บทที่ 24 - ข้างกายคุณชาย ล้วนเป็นเซียนอสูร!
บทที่ 24 - ข้างกายคุณชาย ล้วนเป็นเซียนอสูร!
บทที่ 24 - ข้างกายคุณชาย ล้วนเป็นเซียนอสูร!
“เจ้าสวรรค์สารเลว ไม่ด่ามันก็คงจะไม่ได้แล้ว!”
“แม่นางหรูเมิ่ง ท่านดูสิ ฟ้าสว่างแล้ว!”
ซุนฮ่าวชี้ไปยังท้องฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
คำพูดนี้เมื่อเข้าหูของหวงหรูเมิ่ง อดไม่ได้ที่จะหนังศีรษะชาหนึบ เหงื่อกาฬไหลโซมกาย
ผู้ที่กล้าชี้หน้าด่าทอฟ้าดินเช่นนี้ เกรงว่าคงจะมีเพียงคุณชายเท่านั้นกระมัง?
“คุณชายเก่งกาจยิ่งนัก!” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“เฮ้อ ชมเกินไปแล้ว!”
ซุนฮ่าวโบกมือไปมา “คนบางพวก ก็สมควรถูกสั่งสอน! ยิ่งท่านอ่อนแอ เขาก็ยิ่งคิดว่าท่านรังแกง่าย!”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา
“ครืน...”
ราวกับอสนีบาตฟาดลงในหูของหวงหรูเมิ่ง
ปมบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจของนาง พลันระเบิดออกในทันที
“คำพูดของคุณชายประโยคเดียว ดุจดั่งอสนีบาตฟาดหู!”
“คนบางคนสมควรตายโดยแท้!”
“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน รอให้ข้าเรียนวิชากับคุณชายจนสำเร็จแล้ว ค่อยมาจัดการกับพวกเจ้าก็แล้วกัน!”
หวงหรูเมิ่งพึมพำกับตนเอง แอบกำหมัดแน่น
“คุณชายพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ!” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“อย่ามัวแต่เหม่ออยู่เลย ดื่มชาต่อ!”
“เจ้าค่ะ คุณชาย!”
ดื่มชา, บรรเลงพิณ, ทำอาหาร, กินข้าว...
คนทั้งสองราวกับคู่สามีภรรยา สามีร้องภรรยาขานรับ ชวนให้ผู้คนอิจฉา
ในยามค่ำคืน
หวงหรูเมิ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง กำลังจะเริ่มฝึกตน
ในขณะนั้น
“ฟู่...”
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในห้องของนาง
นาง คือสตรีผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์ดอกบัว บนศีรษะสวมหมวกดอกบัว ดูแล้วงดงามจนแทบหยุดหายใจ
นางมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร หวงหรูเมิ่งไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย
บนร่างของนางไม่มีพลังปราณใดๆ
หากนางไม่เต็มใจ เกรงว่าตนเองก็คงจะมิอาจพบนางได้!
เซียนอสูร!
มิใช่เซียนอสูรธรรมดา!
บุคคลระดับนี้ แม้จะอยู่ในภูบรรพชนอสูร ก็เป็นตัวตนที่สามารปราบปรามได้ทั้งดินแดน!
ตนเองกลับได้พบพานที่นี่
“ผู้อาวุโส!”
หวงหรูเมิ่งรีบลุกขึ้นยืน ประสานหมัดคารวะต่อเซียนปทุม
“มิต้องมากพิธี!” เซียนปทุมโบกมือ มองไปยังหวงหรูเมิ่ง ราวกับจะมองทะลุร่างของนาง “รู้หรือไม่ว่าข้ามาหาเจ้าด้วยเรื่องอันใด?”
“ขอผู้อาวุโสโปรดชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ!” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“ชี้แนะมิกล้า ผู้ที่นายท่านโปรดปราน บางทีในอนาคตวันหนึ่ง ข้าอาจจะต้องเรียกเจ้าว่าฮูหยิน!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหวงหรูเมิ่งก็เปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง “ท่านหมายความว่า...”
“ถูกต้อง ซุนฮ่าวคือนายท่านของข้า!”
“วันนี้มา เพื่อจะมาบอกเจ้าว่า คุณชายกำลังใช้ร่างปุถุชนเพื่อฝึกฝนตนในโลกิยะ ห้ามไปเปิดโปงเป็นอันขาด เพื่อมิให้สภาวะจิตแห่งเต๋าของคุณชายเสียหาย!”
