ตอนที่ 2 เมืองสังหารหมายเลข 10087! เช็คอินห้องหมายเลข 0! ของขวัญต้อนรับสำหรับผู้มาใหม่!

ในลานกว้าง ทุกคนกำลังมองดูการ์ดสีแดงในมือของตนด้วยความสงสัย

บางคนก็มองการ์ดของคนอื่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลังจากเหลือบมองการ์ดแล้ว หลัวเฉินก็เก็บมันใส่กระเป๋า

ไม่ว่าจะอย่างไร ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ การทำตัวโดดเด่นหมายถึงการถูกโดดเดี่ยว

หลัวเฉินไม่ต้องการเพิ่มระดับความยากให้กับตัวเองตั้งแต่เริ่มต้น

เขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป!

“ถึงผู้อยู่อาศัยในเมืองสังหาร 10087 ทุกคน!”

ขณะที่ทุกคนกำลังสับสน ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป เสียงที่นำพวกเขามายังที่แห่งนี้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

“การ์ดในมือของพวกคุณคือกุญแจเซฟเฮ้าส์ในดินแดนสังหาร และยังเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวตนของพวกคุณด้วย!”

“พกการ์ดของพวกคุณไว้ แล้วเดินตามการนำทางไปยังเซฟเฮ้าส์ของแต่ละคน การเปิดใช้งานฟังก์ชันพื้นฐานของเซฟเฮ้าส์คือสิ่งแรกที่พวกคุณต้องทำ”

“โปรดจำไว้!”

“เซฟเฮ้าส์เป็นสถานที่เดียวที่พวกคุณสามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจ แต่เซฟเฮ้าส์ก็ไม่ได้ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ เมื่อใดที่เซฟเฮ้าส์ถูกทำลาย พวกคุณจะสูญเสียที่พักพิงเพียงแห่งเดียวและกลายเป็นผู้ร่อนเร่ในดินแดนสังหาร!”

“ภายในเกมสังหารไม่สิ้นสุด กฎเพียงข้อเดียวคือไม่มีกฎ!”

“พวกคุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ!”

“หากคุณมีพละกำลังที่เพียงพอ!”

“พละกำลังและสติปัญญาคือสิ่งเดียวที่จะทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยที่นี่ ดังนั้นจงพยายามแข็งแกร่งขึ้น!”

“สุดท้ายนี้”

“ขอให้พวกคุณสนุกกับเกม!”

เมื่อเสียงในหัวของเขาหายไป ชื่อต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นทีละชื่อบนโอเบลิสก์สีโลหิตที่อยู่ตรงหน้าเขา

“จางหลง”

“จ้าวหู่”

“หวังเอ้อ”

“หลี่ซื่อ”

“......”

หลายชื่อเป็นชื่อภาษาจีน แต่บางชื่อก็เขียนด้วยอักษรอื่น

แต่ไม่ว่าจะเป็นอักษรใด หากคุณเห็นมัน คุณก็จะเข้าใจความหมายของมันได้โดยธรรมชาติ แม้ว่าคุณจะไม่เคยเรียนอักษรนั้นมาก่อนก็ตาม!

นอกจากนี้ ที่ฐานของโอเบลิสก์ บนแท่นที่ใหญ่ที่สุด ก็มีคำว่า “เมืองสังหาร 10087” ปรากฏขึ้นด้วย

......

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง คน 1000 คนในลานกว้างก็เริ่มพูดคุยกัน

หลัวเฉินเหลือบมองผู้คนรอบตัว แล้วหันหลังเดินไปอีกทาง

หลายคนก็เหมือนกับเขา เริ่มทยอยออกจากลานกว้างไปแล้ว

ทันทีที่เสียงนั้นหายไป พวกเขาทุกคนก็รู้สึกถึงการนำทางบางอย่างพร้อมกัน ราวกับจะบอกตำแหน่งเซฟเฮ้าส์ของแต่ละคน

“ทำไมคนพวกนั้นถึงไปกันแล้วล่ะ?”

“พวกเขาคงจะไปหาเซฟเฮ้าส์ของตัวเองน่ะสิ คุณรู้สึกไหม? ฉันเหมือนจะรู้ตำแหน่งเซฟเฮ้าส์ของฉันได้ชัดเจนเลย!”

“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน เราจะไปด้วยกันไหม?”

