บทที่ 6 - เจ้าของที่ดินตัวจริง

บทที่ 6 - เจ้าของที่ดินตัวจริง

เฟอร์รารี่มันเร็วสมชื่อจริงๆ พอความเร็วขึ้นแล้วแทบจะหยุดไม่อยู่เลย

วิ่งบนทางด่วนไม่นานก็ถึงเขตตะวันออกของเมืองเซี่ยเป่ยแล้ว

พอลงจากรถฉู่ผิงก็ยังรู้สึกเคลิบเคลิ้มอยู่เลย

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องไปดูที่ดินผืนนั้นที่เขาได้มา นี่มันของดีเลยนะ

ทำเอาฉู่ผิงอดใจรอไม่ไหวแล้ว

เขาหยิบใบรับรองการพัฒนาที่ดินที่ได้มาออกมาดู แต่พอเห็นที่อยู่บนนั้นก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เพราะเขาไม่รู้จักพื้นที่พัฒนาเขตตะวันออกนี้เลยแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงการจะหาที่ตั้งที่แน่นอนของมันได้

โชคดีที่ครั้งนี้มีฉินเสี่ยวอวี่มาด้วย เลยพอจะถามเธอได้

“ถนนการค้าสาย 302 เขตตะวันออกอยู่ทางไหนเหรอ”

เขามองฉินเสี่ยวอวี่ด้วยความสงสัย ฉินเสี่ยวอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ชี้ไปทางหนึ่ง

“ไปทางนี้แหละ”

เธอเดินนำทางพาฉู่ผิงไป ไม่นานก็ถึงถนนการค้าสาย 302 เขตตะวันออก ถนนที่นี่เพิ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ ร้านค้าสองข้างทางก็ยังมีไม่มากนัก

ดูแล้วค่อนข้างเงียบเหงาเลยทีเดียว

ระหว่างทางฉินเสี่ยวอวี่ก็อธิบายสถานการณ์ของที่นี่ให้ฉู่ผิงฟัง

“ตระกูลฉินของเราก็มีธุรกิจอยู่ที่นี่บ้างเหมือนกัน ร้านค้าบางร้านที่นี่ก็เป็นร้านที่ตระกูลฉินของเราร่วมมือสร้างขึ้นมา”

ดูท่าว่าการพัฒนาที่ดินผืนนี้จะมีคนเข้ามาเกี่ยวข้องไม่น้อยเลย

ไม่รู้ว่าที่ดินผืนที่เขาได้มาจะมีมูลค่าแค่ไหนกัน

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่ ฉินเสี่ยวอวี่ก็เจอคนรู้จักเข้าโดยบังเอิญ

เมื่อสังเกตเห็นฉินเสี่ยวอวี่ คนกลุ่มนั้นที่อยู่ไม่ไกลก็ถึงกับตาเบิกโพลง พวกเขากวาดตามองมาทางนี้แล้วก็เห็นฉินเสี่ยวอวี่

มีคนหนึ่งหัวเราะออกมา

“นี่มันคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินนี่นา มาที่นี่เพื่อมาดูร้านค้าของตระกูลฉินพวกเธอสินะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษด้วยนะ ครั้งนี้ตระกูลฉินของพวกเธออย่าหวังว่าจะได้ร้านค้าใหญ่ๆพวกนั้นเลย ทำเลสำคัญๆบนถนนเส้นนี้ถูกตระกูลหวงของเรากว้านซื้อไปหมดแล้ว”

คุณหนูใหญ่ตระกูลหวงพูดด้วยท่าทีหยิ่งยโส เธอมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ

เธอกวาดตามองคนข้างๆฉินเสี่ยวอวี่แวบหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

“คุณหนูใหญ่ตระกูลฉินผู้สูงส่ง ถึงกับมาอยู่กับคนแบบนี้ ดูท่าว่าตระกูลฉินของพวกเธอก็คงจะมีแค่นี้แหละ”

เมื่อฉินเสี่ยวอวี่เห็นคนที่มา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอมีท่าทีประหม่า ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเลย

“เธอเป็นใครเหรอ”