“หากเจ้าทำให้สภาวะจิตแห่งเต๋าของคุณชายเสียหาย ต่อให้เจ้าจะเป็นฮูหยิน ข้าก็จะไม่ไว้ชีวิตเจ้าเป็นแน่ ได้ยินชัดเจนหรือไม่?” เซียนปทุมกล่าว
หวงหรูเมิ่งเผยสีหน้าราวกับบรรลุแจ้ง
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
มิน่าเล่าบนร่างของคุณชายจึงไม่มีความผันผวนของพลังปราณ
“ผู้อาวุโส ท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่เปิดโปงคุณชายเป็นอันขาดเจ้าค่ะ!” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“เช่นนี้ก็ดีแล้ว”
กล่าวจบ เซียนปทุมก็หายไปในทันที
พลังกดดันบนร่างของหวงหรูเมิ่งหายไปจนหมดสิ้น
นางยืนอยู่ที่เดิม เหงื่อไหลโทรมกาย
“เซียนอสูรเช่นนี้ กลับเป็นเพียงทาสีของคุณชายอย่างนั้นหรือ?”
“เช่นนั้นแล้วระดับพลังยุทธ์ที่แท้จริงของคุณชาย เกรงว่าคงจะมิอาจจินตนาการได้!”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวงหรูเมิ่งก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเยือกอีกสองครั้ง
ทันใดนั้น
หนังศีรษะของหวงหรูเมิ่งก็ชาหนึบ ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก
“ตอนกลางวัน ต้นซากุระต้นนั้นถูกอสนีบาตเคราะห์กรรมฟาดใส่ กลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย!”
“หรือว่าต้นซากุระสองต้นนั้น ก็เป็นเซียนอสูรด้วย?”
“ต้องเป็นเช่นนี้แน่!”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ร่างกายของหวงหรูเมิ่งก็สั่นสะท้านอีกครั้ง
ข้างกายคุณชาย ล้วนเป็นเซียนอสูร!
เกรงว่า คงจะมิใช่เพียงเท่านี้
เป็นเวลานาน หวงหรูเมิ่งจึงค่อยๆ สงบลง
นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เริ่มทำการฝึกตน
“ซี่ ซี่...”
บนร่างของนาง อสนีบาตสามสีส่องประกายไม่หยุด
“ฟู่...”
นางลืมตาขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ในจุดตันเถียนของข้า กลับมีอสนีบาตสามสีอยู่ด้วย?”
“นี่หรือว่าจะเป็นคุณชายที่มอบให้ข้า?”
หวงหรูเมิ่งพึมพำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
วรยุทธ์เช่นนี้ มิอาจจินตนาการได้แล้ว!
คือเรื่องที่เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง!
หัวใจของหวงหรูเมิ่งเต้นระรัวอย่างรุนแรง เป็นเวลานานจึงค่อยสงบลงได้
หลับตาลง แล้วเริ่มทำการฝึกตนต่อไป
วันรุ่งขึ้น พริบตาเดียวก็มาถึง
วันนี้ หวงหรูเมิ่งเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ยาวสีชมพู ทั้งคนดูแล้วเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
“คุณชาย งดงามหรือไม่เจ้าคะ?”
หวงหรูเมิ่งหมุนตัวอยู่เบื้องหน้าซุนฮ่าว มีความสุขราวกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ
“งดงาม!”
ซุนฮ่าวมองดูหวงหรูเมิ่ง พลางกล่าวชื่นชม
“คุณชาย อย่ามัวแต่เหม่ออยู่เลย ล้างหน้าล้างตาก่อนเถิดเจ้าค่ะ!”
ครั้งนี้ หวงหรูเมิ่งถึงกับเทน้ำล้างหน้ามาให้
ซุนฮ่าวมองดูหวงหรูเมิ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ “หรูเมิ่ง ขอบคุณ!”
“คุณชาย ผู้ที่ควรจะกล่าวขอบคุณคือข้าต่างหากเจ้าค่ะ!”
“ท่านให้ข้ากิน ให้ข้าสวมใส่ ทั้งยังไม่ไล่ข้าไปอีก!”
“หรูเมิ่งขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ!” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“...”
ซุนฮ่าวหาคำพูดใดมาตอบไม่ได้
เด็กสาวที่รู้จักบุญคุณเช่นนี้ ในโลกใบนี้ หมื่นลี้จึงจะพบสักคน
จะต้องปฏิบัติต่อนางให้ดี!
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว
คนทั้งสองก็มาถึงห้องอาหาร
ข้าวต้มขาวหนึ่งถ้วย ถั่วลิสงทอดหนึ่งจาน...
อาหารเช้า เปลี่ยนไปตามใจชอบ
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ซุนฮ่าวก็นำหวงหรูเมิ่งมายังสวนหลังบ้าน
“คุณชาย หรือว่าสวนผลไม้อยู่ที่สวนหลังบ้านหรือเจ้าคะ?” หวงหรูเมิ่งเอ่ยถาม
“ถูกต้อง วันนี้จะให้เจ้าได้เห็นคลังสมบัติของข้า!”