“ไปสิ! ไปกันเถอะ! รีบไปดูว่าเซฟเฮ้าส์นั่นหน้าตาเป็นยังไง”

“คุณว่า... เราจะตายไหม?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ? ตอนนี้เรายังมีชีวิตอยู่ จะไปคิดมากทำไม!”

“คุณพูดถูก คุณมองโลกในแง่ดีกว่านะ”

“เฮ้อ~! ยังไงซะ ชีวิตนี้ของฉันก็เหมือนแย่งมาจากมือมัจจุราชอยู่แล้ว สุดท้ายก็แค่คืนมันกลับไป”

“......”

ไม่นานนัก หลัวเฉินก็หยุดอยู่หน้าวิลล่าเล็ก ๆ สองชั้นหลังหนึ่ง

วิลล่าหลังนี้เป็นวิลล่าไม้สองชั้นที่ดูอบอุ่น มีสวนเล็ก ๆ ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ไม่ใหญ่โต แต่ก็ดูอบอุ่น เหมาะสำหรับครอบครัว

ผ่านสนามหญ้าหน้าบ้าน หลัวเฉินก็มาถึงทางเข้าของวิลล่าเล็ก ๆ

มันเป็นประตูไม้สีแดงบานเดียวที่มีป้ายแขวนอยู่

เพียงแต่ มันไม่ใช่บ้านเลขที่ แต่เป็นลวดลายโอเบลิสก์

หลัวเฉินหยิบการ์ดสีแดงออกจากกระเป๋า

แทบจะในทันทีที่หยิบการ์ดออกมา มันก็กลายเป็นลำแสงและหายเข้าไปในประตูตรงหน้า

วินาทีต่อมา—

หลัวเฉินรู้สึกราวกับว่ามีจุดแสงสีเขียวปรากฏขึ้นในใจ และสิ่งที่จุดแสงนั้นเป็นตัวแทนก็คือเซฟเฮ้าส์ที่อยู่ตรงหน้าเขา!

ข้อมูลชิ้นหนึ่งก็ผุดขึ้นมาโดยธรรมชาติ บอกเล่าถึงสถานการณ์พื้นฐานของเซฟเฮ้าส์หลังนี้

“สะดวกดีเหมือนกันนะ” หลัวเฉินพึมพำกับตัวเอง แล้วยื่นมือไปจับลูกบิดประตูของเซฟเฮ้าส์

วินาทีถัดมา—

ประตูไม้สีแดงก็เปลี่ยนเป็นสีขาวในทันที

คลิก~!

ประตูเปิดออก

เมื่อเปิดประตูและเข้าไปในเซฟเฮ้าส์ สิ่งแรกที่เห็นคือห้องนั่งเล่น

ไม่มีอะไรอยู่ในห้องนั่งเล่นเลย

โซฟา โต๊ะกาแฟ โทรทัศน์... ไม่มีของเหล่านี้เลย!

ทางด้านขวาเป็นครัวแบบเปิด

ในครัวมีของอยู่บ้าง แต่ไม่มาก!

มีเพียงเคาน์เตอร์ครัวและอ่างล้างจาน

อย่างน้อยก็มีน้ำ

ลึกเข้าไปเป็นห้องอาหาร มีโต๊ะไม้เก่า ๆ แต่ไม่มีเก้าอี้

ทางขวาของห้องอาหารเป็นห้องน้ำ

ประตูเปิดออก ข่าวดีคือมีโถส้วม และเป็นแบบชักโครก

ข่าวร้ายคือ... ไม่มีน้ำในถัง!

“หรือว่า?”

หลัวเฉินรีบออกจากห้องน้ำ กลับไปที่ห้องครัว และเปิดสวิตช์ก๊อกน้ำ

แน่นอน! ไม่มีน้ำไหลออกจากก๊อกน้ำเช่นกัน

งั้นแกก็เป็นแค่อ่างล้างจานธรรมดา ๆ สินะ?

หลัวเฉินส่ายหัวอย่างจนปัญญา

จากข้อมูลที่ได้รับตอนที่เขาเปิดใช้งานเซฟเฮ้าส์หลังนี้ก่อนหน้านี้ เขารู้แล้วว่าเซฟเฮ้าส์สามารถอัปเกรดได้

แต่การอัปเกรดเซฟเฮ้าส์ต้องใช้เงิน!

