ตอนที่ 235

บทที่ 235 

"เจ้าเด็กสารเลวเจ้าชักจะไม่ได้เรื่องแล้วนะ ดูเหมือนว่าหลายปีมานี้ข้าจะดีกับเจ้าเกินไป ควรจะเหมือนเจ้ายูหมิงซิวนั่น กักขังลูกสาวไว้สักหลายสิบปี!"

หลี่ผังโกรธจนด่าลั่น ในตอนนี้ เขากลับเริ่มจะเข้าใจยูหมิงซิวขึ้นมาแล้ว

ทว่า เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หลิงเฟิงกลับขมวดคิ้ว

"หลี่ผัง! ท่านลืมแล้วรึว่ามาที่นี่เพื่ออะไร!?"

หลิงเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น สิ้นเสียงของเขา ก็ทำให้หลี่ผังร่างสั่นสะท้านขึ้นมาทันที เขารีบหันไปมองยังหลิงเฟิง ก็ตกใจอย่างมาก ในตอนนี้เขาถึงเพิ่งจะนึกออกว่าหลิวเสวียนหมิงให้เขามาทำอะไร เพียงแต่ถูกการปรากฏตัวของลูกสาวตนเองทำให้ความคิดสับสนไปหมด

และเมื่อได้เห็นเทียนหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายหลิงเฟิงแล้ว สีหน้าของเขาก็ยิ่งน่าดูชมขึ้นไปอีก นี่มันไม่ใช่ลูกสาวของยูหมิงซิวคนนั้นหรอกรึ?

"หลี่ผังขอคารวะท่านจ้าวนคร! ลูกน้องสมควรตาย! ไม่ได้เห็นท่านจ้าวนครในทันที!"

หลี่ผังตกใจจนรีบคารวะหลิงเฟิง

ครืน!!!

ทว่า หลี่รั่วหลินกับเทียนเจวี๋ยเมื่อเห็นภาพนี้ ในหัวก็พลันระเบิดขึ้นมา!

จ้าวนครรึ? หลิงเฟิง? เมื่อครู่หลี่รั่วหลินบอกว่าหลี่ผังทำงานให้จ้าวนครอินฟินิตี้ พูดอีกอย่างก็คือ หลิงเฟิงก็คือจ้าวนครอินฟินิตี้คนใหม่? เป็นไปได้อย่างไร? หลิงเฟิงไม่ใช่เพิ่งจะอายุสิบแปดหรอกรึ? เป็นจ้าวนครได้อย่างไร?

คำถามต่อเนื่องกันเป็นชุดดังสะท้อนไปมาในหัวของคนทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง แต่ว่า... ในตอนนี้ไม่มีใครจะมาอธิบายให้พวกเขาฟังแล้ว ในตอนนี้คนทั้งสองเพียงแค่รู้สึกว่าในหัวดังอื้ออึงไปหมด

"นิสัยชอบนินทาลับหลังน่ะ ทางที่ดีก็แก้เสียหน่อย! หากมีครั้งหน้าอีก ท่านก็ไปได้เลย!"

หลิงเฟิงกลับเหลือบมองหลี่ผังอย่างเย็นชา ตำแหน่งผู้พิทักษ์ของจ้าวนครอินฟินิตี้นี้ย่อมเป็นงานที่ยอดฝีมือขอบเขตดาราสมุทร ไม่รู้กี่คนปรารถนา หลี่ผังคนนี้ก็อาศัยคนมากมายบวกกับพลังของตนเองถึงจะถูกเลือกมาได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงเฟิง สีหน้าของหลี่ผังก็เปลี่ยนไป เขาย่อมรู้ดีถึงคุณค่าของจ้าวนครอินฟินิตี้หลิงเฟิงคนนี้ ต่อไปหากไม่ตายย่อมต้องสามารถกลายเป็นสุดยอดฝีมืออย่างผู้อำนวยการเทพทมิฬได้อย่างแน่นอน หากตอนนี้ถูกไล่ออกไปก็เทียบเท่ากับการล่วงเกินยอดฝีมือที่มีศักยภาพระดับนี้ ตนเองในทั้งเขตดาราจักรเทพทมิฬ หรือแม้กระทั่งเขตดาราจักรรอบๆ เกรงว่าคงจะอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

"ท่านจ้าวนครโปรดอภัยโทษ! ท่านจ้าวนครโปรดอภัยโทษ!"

หลี่ผังทำได้เพียงขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อย่าให้มีครั้งหน้า! พวกเราออกเดินทางกันเถอะ!"

หลิงเฟิงก็ขี้เกียจจะพูดมาก พูดจบก็หันหลังก้าวออกไปหนึ่งก้าวโดยตรง

ฉัวะะะ!!