บนใบหน้าของซุนฮ่าว เผยให้เห็นสีหน้าภาคภูมิใจ
“เอี๊ยด...”
ประตูใหญ่ของสวนหลังบ้านเปิดออก
กลิ่นหอมสายหนึ่งโชยมาปะทะใบหน้า
หวงหรูเมิ่งเมื่อได้สูดดมเข้าไป ดวงตาก็ทอประกายเจิดจ้า “ไอเซียน?”
“ในนี้ มีสวนผลไม้, สวนผัก, สวนชา, สวนโอสถ...”
“อย่ามัวแต่เหม่ออยู่เลย มาเถิด จะพาเจ้าไปชมสวนผลไม้ก่อน!” ซุนฮ่าวกล่าว
“เจ้าค่ะ!”
หวงหรูเมิ่งพยักหน้า แล้วรีบเดินตามเข้าไป
“เจ้าดูสิ นี่คือต้นอิงเถา”
ซุนฮ่าวชี้ไปยังต้นผลไม้ต้นหนึ่ง พลางกล่าว
“นี่... นี่คือผลไม้ปราณที่ข้ากินเมื่อวันก่อน!”
หวงหรูเมิ่งมองดูต้นอิงเถา สีหน้าเหม่อลอย
ปรากฏว่า ที่ยอดของต้นอิงเถา กำลังออกดอก
จากบนลงล่าง คือดอก, ผลเล็ก, ผลกลาง, ผลใหญ่, ผลสีแดง และผลอิงเถาสีแดงดำที่สุกงอม
ส่วนที่ด้านล่างสุด บนกิ่งที่ถูกเด็ดผลไปแล้ว ก็มีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่เช่นกัน
ผลอิงเถาทุกผล ล้วนทอประกายแวววาวน่ารับประทาน ราวกับกำลังยั่วยวนเจ้า ให้รีบไปกินมันเสีย
“คุณชาย ต้นไม้นี้ สามารถออกดอกได้ตลอดทั้งปีหรือเจ้าคะ?” หวงหรูเมิ่งเอ่ยถาม
“ถูกต้อง!” ซุนฮ่าวพยักหน้า
“คุณชาย นี่เป็นท่านที่ปลูกขึ้นหรือเจ้าคะ?” หวงหรูเมิ่งกล่าว
“อืม” ซุนฮ่าวพยักหน้า
“เก่งกาจยิ่งนัก!” หวงหรูเมิ่งกล่าวอย่างจริงใจ
“อุบายเล็กน้อย มิน่าต้องกล่าวถึง!” ซุนฮ่าวกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวงหรูเมิ่งก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
ปลูกต้นผลไม้ปราณ ทั้งยังทำให้มันออกดอกออกผลได้ทุกเมื่อ สามารถเก็บเกี่ยวผลไม้สดได้ทุกวัน ยังจะบอกว่าเป็นเพียงอุบายเล็กน้อยอีก
วรยุทธ์เช่นนี้ สะเทือนฟ้าดินดีหรือไม่?
กลับยังเป็นเพียงอุบายเล็กน้อย
คุณชาย ท่านเก่งกาจเกินไปแล้ว!
หวงหรูเมิ่งมองไปยังซุนฮ่าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
“หรูเมิ่ง ไปกันเถิด!”
ซุนฮ่าวนำหวงหรูเมิ่งเดินชมสวนผลไม้ต่อไป
เมื่อมองดูต้นไม้ทีละต้นๆ ภายในใจของหวงหรูเมิ่งก็สั่นสะท้าน หัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง
ยิ่งไปข้างหลัง หวงหรูเมิ่งก็ยิ่งตกตะลึง
มีต้นผลไม้มากมายที่นางมองไม่ออกว่าอยู่ระดับใด แต่เมื่อดูจากผลของมัน ก็รู้ได้ว่ามิใช่ของธรรมดา
มีสิ่งหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ นั่นก็คือ คุณชายกลับปลูกผลไม้เซียน!
หวงหรูเมิ่งมองดูแผ่นหลังของซุนฮ่าว สีหน้าเลื่อมใสฉายชัดอยู่บนใบหน้า
“คุณชายแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ข้าที่ไหนจะคู่ควรกับคุณชาย?”
หวงหรูเมิ่งพึมพำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
“หรูเมิ่ง อย่ามัวแต่เหม่ออยู่เลย ข้างหน้าคือสวนชาแล้ว รีบตามมา!”
“เจ้าค่ะ คุณชาย!”
ชั่วครู่ต่อมา
คนทั้งสองก็มาถึงสวนชา
เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า หวงหรูเมิ่งก็ชะงักงันอีกครั้ง
...