บทที่ 20 โลกจริง 4

บทที่ 20 โลกจริง 4

บทที่ 20

หลังจากแช่น้ำทะเลมา เธอก็รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก จึงกลับไปที่ห้องน้ำ รีบอาบน้ำและเป่าผมให้แห้ง

เธอหยิบเป้ออกจากมิติเก็บของ เอาเสื้อผ้าข้างในไปแขวนไว้ในห้องเก็บเสื้อผ้า และเปลี่ยนเป็นชุดวอร์ม

เธอเลือกหมอน ผ้าห่ม และชุดเครื่องนอนสีส้มหนึ่งชุดจากพื้นที่สำรองข้อมูล แล้วก็ปูเตียง

ตอนนี้เธอกลับชอบสีสว่างสดใสแบบนี้เป็นพิเศษ

หลินเซี่ยถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ขณะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ที่นอนนี้นอนสบายจริงๆ หลังจากนอนบนต้นไม้ใหญ่มาหลายวัน พอได้นอนเตียงแล้วเธอก็ไม่อยากลุกขึ้นอีกเลย

เธอนอนแผ่อยู่อย่างนั้นและเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

หลังจากกรองข้อความที่มีแต่ข้อความและไม่มีไอเทมเสนอแลกเปลี่ยนออกไป ก็ยังมีข้อความเหลืออยู่อีกกว่าพันข้อความ หลินเซี่ยเลือกผู้เล่นที่ชื่อเป็นสีแดงออกมาก่อน

แบลงค์: "บอสครับ ดูนี่หน่อย 【การ์ดอาวุธ – มีดบิน * 9】 ผมอยากแลกมันกับอาวุธมีคมหรือปืนพก ผมรู้ว่านี่ไม่พอ แต่ผมสัญญาว่าตราบใดที่ผมรอดเกมหน้า ผมจะจ่ายค่าตอบแทนเพิ่มเติมให้แน่นอน!"

ตาของหลินเซี่ยเป็นประกาย ไอเทมนี้ไร้ประโยชน์กับคนอื่นแต่เหมาะกับเธอมาก และในเมื่อคนคนนี้มีชื่อสีแดง เธอก็ส่งข้อความไปทันที: "【การ์ดธาตุไฟ】 หรือ 【ปืนพก * 1, กระสุน * 100】 เลือกมาอย่างหนึ่ง"

แบลงค์: "ขอบคุณครับบอส ผมเลือก 【การ์ดธาตุไฟ】 ไม่ต้องห่วงครับบอส ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะตอบแทนคุณแน่นอน"

หลินเซี่ยตกลงแลกเปลี่ยนกับเขา โดยไม่สนใจเรื่องการตอบแทนที่เขาพูดถึง มูลค่าของไอเทมขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้ครอบครอง ยิ่งกว่านั้น เขากล้าพอที่จะมีชื่อสีแดง เธอก็เต็มใจที่จะสนับสนุนเขา

【สำรองข้อมูลสำเร็จ: สำรองข้อมูล การ์ดอาวุธ – มีดบิน * 9. แต้มเอาชีวิตรอดที่ต้องการ: 10】

หลังใช้งาน มีดบินเก้าเล่มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเซี่ย เธอเก็บไปแปดเล่มและใช้พลังจิตควบคุมเล่มที่เหลือ มีดบินเคลื่อนที่ไปทั่วห้องอย่างราบรื่นไม่มีสะดุด

สมกับเป็นไอเทมจากระบบ ของสิ่งนี้ถูกออกแบบมาให้ควบคุมด้วยพลังจิตและมันก็เข้ากันได้ดีมาก

หลินเซี่ยค่อยๆ เพิ่มจำนวน และในที่สุดก็พบว่าพลังจิตของเธอสามารถควบคุมมีดบินได้สูงสุดเพียงสามเล่มเท่านั้น ซึ่งเธอสามารถสั่งการพวกมันได้ดั่งแขนขาของตัวเอง หากมากกว่านั้น ทั้งการควบคุมและความแม่นยำก็จะลดลง

เธอเก็บพวกมันเข้ามิติเก็บของโดยตรงและตรวจสอบข้อความส่วนตัวต่อ พบว่าหลายคนพยายามเอาไม้กระดาน ตะปู เชือก ฯลฯ ที่เพิ่งตกได้มาแลกกับอาหาร ซึ่งตอนนี้ วัสดุที่ใช้แลกเปลี่ยนล้วนเป็นของพื้นฐานทั้งสิ้น