ไม่ใช่สกุลเงินจากโลกก่อนที่หลัวเฉินจะข้ามมิติมา และไม่ใช่สกุลเงินท้องถิ่นของดาวเคราะห์สีน้ำเงินหลังจากการข้ามมิติของเขา แต่เป็นสกุลเงินเฉพาะของดินแดนสังหาร เหรียญสังหาร!

แล้วตอนนี้หลัวเฉินล่ะ? เขาไม่มีเงินสักแดงเดียว!

ดังนั้น ไม่ต้องพูดถึงการอัปเกรดเลย เขาไม่สามารถจ่ายค่าอัปเกรดใด ๆ ได้ทั้งนั้น

สถานการณ์บนชั้นหนึ่งก็เป็นประมาณนี้

สุดท้าย มีห้องหนึ่งที่น่าจะเป็นห้องเก็บของหรือห้องซักรีด แต่มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย

หลังจากเปิดประตู เขาก็เห็นสวนหลังบ้านของเซฟเฮ้าส์

มันเป็นสวนเล็ก ๆ ขนาดประมาณยี่สิบตารางเมตร เล็กกว่าสวนหน้าบ้านเสียอีก

แต่ทั้งหมดนี้สามารถอัปเกรดได้ หากคุณมีเงิน!

เมื่อกลับเข้ามาในเซฟเฮ้าส์ หลัวเฉินไม่ได้ขึ้นไปชั้นบน เพราะพื้นที่ชั้นสองยังไม่เปิดในเซฟเฮ้าส์ที่ยังไม่ได้อัปเกรด

อยากนอนเหรอ? มีโต๊ะอยู่นี่ไง! นอนบนโต๊ะได้เลย

ถ้าไม่รังเกียจ การนอนบนพื้นก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง

เมื่อกลับมาที่บริเวณห้องอาหาร สายตาของหลัวเฉินก็จับจ้องไปที่โต๊ะเพียงตัวเดียวในเซฟเฮ้าส์ทั้งหลัง

บนโต๊ะตอนนี้มีกล่องสีแดงวางอยู่

หลัวเฉินรู้ว่ามันคือของขวัญต้อนรับที่ทุกคนที่เข้ามาในดินแดนสังหารจะได้รับ!

เขาเดินเข้าไปและเปิดกล่อง

ภายในกล่องที่ไม่ใหญ่นักมีของอยู่หลายชิ้น: กริชหนึ่งเล่ม สำหรับใช้เป็นอาวุธเริ่มต้นในช่วงแรก, อะไรบางอย่างที่เหมือนคริสตัล ซึ่งไม่ทราบวัตถุประสงค์ และโมเดลโอเบลิสก์สีโลหิตขนาดเล็ก

หลัวเฉินหยิบโมเดลโอเบลิสก์สีโลหิตขึ้นมาก่อน และทันทีที่เขาสัมผัส โมเดลก็กลายเป็นลำแสงและรวมเข้ากับมือขวาของเขาทันที

ฟู่~!

ความเจ็บปวดเฉียบพลันแล่นมาจากข้อมือ แต่มันมาแล้วก็ไปอย่างรวดเร็ว

หลัวเฉินรีบดึงแขนเสื้อขึ้น แล้วก็เห็นรอยสักรูปโอเบลิสก์ที่ขีดเส้นด้วยสีดำที่ด้านในของข้อมือ

ฟุ่บ—

แสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา กลายเป็นหน้าจอเสมือนจริง

—

【ชื่อ: หลัวเฉิน】

【HP: 50 / 50】

【MP: 50 / 50】

【สถานะ: ปกติ】

【ความเหนื่อยล้า: 0%】

【ความหิว: 0%】

【พลัง: 5】

【ความทนทาน: 5】

【ความว่องไว: 5】

【จิตวิญญาณ: 5】

【พลังป้องกันกายภาพ: 5】

【ความต้านทานธาตุ: 5】

【ความสามารถพรสวรรค์: รอเปิดใช้งาน!!!】

【ทักษะ: ไม่มี】

【หมายเหตุ: พลังส่งผลต่อความเสียหายทางกายภาพที่ทำได้, ความทนทานส่งผลต่อพลังป้องกันกายภาพและ HP, ความว่องไวส่งผลต่อความเร็วในการโจมตี, ความสามารถในการตอบสนอง และความเร็วในการเคลื่อนที่ เป็นต้น, จิตวิญญาณส่งผลต่อความเสียหายเวทมนตร์, MP และความต้านทานธาตุ!】

จบตอน