อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน ตอนที่ 6 มังกรเคลื่อนสมุทร

ในทันที ที่ฝ่ามือประสานกัน คิ้วทั้งสองข้างของ ชุนเกียงตู้ ขมวดจนแทบจะชนกัน ความรู้สึกที่ได้รับไม่ใช่แรงปะทะ แต่เป็นความว่างเปล่า!!

'พลังลมปราณสีคราม สิบส่วนของข้า เหตุจึงรู้สึกราวซัดฝ่ามือใส่อากาศธาตุ ที่ว่างเปล่า บ้าน่า!!'

แสงประกายสีคราม จากฝ่ามือของ ชุนเกียงตู้ เมื่อสัมผัสเข้ากับฝ่ามือของเล้งซาน ประกายแสงมันมิได้หยุดอยู่กับที่แต่มันกลับวิ่งเข้าไปในร่างของเล้งซานราวกับมีชีวิต วิ่งผ่านมือขวา สู่แขนขวา ไหลจากแขนขวา ผ่านจุดตันเถียน และแยกเป็น 2 สายสู่ขาทั้งสองข้าง จากนั้นก็ไหลลงสู่พื้นปฐพี

ตรึ้มมมมมมมมมม!!

เสียงดังสนั่นทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ พื้นดินที่เท้าของเล้งซานแตกเป็นรอยแยกและทรุดตัวลงจนมองมิเห็นเท้าของเล้งซาน ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก

"ขอบคุณท่านผู้ดูแลที่ออมมือ ผู้เยาว์จะไม่ทำให้ท่านผู้ดูแลต้องผิดหวังในการทดสอบ นี่ก็สายโด่งแล้วผู้เยาว์ขอตัวไปรดน้ำต้นไม้ตามหน้าที่"

จากนั้นเล้งซานประสานมือ โค้งเล็กน้อย และหันหลังเดินไปที่สวนอีกด้านในทันที

ชุนเกียงตู้ มิได้ขยับออกจากท่าเดิมแม้แต่น้อยราวกับสิ่งที่เล้งซานกล่าวได้ผ่านหูมันไป มันยังคงยื่นมือค้างไว้ดังเช่นตอนออกฝ่ามือที่สาม แต่กายนั้นสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้น จิตใจระส่ำระสายคล้ายโดนซัดตีด้วยคลื่นสมุทร

'มหัศจรรย์ ราวกับมิใช่วิทยายุทธ มันเป็นอัจฉริยะโดยแท้จริง นี่ข้าพบมังกรในสวนหลังบ้านจริงๆหรือนี่!

คำพูดที่มันเคยเปรียบเปรยให้เล้งซานฟังในตอนแรก ดังเข้ามาในจิตใจราวกับสายฟ้าที่ฟาดใส่จิตใจ

หลังจากที่เล้งเดินมาถึงสวนอีกด้าน เลือดไหลออกมาจากมุมปากของเล้งซาน มันเก็บอาการไว้และรีบรุดหน้ามาเพื่อมิให้ ชุนเกียงตู้ จับสังเกตได้ ลมปราณภายในร่างล้วนปั่นป่วน

"การตั้งรับกระบวนท่าที่สูงกว่า 1 ระดับชั้นลมปราณ นี่มันตึงมือเกินไปจริงๆ แต่หากข้ามิทำขนาดนี้คงยากที่จะมีคนยอมรับ ให้บุคคลที่มีลมปราณชั้นสีม่วงขั้นต้นอันต้อยต่ำ อย่างข้าได้เข้ารับการทดสอบ"

"ท่าสุดท้ายนั่นมันอะไรกัน เหตุใดจึงเคลื่อนย้ายพลังปราณที่สูงกว่าตนเอง 1 ระดับชั้นเยี่ยงนั้นลงสู่ปฐพีได้"

เสียงของเฟรย่า ที่เงียบไปนานดังออกมาในที่สุด

"ท่านยอมสนทนากับข้าแล้วหรือ?"