ของพวกนั้นไร้ประโยชน์สำหรับเธอจริงๆ อีกอย่าง ตอนที่น้ำท่วมสูงขึ้น คนส่วนใหญ่ก็เก็บอาหารและน้ำติดตัวมาตอนหนี ยังไม่ทันผ่านไปวันเดียวเลย พวกเขาจะหิวอะไรขนาดนั้น? ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูในห้องแชท หลายคนก็โพสต์อวดอาหารและของอื่นๆ ที่พวกเขาตกได้

พวกที่เสนอแค่ไม้กระดานแผ่นเดียวเพื่อแลกอาหารล้วนเป็นพวกที่พยายามจะเอาเปรียบ... เธอกรองพวกเขาทิ้งทั้งหมด สถานการณ์น่าจะดีขึ้นในอีกสองสามวัน ข้อความที่เหลือส่วนใหญ่เป็นคำขอแลกการ์ดปลุกพลังความสามารถ แต่หลินเซี่ยมีแต้มเอาชีวิตรอดเหลือไม่มาก เธอไม่สามารถแลกให้พวกเขาในวันนี้ได้แน่นอน

มีคนถามเข้ามาเยอะเกินไป และหลายคนถึงกับเริ่มแลกเปลี่ยนกันเองในส่วนความคิดเห็นใต้ร้านค้าเล็กๆ

หลินเซี่ยไม่สนใจ เธอไม่อยากขยับตัวเลยจริงๆ หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ยังล้มเลิกความคิดที่จะไปตกกล่องสมบัติและหันมาดูพื้นที่ซื้อขายต่อ

เว่ยอี้: "【การ์ดไฟฟ้า, พลังงานคงเหลือ: 50 หน่วย】 คุณต้องการไหม? ฉันอยากแลกกับปืนพก"

หลินเซี่ยกดแลกเปลี่ยนทันที 【สำรองข้อมูลสำเร็จ: สำรองข้อมูล การ์ดไฟฟ้า * 1. แต้มเอาชีวิตรอดที่ต้องการ: 10】

เว่ยอี้: "ขอบคุณ! ดูนี่สิ 【ฉันคือดาวนำโชค: ครอบครองฉัน แล้วคุณจะครอบครองโชค ระยะเวลา: 10 นาที, จำนวนครั้ง: 10】 คุณต้องการไหม? ฉันอยากแลกกับแหวนมิติหรือโล่ป้องกันขั้นต้น"

หลินเซี่ยเคยสำรองข้อมูลไอเทมนี้ไว้ก่อนแล้ว คนนี้น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีไอเทมซ้ำกัน

หลินเซี่ย: "อันไหนก็ได้ แล้วแต่คุณเลย" สำหรับเธอแล้ว ทั้งสามชิ้นนี้มีมูลค่าเท่ากัน คือ 100 แต้มเอาชีวิตรอด

เว่ยอี้ ซึ่งก็คือ จีเว่ย ไม่คาดคิดว่าจะได้คำตอบนี้ เธอมองไปที่ 【หุ่นยนต์แม่บ้าน: หุ่นยนต์แม่บ้านธรรมดาที่สามารถช่วยคุณทำงานบ้านได้ทุกอย่าง แต่ไม่สามารถใช้ในการต่อสู้ได้】 ที่เธอเพิ่งตกได้

เธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่พอมองไปที่บ้านไม้หลังเล็กๆ ด้านหลังกับกองอาหารบนพื้น ก็ทำปากยื่น หุ่นยนต์ตัวนี้อาจไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากช่วยเธอตกปลา และเธอก็ไม่มีอะไรเลย

แต่ถ้าเธอได้ไอเทมสองชิ้นนั้นมา เกมหน้าของเธอก็จะมั่นคงขึ้น อย่างน้อยความสามารถในการเอาชีวิตรอดของเธอก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก และเธอจะไม่ต้องเป็นเหมือนเกมแรก ที่ชีวิตถูกคนอื่นควบคุม และต้องอาศัยเขตปลอดภัยที่จะไม่ฆ่าเธอภายในสองวัน

บอสย่อมแตกต่าง บอสที่มีเรือลำใหญ่ขนาดนี้ย่อมต้องการหุ่นยนต์คอยรับใช้อยู่แล้ว ใช่ไหม?