ฉู่ผิงเริ่มสนใจขึ้นมา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้พูดกับฉินเสี่ยวอวี่ด้วยท่าทีหยิ่งผยองขนาดนี้

ฉินเสี่ยวอวี่ทำหน้าเศร้า เธอก้มหน้าลงแล้วพูดเสียงเบา

“เธอชื่อหวงเยี่ยน เป็นคนของตระกูลหวง ครั้งนี้ทั้งตระกูลหวงและตระกูลฉินของเราต่างก็อยากจะได้สิทธิ์ในการบริหารจัดการย่านการค้าในเขตนี้”

“แต่ว่าอำนาจของตระกูลหวงนั้นแข็งแกร่งกว่าตระกูลฉินของเรา สัญญาใหญ่ๆหลายฉบับก็ถูกตระกูลหวงแย่งไปในราคาสูง พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย”

สรุปก็คือตระกูลหวงมีฐานะร่ำรวยกว่า ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลฉินจะเทียบได้

ทำให้ร้านค้าดีๆหลายแห่งถูกตระกูลหวงแย่งไป คนของตระกูลฉินจะไปเงยหน้าขึ้นต่อหน้าคนของตระกูลหวงได้อย่างไร

ฉินเสี่ยวอวี่ก้มหน้าลง เธออยากจะรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เธอไม่อยากจะหาเรื่องจริงๆ แต่การที่เธอไม่อยากหาเรื่องไม่ได้หมายความว่าหวงเยี่ยนที่อยู่ตรงหน้าจะไม่หาเรื่อง

หวงเยี่ยนก้าวเท้าออกมาขวางทางฉินเสี่ยวอวี่ไว้โดยตรง

เธอมองฉินเสี่ยวอวี่ตรงหน้าแล้วก็ยิ้มพูดต่อ “ฉินเสี่ยวอวี่ อย่าเพิ่งรีบไปสิ เธอไม่อยากรู้เหรอว่าครั้งนี้ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร”

“บอกให้ก็ได้นะ ครั้งนี้ตระกูลหวงของเราเล็งที่ดินผืนหนึ่งที่เพิ่งจะขายออกไปไม่นานนี้ไว้ มันเป็นทำเลสำคัญในการพัฒนาเขตตะวันออกด้วย มีทั้งหมดหนึ่งพันตารางเมตร ตระกูลหวงของเราตั้งใจว่าจะเอามันมาพัฒนาทั้งหมดเลย”

ท่าทีที่มั่นใจอย่างยิ่งของเธอทำเอาฉินเสี่ยวอวี่ได้แต่ก้มหน้าลง

ไม่กล้าพูดอะไร ไม่กล้าถามอะไรทั้งนั้น

“ฮ่าฮ่า บอกพวกเธอไปแล้วตระกูลฉินของพวกเธอจะทำอะไรได้ ตระกูลฉินของพวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาแย่งกับพวกเรา”

“แต่ว่าฉันให้โอกาสพวกเธอก็ได้นะ ให้พวกเราไปดูกันพร้อมๆกันเลยว่าครั้งนี้ตระกูลหวงของเราอยากได้อะไร ถ้าตระกูลฉินของพวกเธอก็สามารถเอามันมาได้ ตระกูลหวงของเราก็ยินดีที่จะยกให้เลย”

หวงเยี่ยนพูดอย่างใจกว้าง แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการแกล้งกันชัดๆ

ตระกูลหวงเตรียมตัวมาอย่างดี เพื่อที่จะได้สิทธิ์ในการบริหารจัดการร้านค้าในพื้นที่นี้ พวกเขาเตรียมการมาอย่างเต็มที่ แค่ตระกูลฉินไม่มีทางที่จะชนะได้เลย

ฉินเสี่ยวอวี่มองหวงเยี่ยนตรงหน้า เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยความโกรธ

“เธอจะทำแบบนี้ไปทำไม”

หวงเยี่ยนกวาดตามองใบหน้าที่งดงามขาวเนียนของฉินเสี่ยวอวี่ด้วยความอิจฉา “ถึงตอนนั้นเธอก็จะเข้าใจเอง”

