อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน ตอนที่ 22 หนีตาย

'ลมปราณชั้นสีเขียว 1 คน ชั้นสีน้ำเงิน 6 คน ชั้นสีคราม 37 คน บัดซบ!! กะอีแค่เด็กลมปราณชั้นสีม่วง คนเดียว มันเล่นยกโขยงกันมาขนาดนี้เลย'

เล้งซาน พยายามอย่างยิ่งมิให้สีหน้าเปลี่ยนแปลง มันยังพยายามไม่ประหม่า เพราะยังไงซะนี่คือเวทีชนะเลิศของมัน พวกพรรคป้อมคงไม่กล้าทำอะไรประเจิดปะเจ้อ กลางงานประลองเป็นแน่

"ไม่ทราบว่า ผู้อาวุโสทั้งหลายมาหาข้าเล้งซานด้วยเรื่องอันใด?"

"เจ้าเด็กบัดซบ!! เจ้ามิต้องมาเล่นลิ้น เจ้าย่อมรู้ตัวดี ว่าวิชาที่เจ้าใช้นั้น ทำให้นายน้อยพรรคป้อมอัคคีของเรา พิการโดยสมบูรณ์ ลมปราณทั้งหมดก็ล้วนสูญสิ้น!!"

"วันนี้ข้าซูจ้าว 1 ใน 7 ผู้อาวุโสพรรคป้อมอัคคี จะขอสะสางบัญชีแทนหลานชายข้า ซูกวนเปียว!!"

ซูจ้าว พูดจบพลางกระจายพลังลมปราณหนาแน่นของชั้นลมปราณสีเขียว ผู้คนโดยรอบอึดอัดจากแรงกดดันของพลังขั้นสีเขียวเป็นอย่างมาก

ความจริงมันกระจายกำลังโดยรอบเวทีมาสักระยะแล้ว เพียงแต่เมื่อมันเห็นบทสนทนาของ เล้งซานและเสวียนอู่จิงฉาน มันจึงตึงกำลังรอดูท่าทีโดยรอบก่อน แต่เมื่อเห็นเสวียนอู่จากไปจึงแสดงตัวทันทีเพื่อมิให้เล้งซานมีโอกาสหนี

เล้งซาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย

'ท่าไม่ดีแล้ว จากที่เห็น เจ้าแก่นี่มันไม่ยอมเจรจาแน่นอน'

เล้งซานประสานมือ โค้งตัวเล็กน้อยด้วยท่าน้อมนอมของมัน

"เรียนผู้อาวุโสซูจ้าว ผู้เยาว์ว่าอาจเกิดการเข้าใจผิด เกี่ยวกับ....อ๊ะ!! ท่านอาวุโสเสวียนอู่ ท่าน..."

เล้งซานมองไปด้านหลังกลุ่มคนจากพรรคป้อมอัคคี เบิกตากว้างแสดงความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด!!

ซูจ้าวและพรรคพวกหน้าซีดทันทีพวกมันรีบหันขวับกลับไปมองตามสายตาของเล้งซาน

เล้งซานแสยะยิ้มเล็กน้อย

"วิญญาณ มังกร!!"

เมื่อซูจ้าวหันไป มันขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้านหลังของมัน มีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเสวียนอู่จิงฉาน หรือผู้คนใดๆแม้แต่น้อย และพอมันหันกลับมา บนเวที เล้งซานหายตัวไปแล้ววววว...

"บัดซบ!!! เจ้าเด็กปลิ้นปล่อน นี่มันหลอกเรา!!"

ซูจ้าวหน้าแดงก่ำ ร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธ มันมิเคยคิดเลยว่าจะถูกผู้เยาว์อายุคราวลูก ปั่นหัวเช่นนี้

"ผู้ใช้ลมปราณสีน้ำเงินแบ่งเป็น 3 กลุ่ม แยกกันไปที่ประตูทิศเหนือ ใต้ และตะวันออก พวกลมปราณสีครามกระจายกำลังค้นหาให้ทั่วเมือง ส่วนข้าจะไปประตูทิศตะวันตก ผู้ใดพบตัวมัน ใช้พลุส่งสัญญาณประจำพรรคโดยทันที!!"

ซูจ้าวสั่งการและรีบแยกย้ายกันไปตามคำสั่งในทันที

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่เกินยี่สิบลมหายใจ สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนโดยรอบเป็นอันมาก

"นะ..นายน้อยพรรคป้อมอัคคีพิการ!!"

"ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเล้งซาน จะเหี้ยมเช่นนี้"

"มันไม่รอดไปจากเมืองนี้แน่ด้วยอิทธิพลของพรรคป้อมอัคคี!!"

"คุณชายเล้ง !!"(เสียงสาวๆ แฟนคลับ ถถถ+)

เสียงโดยรอบเวทีประลองกระหึ่มขึ้น แต่ละคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา

................