เมื่อคิดได้ดังนั้น จีเว่ยก็ส่งข้อมูลของหุ่นยนต์ไปและรออย่างกระวนกระวายใจ

เมื่อหลินเซี่ยได้รับข้อมูลหุ่นยนต์นี้ เธอก็ดีใจมาก นี่มันเหมือนกับได้หมอนตอนกำลังง่วงนอน เธอตกลงแลกแหวนเก็บของและโล่ป้องกันขั้นต้น การแลกเปลี่ยนจึงเสร็จสมบูรณ์

【สำรองข้อมูลสำเร็จ: สำรองข้อมูล หุ่นยนต์แม่บ้าน * 1. แต้มเอาชีวิตรอดที่ต้องการ: 100】

คลิกเปิดใช้งาน

หุ่นยนต์ตัวหนึ่งซึ่งเป็นสีเงินขาวทั้งตัวและมีผิวสัมผัสเป็นโลหะปรากฏขึ้นข้างเตียง

"สวัสดีค่ะ ท่านผู้เป็นนาย หุ่นยนต์ 01 พร้อมรับใช้ กรุณาตั้งชื่อให้ฉันด้วยค่ะ"

"เรียกว่า หลินอี้ ก็แล้วกัน"

"ค่ะ ท่านผู้เป็นนาย กรุณาตั้งค่ารูปลักษณ์ของหลินอี้: ชาย/หญิง สามารถเป็นแบบ หล่อเหลา, ยั่วยวน, มีเสน่ห์, เซ็กซี่, น่ารัก, ปีศาจ, สำมะเลเทเมา..."

"หยุด เอาแบบนี้ไปก่อน" หลินเซี่ยสั่นไปทั้งตัว

"ค่ะ ท่านผู้เป็นนาย กรุณาตั้งค่าเสียงของหลินอี้: ชาย/หญิง ตัวอย่างเช่น เสียงทุ้ม, อ่อนหวาน, เซ็กซี่, น่าดึงดูด, เย็นชา..."

"เสียงกลไกแบบนี้ก็ดีแล้ว"

"ค่ะ ท่านผู้เป็นนาย กรุณาตั้งค่าสรรพนามที่หลินอี้ใช้เรียกท่าน"

"ก็ 'ท่านผู้เป็นนาย' นี่แหละ"

"ตกลงค่ะ ท่านผู้เป็นนาย ตั้งค่าเสร็จสมบูรณ์ ท่านมีคำสั่งอะไรคะ?"

"แค่ดูแลความสะอาดบนเรือก็พอ ห้ามเข้าห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วก็ตกกล่องสมบัติทุกวัน นี่คันเบ็ด เอาไปตกกล่องสมบัติได้แล้ว"

"ตกลงค่ะ ท่านผู้เป็นนาย"

"เดี๋ยวก่อน เธอใช้พลังงานอะไร?"

"ไฟฟ้าค่ะ ท่านผู้เป็นนาย"

"เข้าใจล่ะ ไปได้" ไฟฟ้าก็ดีเลย เธอมีเหลือเฟือ!

เว่ยอี้คนนี้โชคดีจริงๆ หลินเซี่ยรู้สึกว่าเธอต้องการเพื่อนดีๆ แบบนี้ (เครื่องมือ) (ไม่ใช่สิ) มันคือการเรียนรู้ต่างหาก! เธอส่งคำขอเป็นเพื่อนไปหา

ส่วนจีเว่ยที่ได้รับไอเทมอยู่อีกด้านก็ยิ่งดีใจ เธสวมแหวนลงบนนิ้ว มันก็ปรับขนาดอัตโนมัติ เธอเก็บปืนพกและอาหารทั้งหมดที่กองอยู่บนแพใส่เข้าไปในแหวนอย่างมีความสุข โดยต้องขนย้ายไปมาอยู่หลายรอบ

เมื่อเธอเห็นคำขอเป็นเพื่อนจากบอส เธอก็กดตอบรับทันที คราวนี้การแลกเปลี่ยนจะได้ไม่ใช้เวลานาน มีความสุขจัง!

จีเว่ยเหวี่ยงคันเบ็ด พยายามตกกล่องสมบัติเพื่อจะได้แลกการ์ดคุณสมบัติกับบอสเพิ่มอีกก่อนที่จะเข้าเกม

ยังมีคนเข้าเกมน้อยเกินไป ไอเทมเกมส่วนใหญ่ของผู้คนถูกใช้ไปในเกมแล้ว และมีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้นที่สามารถนำออกมาแลกเปลี่ยนได้

หลินเซี่ยดูเงื่อนไขการอัปเกรดเรือยอชท์เป็นระดับ 4:

เหล็ก: 1000, ไม้: 900, พลาสติก: 800, ยาง: 200

เมื่อมีหุ่นยนต์คอยตกกล่องสมบัติ หลินเซี่ยก็ผ่อนคลายและเผลอหลับไปในไม่ช้า