อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน ตอนที่ 4 อัจฉริยะแห่งตระกูลอันดับ 1

"อีกไม่นานตะวันคงตกดินแล้ว วันนี้เจ้าผ่านเรื่องราวมามากมาย ไปพักก่อนได้พรุ่งนี้เช้าค่อยเริ่มงาน แม้วันนี้อาจเป็นวันที่แย่ในชีวิตเจ้าที่เสียครอบครัว แต่จงอย่าให้การกระทำของบิดาเจ้าสูญเปล่า จงมีชีวิตต่อไป ลูกผู้ชายมักมีวันที่แย่เสมอ ห้องของเจ้าอยู่ทางด้านนู้น"

ชุนเกียงตู้ผายมือออกไปด้านหน้า มีห้องเล็กๆติดกำแพงเรือน เรียงติดกันหลายห้องคาดว่าเป็นที่พักของคนงานในเรือนนี้ เล้งซานประสานมือโค้งตัวเล็กน้อยด้วยท่าทีสุภาพจากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้อง ในห้องมีเพียงเสื่อ และหมอน 1 ใบ เท่านั้น เล้งซานแม้เป็นถึงผู้สืบทอดตระกูลที่ยิ่งใหญ่ แต่หาได้ถือตัวไม่ มันมองไปที่เสื่อและหมอน ด้วยท่าทีสงบ

'นี่คือจุดเริ่มต้นของข้า ณ ที่แห่งนี้''

ทันทีที่ปิดประตู เล้งซานนั่งโคจรลมปราณในทันที

"เฟรย่า ท่านมีวิธีคืนพลังปราณกลับมาให้ข้าหรือไม่"

"เหอะ!! ลมปราณเจ้าถูกสลายนะ มิใช่ถูกผนึก จะมีวิธีได้อย่างไร จริงอยู่ที่เจ้าต้องเริ่มฝึกใหม่แต่ต้น ในการรวบรวมพลังลมปราณ แต่วรยุทธและทักษะทั้งหมดของเจ้า มิได้หายไป"

เล้งซานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ตัวมันเองก็มิได้คาดหวังว่าจะได้พลังลมปราณคืนแต่อย่างใด เพราะมันเข้าใจถึงร่างกายตัวเองดีที่สุด มันทอดถอนหายใจอย่างแผ่วเบาคล้ายทำใจยอมรับ

"ในอดีตข้าฝึกพลังลมปราณตั้งแต่ อายุ 5 ปี ใช้เวลา 10 ปี ไปอยู่ในขั้นแรกของลมปราณสีส้ม วันนี้ข้าต้องเริ่มต้นใหม่ แต่ข้ามั่นใจว่าสามารถกลับไปจุดเดิมได้ภายใน 7 ปี"

"สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะในรอบพันปี ของตระกูลอันดับ 1 ผู้คนส่วนใหญ่ แม้ใช้เวลา 10ปี เพิ่ม 2 ระดับชั้น ทั่วทั้ง 4 ทวีปนับได้ด้วยนิ้วมือ เจ้ากลับสามารถขึ้น 6 ระดับชั้นไปถึงปราณสีส้มด้วยวัยเพียง 15ปี เหอะ!! สัตว์ประหลาดชัดๆ อย่าว่าแต่ใน 4 ทวีปเลย แม้แต่ใน 3 โลกเรายังมิเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้"

เล้งซานมิได้สนใจในคำพูดของเฟรย่าแม้แต่น้อย มันทำสมาธิรวบรวมลมปราณเข้าสู่จุดตันเถียน และกระจายไปทั่วร่าง จากนั้นตรึงพลังไว้สักระยะก็ดูดเข้าสู่จุดตันเถียนอีกรอบ และกระจายออกไป ทำแบบนี้ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เพื่อขยายเส้นลมปราณในร่าง ทั่วร่างห่อหุ้มด้วยปราณสีม่วง จากตะวันตกดิน จนถึงรุ่งสางของอีกวัน รวมแล้วกว่า 5 ชั่วยาม(10 ชั่วโมง) จึงลืมตาตื่นขึ้นมา

"เหอะ!! เจ้าสัตว์ประหลาด เพียงคืนเดียวเจ้ากลับไต่จาก ขั้นที่ 1 ลมปราณสีม่วง มาอยู่ขั้นที่ 3 ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก"

แม้น้ำเสียงของเฟรย่าคล้ายกระแทกแดกดัน แต่ก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้น!! การเลื่อนระดับในชั้นลมปราณต่ำสุดอย่างลมปราณสีม่วงเช่นนี้ จะเป็นเรื่องง่ายมากหากเทียบกับระดับชั้นลมปราณอื่นๆ แต่อย่างน้อยการไต่ระดับขั้น จากขั้นที่ 1-3 ด้วยตนเองในคืนเดียวนั้นย่อมไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน ยกเว้นเสียแต่ว่าจะได้รับโอสถทิพย์ชั้นเลิศที่มีสรรพคุณสูงล้ำเท่านั้น หากรวบรวมลมปราณด้วยตนเองแล้ว คนธรรมดาสามัญจะต้องใช้เวลาไต่ระดับเช่นนี้อย่างน้อย 3 เดือน หากเป็นอัจฉริยะอาจใช้เวลา 1-2 เดือนเป็นอย่างต่ำ