เล้งซาน ทะยานร่างของมันมาทางประตูทิศใต้ เพราะมันค่อยข้างแน่ใจว่า ซูจ้าว ที่วรยุทธสูงที่สุดจะต้องเฝ้าที่ประตูตะวันตก ซึ่งเป็นทางกลับหมู่บ้าน เมฆาล่อง

"เจ้าเด็กโง่ เจ้าคิดจะหนีไปที่ใดกัน?" เสียงเฟรย่าดังขึ้น

"ข้าว่าจะกลับไปที่หุบเขาหมื่นพฤกษาอีกครั้ง เพี่อบ่มเพาะลมปราณก่อน หากมีกำลังพอค่อยกลับมารอ เสวียนอู่จิงฉานที่นี่"

"ในเมื่อเสวียนอู่จิงฉาน ไม่สามารถพาเจ้าออกไปได้แล้ว เหตุใดยังต้องกลับมาเพื่อรอมันด้วยเล่า?" เฟรย่ายังคงสงสัยในการกระทำของเด็กหนุ่ม

"จริงอยู่ที่การกลับมารอเสวียนอู่จิงฉานที่นี่ มิต่างอะไรจากวิ่งกลับเข้าถ้ำเสือ แต่ข้าคิดว่าหากอยู่ในราชวงศ์เสวียนอู่ ข้าจะสามารถหาสิ่งที่จะช่วยเพิ่มพลังให้ข้าได้อย่างก้าวกระโดด และราชวงศ์เสวียนอู่ ย่อมมีข้อมูลต่าง ๆของตระกูลข้า เมื่อพันห้าร้อยปีก่อน ข้าจึงจำต้องยอมเสี่ยง"

"อืม...นับว่าเป็นความคิดที่ดี และเจ้าวิ่งมาทางประตูทิศใต้ทำไม? ในเมื่อหุบเขาหมื่นพฤกษาอยู่ในทิศตะวันตกของเมืองนี้"

"ข้ามั่นใจกว่า เก้าส่วนว่า เจ้าแก่ซูจ้าว มันจะรอข้าที่ประตูตะวันตก ข้าจึงต้องยอมอ้อมไป ด้วยพลังลมปราณชั้นสีเขียวของเจ้าแก่นั่น มันจึงเป็นคนเดียวที่ข้าไม่สามารถต่อกรได้แม้แต่น้อย"

เมื่อมาถึงประตูทิศใต้ คนจากพรรคป้อมอัคคี สองคนชั้นลมปราณสีน้ำเงินก็มาถึงพร้อมกันกับเล้งซาน แม้มันมีวิชาตัวเบาชั้นสูง แต่ด้วยความต่างถึง 2 ชั้นลมปราณ มันย่อมไม่อาจว่องไว กว่าทั้งสองคนได้

สองคนนี้คือ เจี่ยอ้าวตี้ และเจี่ยอ้าวตง พี่น้องคู่นี้เป็นระดับผู้ฝึกสอนในพรรคป้อมอัคคี อยู่ชั้นลมปราณสีน้ำเงิน ขั้นที่ 2 และ 3

เมื่อเห็นเล้งซาน เจี่ยอ้าวตี้ ยิงพลุสัญญาณในทันที

'ข้าต้อง จัดการมันทั้งคู่ใน ยี่สิบลมหายใจ มิเช่นนั้นหาก ซูจ้าวมา ข้าย่อมถูกปิดทางรอด'

เล้งซานมิพูดพล่ามทำเพลง โคจรพลังที่ฝ่ามือ และพุ่งเข้าใส่เจี่ยอ้าวตงในทันที!!

"เทพพิโรธถล่มฟ้า!!"

เจี่ยอ้าวตง ตกตะลึงมันไม่คิดแม้แต่น้อย ว่าผู้เยาว์ที่มีลมปราณด้อยกว่ามันถึง 12 ขั้น และห่างชั้นถึง 2 ชั้นลมปราณ จะกล้าโจมตีใส่ทันทีโดยไม่ลังเล แม้แต่น้อย!!

มันโคจรปราณคุ้มกันและใช้มือขวารับฝ่ามือเล้งซาน ด้วยความประมาทที่เห็นความต่างชั้นมากมาย มันจึงตั้งรับด้วยพลังเพียง เจ็ดส่วน พลางแสยะยิ้มเล็กน้อย ในใจคิดว่า เจ้าเด็กนี่ช่างโง่เง่าแท้ ไม่เห็นกระทั่งความต่างของระดับชั้น

แต่ทันทีที่ฝ่ามือปะทะกัน ปราณเทพพิโรธที่ทรงพลัง ดูดกลืนพลังเจ็ดส่วนของมันในทันที ดวงตามันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดราวกับไร้โลหิตไหลเวียน มันรู้ได้ทันทีว่า มันประเมินเล้งซาน ต่ำเกินไป!!!