เล้งซานยิ้มที่มุมปาก ทันทีที่ได้ยินเสียงจากเฟรย่า

"เลิกเล่นลิ้นได้แล้วเจ้าเด็กน้อย บอกเรามาวิชาเมื่อครู่ เรามิเคยเห็นหรือเคยได้ยินมาก่อน มันช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก"

"ข้าเคยบอกท่านแล้ว ว่าร่างกายของข้าต่างจากผู้อื่น ข้านั้นจึงบัญญัติวิชาเฉพาะตัวมา 3 ประเภท 1 คือเคล็ดวิชาที่ใช้ยกระดับพลังปราณที่ใช้เมื่อคืน เส้นลมปราณมังกร 2 คือเคล็ดวิชาป้องกัน มังกรเคลื่อนสมุทร และสุดท้ายเป็นเคล็ดวิชาโจมตี ตราประทับมังกร 

ทั้ง 3 วิชานี้ล้วนเกิดขึ้นได้เพราะอาการผิดปรกติทางเส้นลมปราณของข้าที่มีความใหญ่ หนา และยืดหยุ่นกว่าผู้อื่น ในเคล็ดวิชา มังกรเคลื่อนสมุทร ข้าใช้เส้นลมปราณที่หนาและยืดหยุ่นของข้ารับพลังที่เข้ามาแล้วปล่อยไหลผ่านเส้นลมปราณในร่างลงสู่เท้าและเคลื่อนลงสู่พื้นดิน แม้เคล็ดวิชานี้จะร้ายกาจมาก แต่ก็มาพร้อมเงื่อนไขการใช้ที่มากมาย เช่นกัน"

"เงื่อนไข?" เฟรย่ายังคงอยากรับรู้ในพลังมันร้ายกาจนี้

เล้งซานยิ้มเล็กน้อย และกล่าวต่อว่า

"นี่คือความลับของข้ามิเคยแพร่งพรายออกไปเพราะลังแต่จะเป็นดาบมาสังหารตัวข้าเอง แต่ท่านและข้าในตอนนี้ล้วนเป็นตายร่วมกัน ข้ายังติดหนี้ท่านมากมายที่ช่วยเหลือตระกูลข้าจนต้องจบชีวิต หากท่านสัญญาว่าจะมิแพร่งพรายออกไปข้าจึงจะบอกท่าน

"เราสัญญา เราธิดาแห่งเผ่าเทพ มิเคยผิดสัญญา"

"ดี!! เงื่อนไขของเคล็ดวิชานี้ มี 2 ข้อ นั่นคือข้าไม่สามารถเคลื่อนย้ายถ่ายพลังที่สูงกว่าข้าได้เกิน 1 ระดับชั้นลมปราณ เพราะหากมากกว่านี้เส้นลมปราณในร่างข้าจะได้รับความเสียหายดังเช่นเมื่อครู่

และอีกข้อคือแม้ข้าจะสามารถย้ายพลังปราณที่เข้ามากระทบร่างได้ แต่ไม่ได้หมายถึงจะรับกระบวนท่าโจมตีได้ หากอีกฝ่ายใช้พลังปราณหลอมรวมกับธาตุอัคคีโจมตีใส่ แม้ข้าจะย้ายพลังลมปราณลงสูงปฐพีทำให้พลังลดลง 5 ส่วนแต่ก็ต้องแลกกับการโดนธาตุอัคคีนั้นแผดเผาจาก 5 ส่วนที่เหลือ หรือหากอีกฝ่ายใช้กระบี่รวมเข้ากับพลังลมปราณ แม้สลายพลังลมปราณออกไปได้ แต่ข้าก็จะต้องถูกกระบี่ทิ่มแทงอยู่ดี"

เล้งซานกล่าวจบก็ได้นั่งโคจรพลังขับลมปราณที่ยังหลงเหลือของ ชุนเกียงตู้ ส่วนเฟรย่าก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของเล้งซาน จนต้องเอ่ยปากถามอีกรอบ

"แล้วเคล็ดวิชาโจมตี ตราประทับมังกร ของเจ้าล่ะ!!"

.............................................