เธอแค่นเสียงเย็นชาออกมา ไม่คิดที่จะปล่อยฉินเสี่ยวอวี่ไปง่ายๆ เธอจงใจพาฉินเสี่ยวอวี่ไปยังสถานที่ที่พวกเขาจะไปเจรจากันในครั้งนี้

ฉู่ผิงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าสถานที่ที่คนกลุ่มนี้จะไปก็คือที่ดินที่เขาเพิ่งจะได้กรรมสิทธิ์มา

นี่มันช่างบังเอิญจริงๆ

พื้นที่พัฒนา 1088 ถนนการค้าสาย 302 ที่นี่มีป้ายบอกตำแหน่งไว้อย่างชัดเจนแล้ว

กรรมสิทธิ์ในการพัฒนาทั้งหมดหนึ่งพันตารางเมตร ทั้งหมดเป็นของคนๆเดียว

ส่วนคนๆนั้นเป็นใคร ตระกูลหวงยังไม่ได้รับข่าวคราว การมาที่นี่ก็เพื่อที่จะได้เจรจากับเจ้าของกรรมสิทธิ์คนนั้น

และคนที่รออยู่ที่นี่อยู่แล้วก็คือผู้จัดการการพัฒนาพื้นที่บริเวณนี้

เมื่อเห็นการมาถึงของหวงเยี่ยน ผู้จัดการพื้นที่บริเวณนี้ก็รีบเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

“คุณหนูใหญ่หวง ผมรออยู่นานแล้วครับ คุณหนูช่างเกรงใจจริงๆ ลำบากคุณหนูต้องเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง”

ชายวัยกลางคนตรงหน้ายิ้มกว้าง เขาพยายามเอาอกเอาใจหวงเยี่ยนไม่หยุด

หวงเยี่ยนโบกมือ ไม่คิดจะพูดจาไร้สาระ

“เอาล่ะ ติดต่อเจ้าของที่ดินผืนนี้ได้รึยัง ที่ดินผืนนี้ตระกูลหวงของเราต้องได้มาให้ได้”

ชายวัยกลางคนตรงหน้าทำหน้าลำบากใจ “คุณหนูใหญ่หวงครับ คือว่า คือว่าเจ้าของที่ดินผืนนี้ไม่ได้ทิ้งช่องทางการติดต่อไว้เลยครับ”

“นอกจากว่าเขาจะมาปรากฏตัวเอง พวกเราก็ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร อยู่ที่ไหน”

หวงเยี่ยนหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ล้อเล่นอะไรกันอยู่ นายจะบอกว่าเจ้าของที่นี่ไม่ได้ทิ้งช่องทางการติดต่อไว้เลยงั้นเหรอ นี่ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง”

ชายวัยกลางคนทำหน้าเศร้า “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ”

เมื่อได้ยินการสนทนาของคนกลุ่มนั้น ฉู่ผิงก็แน่ใจแล้วว่าที่ดินผืนนี้เป็นของเขาจริงๆ

นี่ทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขาถึงกับเบ้ปากหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะนี้ไม่ได้ดังมากนัก แต่มันก็ดังไปถึงหูของคนอื่น

ทำเอาชายวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกลหน้าเปลี่ยนสี เขามองมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“แกหัวเราะอะไร คุณหนูใหญ่หวง นี่คนของเธอเหรอ”

หวงเยี่ยนเหลือบมองฉู่ผิงที่อยู่ข้างๆฉินเสี่ยวอวี่แวบหนึ่ง เธอไม่ได้ใส่ใจคนๆนี้เลยแม้แต่น้อย

เธอโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่”

ชายวัยกลางคนมองมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ เดิมทีก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นมีคนกล้ามาหัวเราะเยาะอีก

เขามองมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “คนนอกรีบไสหัวไปให้พ้น”

“ไม่ดูเลยว่าที่นี่เป็นที่ที่ใครจะเข้ามาได้ ไอ้หนู แกมายืนทำอะไรตรงนี้ ฉันจะบอกให้ว่าถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามเข้ามาในพื้นที่นี้ ได้ยินไหม”

[จบแล้ว]