ในชั่วพริบตา เบื้องหน้าของหลิงเฟิงก็ฉีกเปิดออกเป็นรอยแยกมิติเส้นหนึ่ง เขาตรงเข้าไปข้างในและหายไปในทันที เทียนหลิงเอ๋อร์รีบตามไป

"แค่กๆ เอ่อ... ท่านลุงพวกท่านตามมาทีหลังนะ! ข้าไปก่อนล่ะ!"

เทียนเจวี๋ยกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อยแล้วก็รีบตามขึ้นไป และหลี่ผังจนถึงตอนนี้ก็ยังคงใจหายไม่หาย

"ให้ตายสิ! ท่านพ่อ เสี่ยวเฟิงคือจ้าวนครอินฟินิตี้จริงๆ เหรอ?"

เมื่อเห็นหลิงเฟิงจากไปแล้ว หลี่รั่วหลินถึงได้เอ่ยถามอย่างตกตะลึง

"ไร้สาระน่า! ไม่ใช่จ้าวนครอินฟินิตี้แล้วจะเป็นใครได้? แล้วก็... เจ้าเรียกท่านจ้าวนครว่าเสี่ยวเฟิงรึ? นั่นเป็นชื่อที่เจ้าจะเรียกได้รึ? เรียกท่านจ้าวนคร!"

หลี่ผังตวาดใส่ลูกสาวตนเองทันที ลูกสาวตัวดีคนนี้หากไม่ใช่เพราะตนเองมีแค่คนเดียว คงจะไล่ออกจากบ้านไปนานแล้ว

"หึหึ! ท่านพ่อ ท่านรู้ไหมว่าเมื่อครู่ท่านก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน? ท่านรู้ไหมว่าเทียนหลิงเอ๋อร์คนนั้นคือใคร?"

หลี่รั่วหลินเมื่อเห็นพ่อเฒ่าของตนเองกลัวหลิงเฟิงขนาดนี้ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลงทันที

"ใครกัน? ภรรยาที่หายไปหลายปีรึ?"

หลี่ผังตกใจทันที

"ย่อมไม่ใช่สิ นั่นน่ะสำคัญกว่าภรรยาเยอะ! หลิงเอ๋อร์คือแม่ของหลิงเฟิง แม่แท้ๆ! และที่พวกเขาสองแม่ลูกต้องพลัดพรากกันตั้งแต่เล็กสิบแปดปีก็เป็นเพราะยูหมิงซิว! และท่านเมื่อครู่ถึงกับยังกล้าบอกว่ายูหมิงซิวทำถูก! เฮ้อ~~ ท่านรู้รึยังว่าท่านก่อเรื่องใหญ่แค่ไหนแล้ว?"

หลี่รั่วหลินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

ครืน!!

ทว่า หลี่ผังได้ยินก็พลันเบิกตากว้าง ทั้งร่างมองหลี่รั่วหลินอย่างไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าลูกสาวตนเองกำลังล้อตนเองเล่น

"เจ้าเด็กสารเลว! เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ! เกี่ยวข้องกับชีวิตน้อยๆ ของพ่อเจ้าคนนี้นะ!"

หลี่ผังร้อนใจจริงๆ แล้ว

"ข้าพูดเรื่องจริงทั้งหมด ข้าจะกล้าพูดโกหกรึไง?"

หลี่รั่วหลินกลอกตาใส่หลี่ผังแวบหนึ่ง หลี่ผังพลันขาอ่อน เกือบจะทรุดลงไปกับพื้น

"แต่ว่า... ตอนนี้ท่านยังมีวิธีแก้ไขอยู่วิธีหนึ่ง!"

ทันใดนั้น หลี่รั่วหลินก็ยิ้มแหะๆ

"วิธีอะไร?"

ดวงตาของหลี่ผังเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ท่านรู้ไหมว่าเทียนเจวี๋ยคือใครของหลิงเฟิง?"

หลี่รั่วหลินยิ้มอย่างภูมิใจทันที หลี่ผังมึนงง เริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง

"เดี๋ยวก่อน! หรือว่าเขาคือพ่อของท่านจ้าวนคร? ให้ตายสิ! ลูกสาว เจ้าไปเป็นมือที่สามแทรกแซงก็ช่างเถอะ ถึงกับกล้าไปแทรกแซงพ่อแม่ของท่านจ้าวนคร? เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ?"