เล้งซานแสยะยิ้มเล็กน้อย

"สำหรับข้า ความยากจริงๆของการเลื่อนขั้นพลังคือช่วงขั้นกลาง และขั้นปลาย ช่วงขั้นต้นของทุกระดับชั้น ข้าสามารถทะลวงผ่านได้ ในเวลามิเกิน 3 ราตรี ด้วยเคล็ดวิชาเส้นลมปราณมังกร ที่ข้าคิดค้นขึ้นเอง แม้ข้าพยายามสอนผู้ใดในตระกูล แต่ทุกคนกลับมิอาจ รวบรวมพลังปราณที่จุดตันเถียนและกระจายออกซ้ำได้เกิน 3 รอบพลัง ในจุดนี้นับเป็นความสงสัยของข้ายิ่งนัก ว่าเหตุใดร่างกายจึงแตกต่างจากผู้อื่น"

เฟรย่าหลังจากได้ฟังก็เงียบไปช่วงเวลาหนึ่ง

"เรื่องนั้น...ข้ามิอาจเล่าให้เจ้าฟังได้ในช่วงเวลานี้ มันเป็นความลับที่ ท่านปู่ของเจ้าบอกข้ามา"

"ทะ..ทะ..ท่านปู่ทราบเรื่องนี้!!"

"ใช่ ท่านปู่ของเจ้าทราบและถ่ายทอดคำกล่าวมายังข้า แต่ก็กำชับข้าหนักแน่นว่ามิให้แพร่งพราย เมื่อเวลานั้นยังมิมาถึง"

"เวลานั้น?"

แต่จะพยายามสอบถามแต่เฟรย่ามิได้กล่าวสิ่งใดต่อ เล้งซานจึงจนใจและออกไปล้างหน้า ล้างตาพร้อมเริ่มงานในวันแรก ณ สถานที่แห่งนี้ หลังจากกินข้าวที่โรงครัว เล้งซานสอบถามจากคนงานในเรือนก็ทราบว่า ที่เรือนมี สวน 2 แห่งคือ สวนตะวันออกที่ใช้รับแขก และตะวันตกที่เป็นหน้าห้องหัวหน้าหมู่บ้าน ทันทีที่มาถึงสวนมันเห็น ชุนเกียงตู้ ยืนรออยู่

"ดีมาก ที่ตื่นแต่เช้าหน้าที่เจ้าไม่มีอะไรมาก เพียงแต่รดน้ำ พรวนดิน และตัดแต่งต้นไม้ให้อยู่ในสภาพเช่นนี้ทุกวัน เจ้าทำได้หรือไม่"

"เรียน ท่านผู้ดูแล ผู้เยาว์จะทำหน้าที่ มิให้ขาดตกบกพร่อง"

"ดี เจ้ามีนามว่าอะไร"

"ข้าแซ่ เล้ง ชื่อ ซาน"

ชุนเกียงตู้พยักหน้าเล็กน้อย

"เล้งซาน อืม... ช่วงนี้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านยุ่งเรื่องเฟ้นหาคนรุ่นเยาว์เช่นเจ้า เพื่อเข้าร่วมงานที่เมือง เมฆคราม จึงมิค่อยอยู่ที่เรือนมีเพียงข้าและ บุตรีของท่านคอยดูแลที่นี่ ไว้มีโอกาสประจวบเหมาะข้าจะแนะนำเจ้าแก่ท่านหัวหน้า"

"ร่วมงาน ที่เมือง เมฆคราม?"

"อ่อ งานประจำปี เป็นงานประลองของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ เป็นหน้าเป็นตาของเมือง แม้ท่านหัวหน้าจะมาตั้งรกรากใหม่ ณ ที่แห่งนี้ แต่ก็มิเคยลืมว่าตนเป็นบุตรของเจ้าเมือง เช่นกัน และมิเคยขาดการเข้าร่วมงานในทุกปี เฮ้อ...แต่นับว่าน่าเสียดายหมู่บ้านเราเล็กยิ่งนัก หาผู้เยาว์เข้าร่วมก็ยากแล้ว หาอัจฉริยะในหมู่บ้านเล็กๆ แทบมิต่างกับ หามังกรในสวนหลังบ้าน"

"ข้าเข้าร่วมได้หรือไม่?"

ทันทีที่เล้งซานเอ่ยปาก ชุนเกียงตู้ ถลึงตามองมาที่เล้งซาน ในทันที จากนั้นก็ถอนหายใจ และส่ายหน้า

"ไม่ไหว ลมปราณเจ้าอ่อนด้อยเกินไป แม้ขั้นต่ำสุดที่เข้าร่วมยังคงเป็น ขั้นพลังลมปราณสีคราม เจ้าพึ่งอยู่ใน ขั้นต้นของลมปราณสีม่วง นับว่ายังห่างไกล ผู้เยาว์อายุน้อยกว่าเจ้าบางคนยังลมปราณสูงกว่าเจ้าด้วยซ้ำ"

เล้งซานยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นประสานมือ โค้งตัวเล็กน้อยด้วยท่านอบน้อมประจำตัวของมัน

"เช่น นั้นผู้เยาว์ขอเสียมารยาท รับท่าน 3 ฝ่ามือเพื่อทดสอบ!!"

.............................................