ร่างของ เจี่ยอ้าวตง กระเด็นร่วมสามสิบเมตร กระแทกเข้ากลับกำแพงเมือง กระอักเลือดทันที ร่างกายร่วงโรยกองลงสู่พื้น แม้ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ก็บาดเจ็บสาหัสยากจะลุกจากเตียงในหนึ่งเดือน!! ความต่าง 2 ชั้นลมปราณ กลับหมดสิทธิ์เผชิญหน้า หลังการปะทะเพียงกระบวนท่าเดียวของเล้งซาน!!

"อ้าวตง!!! บัดซบ เป็นไปไม่ได้!!!"

เจี่ยอ้าวตี้ แทบไม่เชื่อสายตาของมัน กับเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา!! ตัวมันยังมิทันได้วางพลุสัญญาณที่ถืออยู่ในมือด้วยซ้ำ น้องชายของมันก็บาดเจ็บสาหัสเสียแล้ว

เจี่ยอ้าวตี้ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยหลังจากเห็นร่างของ เจี่ยอ้าวตง มันโคจรพลังสิบส่วนทันที และหลอมรวมกับปราณอัคคีในร่าง ความร้อนที่กระจายออกมา เล้งซานยังรู้สึกได้ว่าราวกับกองไฟขนาดใหญ่ อยู่ด้านหน้าของมัน!!

เจี่ยอ้าวตี้พุ่งทะยานด้วยความเร็วคราแรกมันต้องการเพียงจับตัวเล้งซาน เพื่อส่งให้ผู้อาวุโสซูจ้าวเท่านั้น แต่บัดนี้จิตสังหารมันกระจายเต็มเปี่ยม ด้วยความโกรธที่น้องชายบาดเจ็บสาหัส

"ฝ่ามืออัคคีแผดเผา!!"

เล้งซานหน้าซีดทันที จากนั้นโคจรพลังในร่าง ใช้มือซ้ายของมันรับฝ่ามือที่แฝงปราณอัคคีมหาศาลของ เจี่ยอ้าวตี้

ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกับ เจี่ยอ้าวตี้ ดวงตาเบิกกว้าง มันไม่รู้สึกถึงการปะทะแม้แต่น้อยราวกับพลังสิบส่วนที่ปล่อยออกมาสลายหายไปในฝ่ามือของเล้งซาน

"อ๊ากกก!!" เล้งซานร้องด้วยความร้อนที่แผดเผามัน มันกัดฟันทน และปล่อยจิตสังหารออกมา จ้องมองไปที่เจี่ยอ้าวตี้ ด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

"ตอนแรกข้าเพียงต้องการเพียงแค่จะหนีออกไป แต่เจ้าบังคับข้าเอง !!"

"มังกรเคลื่อนสมุทร!!"

พลังปราณสิบส่วนของ เจี่ยอ้าวตี้ ที่ถูกรับด้วยมือซ้ายของเล้งซาน ถูกเคลื่อนย้ายไหลเวียนมายัง มือขวาและเสริมเข้าด้วยพลังปราณสิบส่วนของเล้งซานอีกขั้น ซัดเข้าที่ยอดอก ของเจี่ยอ้าวตี้ ในชั่วพริบตา

การใช้มังกรเคลื่อนสมุทรทุกครั้งก่อนหน้านี้ มันเพียงเคลื่อนย้ายพลังที่ได้รับลงสู่พื้น แต่ในครั้งนี้มันเลือกที่จะใช้โจมตีสะท้อนกลับไป!!

"อ๊ากกก!!" เสียงร้องของเจี่ยอ้าวตี้ ดังโหยหวน

เนื่องจากมันโจมตีเล้งซาน ด้วยพลังสิบส่วนเต็ม ปราณคุ้มกันในร่างจึงเบาบางเมื่อถูกพลังลมปราณจำนวนมหาศาลอัดเข้าไป ปราณคุ้มกันของมันจึงถูกฉีกขาดไม่ต่างจากเศษกระดาษ

โลหิตไหลออกจากทวารทั้ง 5 ของ เจี่ยอ้าวตี้ชีพจรทั่วร่างระเบิดออก ร่างค่อยๆทรุดลงกองแทบเท้าของเล้งซาน สิ้นลมหายใจในทันที!!

เล้งซาน ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก มันฝืนรับลมปราณที่สูงกว่าถึงสองระดับชั้นเข้าไปในร่าง อีกทั้งยังถูกแผดเผาด้วยปราณอัคคี เสื้อผ้าและผิวหนังภายนอกกว่า 3 ส่วนเป็นรอยถูกเผาไหม้อย่างเห็นได้ชัด เส้นชีพจรภายในบาดเจ็บสาหัส มันไม่สามารถขยับร่างกายได้อีกแล้ว สติค่อยๆเลือนราง และทรุดลงที่นั่น ข้างๆศพของ เจี่ยอ้าวตี้.....

...................................................