หลี่ผังตกใจอย่างมาก สิ้นเสียงของเขา หลี่รั่วหลินก็พลันเบิกตากว้าง

"ตาแก่! ท่านสมองมีปัญหารึไง ใครเป็นมือที่สามแล้ว? ไม่รู้แล้วจะเดามั่วทำไม? เขาคืออาจารย์และพ่อบุญธรรมของเทียนหลิงเอ๋อร์! พ่อของหลิงเฟิงอะไรกัน หากเขารู้เข้า ท่านก็รอวันจบสิ้นได้เลย!"

หลี่รั่วหลินโกรธจนด่าลั่น สิ้นเสียงของเขา หลี่ผังก็ตกใจไปเลย รีบมองไปยังรอยแยกมิติข้างหลังแวบหนึ่ง! โชคดีที่ไม่มีใคร

"ก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะขายเรื่องลึกลับทำไมกันเล่า แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กนั่นถึงกับจะเป็นอาจารย์ของแม่ท่านจ้าวนคร งั้นถ้าเจ้าแต่งงานเข้าไป ก็ไม่กลายเป็นท่านซือเหนียงแล้วรึ? ข้าก็ไม่กลายเป็นญาติกับท่านจ้าวนครแล้วรึ?"

ดวงตาของหลี่ผังเป็นประกายขึ้นมาทันที! วาสนาครั้งใหญ่ วาสนาครั้งใหญ่เลยนะ!

"ดังนั้น... ตอนนี้ท่านต้องทำอย่างไร รู้แล้วใช่ไหม?"

หลี่รั่วหลินยิ้มอย่างภูมิใจ จากนั้นก็เดินเข้าไปในรอยแยกมิติอย่างร่าเริง หลี่ผังก็รีบตามขึ้นไป

...

ณ กาแล็กซีทางช้างเผือก! บริเวณทางเข้าแดนเทวะเสวียนเทียน!

วูมๆๆ!!!

พร้อมกับคลื่นมิติระลอกแล้วระลอกเล่า หลิงเฟิงได้นำคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากความว่างเปล่าและมาถึงที่นี่

หลี่ผังเมื่อมาถึงที่นี่แล้วก็ดูพิกัดตำแหน่งที่สมองกลเทพทมิฬแสดงผลโดยตรง รูม่านตาก็พลันหดเล็กลงทันที ตามที่สมองกลเทพทมิฬแสดงผล ที่นี่ถึงกับอยู่ห่างออกไปร้อยกว่าล้านปีแสง

"ท่านจ้าวนครท่านถึงกับมีพลังแฝงสายเทเลพอร์ตที่แข็งแกร่งเช่นนี้! เหลือเชื่อจริงๆ!"

หลี่ผังกล่าวกับหลิงเฟิงอย่างตกตะลึง ส่วนใหญ่เป็นเพราะพลังของหลิงเฟิงอ่อนแอเกินไป! เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เพิ่งจะอยู่แค่มหาเทพยุทธ์ขั้นห้าไม่ใช่รึ? เอ่อ... ตอนนี้ดูเหมือนจะบรรลุถึงขอบเขตดาวเคราะห์ขั้นสองแล้ว!

"อะไรนะ? ขอบเขตดาวเคราะห์ขั้นสอง?"

ทันใดนั้นหลี่ผังที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็เบิกตากว้าง เมื่อมองดูหลิงเฟิงที่ในวันเดียวระดับพลังพุ่งสูงขึ้นหลายขั้น เขาก็มึนงงไปโดยสิ้นเชิง นี่มันความเร็วในการฝึกฝนที่น่ากลัวอะไรกันแน่?

"ท่านอาจารย์ ข้ากับเสี่ยวเฟิงเตรียมจะกลับไปสักเที่ยว พวกท่านกลับไปที่ทวีปเทียนเจี้ยนก่อนแล้วกัน ตอนจะไปพวกเราค่อยแจ้งพวกท่านอีกที! หรือพวกท่านจะกลับไปก่อนจากค่ายกลเทเลพอร์ตก็ได้!"

เทียนหลิงเอ๋อร์กล่าวกับเทียนเจวี๋ย

"อืม ทุกอย่างระวังด้วย!"

เทียนเจวี๋ยพยักหน้า เขาก็ไม่อยากจะเห็นหน้าครอบครัวของหลิงซวน เพราะอย่างไรเสีย นั่นก็คือครอบครัวของไอ้เด็กแว้นหัวทองที่มาแย่งศิษย์รักของเขาไป ตอนนี้คนยังหายตัวไปอีก พฤติกรรมเลวทรามจริงๆ

"มีผู้อาวุโสหลี่ผังอยู่ พวกเราไม่เป็นไรหรอกค่ะ พวกท่านต่างหากที่ต้องระวังตัวหน่อยนะคะ!"

เทียนหลิงเอ๋อร์กล่าว

"พวกเราไปกันเถอะ!"