้าย่อมมิอาจสร้างบาดแผลให้ท่านได้"

หลังจากเห็นการกระทำของเล้งซาน มังกรสุริยันคล้ายถูกสะกดให้จำต้องทำตาม(จิตวิทยาเล็กน้อยของบักเล้ง ถถถ+) มันใช้เล็บที่แหลมคมและแข็งแกร่งกรีดเข้าที่ต้นคอของตัวเองเบาๆ ก็เกิดบาดแผลขึ้นเล็กน้อยและมีเลือดไหลออกมา

เล้งซานกระโดดขึ้นไปบนหลังของมังกรสุริยันทันที มันนำเลือดของมังกรสุริยันหยดลงไปที่ปากแผลของมันที่หน้าอกซ้าย ใช้มือขวาประกบทับและใช้วิชาตราประทับอีกครั้งจากนั้น ก็นำเลือดของมันหยดลงที่ปากแผลที่ต้นคอของมังกรสุริยันใช้มือขวาประกบทับ ไม่นานตราประทับก็ปรากฏที่หน้าอกของเล้งซาน และต้นคอของมังกรสุริยัน

มันเป็นตราประทับแบบเดียวกับของมังกรน้อย!! เล้งซานรีบปิดปากแผลและปิดเสื้อทับตราประทับทันทีเพื่อมิให้มังกรสุริยันสังเกตเห็น การที่มันเลือกตำแหน่งต้นคอของมังกรก็เพื่อมิให้มังกรมองเห็นตราประทับของตนเองด้วยเช่นกัน

"เท่านี้ก็เรียบร้อย ขอให้ท่านมังกรสุริยันจงวางใจ ข้าจะมิให้ตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน เพื่อเป็นการปกป้องลูกของท่านไปอีกทาง"

เล้งซานประสานมือ โค้งตัวเล็กน้อย

"จงจำไว้ หากเจ้าเรียกหาข้าด้วยเหตุอันไม่สมควร เมื่อนั้นข้าจะตัดแขนขาของเจ้าออกแต่จะไม่ให้เจ้าตาย และขังเจ้าเอาไว้ที่ถ้ำของข้า!!"

กล่าวจบมังกรสุริยันก็สะบัดปีกขึ้น และบินกลับไปในทิศทางของถ้ำมันในทันที เล้งซานยืนมองอยู่สักระยะเมื่อเห็นมังกรบินไปไกลแล้วจึงได้แสยะยิ้มออกมา

'แผนการสำเร็จ!! เพียงเท่านี้ข้าก็มีไพ่ตายชั้นยอดไว้ในมือแล้ว ฮ่าๆๆ'

"เจ้าเด็กกะล่อน เห็นได้ชัดว่าตราประทับนั่นเป็นแบบเดียวกับของมังกรน้อยชัดๆ" เสียงของ เฟรย่า ดังขึ้นมา

"เฟรย่า!! ท่านหายไปไหนมาหลายวัน"

"ข้าพักผ่อนนิดหน่อย แต่ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว ว่าแต่เจ้านี้ยอดจริง ๆ ที่หลอกล่อมังกรอายุพันปีมาทำสัญญาได้เนี่ย"

"บอกตามตรงข้าก็รู้สึกผิดนิด ๆ ที่ใช้สายสัมพันธ์พ่อลูกมาเป็นเครื่องมือ" เล้งซานก้มหน้าเกาศีรษะเบา ๆ

"ตกลงว่าตราประทับนั่นมีผลอะไรกันแน่??"

"ก็มีผลตามที่ข้าบอกกับมังกรสุริยันไปนั่นแหละ หลักๆก็ทำได้เพียงใช้ติดต่อ และบอกตำแหน่งซึ่งกันและกันภายในจิตสำนึก"

"เช่นนั้น มังกรน้อยนั่นก็..."

"ใช่ มังกรน้อยนั่นก็เป็นเพียงตราประทับแบบเดียวกัน ไอ้วิชาที่จะผูกชีวิตกันและกันนั่น มันจะไปมีอยู่จริงได้ยังไงล่ะ ข้าก็โป้ปดเพื่อให้มันยอมทำสัญญากับข้าก็เท่านั้น"

"เหอะ!! เจ้านี่มัน...." เฟรย่าไม่สามารถหาคำพูดใดๆมาเปรียบกับเล้งซานได้แม้แต่ครึ่งคำ...

.........................................................